Zenon Plech medale IMŚ zdobywał tylko 2 września w Chorzowie (wideo)

Zenon Plech to jeden z najbardziej utytułowanych polskich żużlowców w historii tej dyscypliny. Zawodnik wiele ze swoich triumfów święcił na Stadionie Śląskim w Chorzowie.

Do jednych z największych sukcesów Plecha należą dwa medale Indywidualnych Mistrzostw Świata (brązowy z 1973 roku oraz srebrny z 1979 roku). W sumie Super Zenon wystąpił w ośmiu finałach indywidualnych mistrzostw świata. Jednak te dwa chorzowskie są szczególne, nie tylko ze względu na to, iż Plech zdobył w nich dwa medale, a w 1973 roku pierwszy Polak Jerzy Szczakiel został indywidualnym mistrzem świata. O największym sukcesie polskiego żużla w XX w. pisaliśmy w artykule: Jerzy Szczakiel – po prostu mistrz! (https://nawirazu.com/jerzy-szczakiel-po-prostu-mistrz/).

Należy zwrócić uwagę na fakt, iż w obu przypadkach, w których Plech stawał na podium IMŚ finały odbywały się 2 września. Zarówno w 1973 roku jak i sześć lat później Super Zenon musiał uznać wyższość legendarnego Nowozelandczyka Ivana Maugera. W 1973 r ponadto Jerzego Szczakiela.

W latach 70-ych XX wieku tylko Zenon Plech, Edward Jancarz, Peter Collins oraz Ivan Mauger wystartowali we wszystkich trzech finałach IMŚ rozgrywanych w Chorzowie.

Zenon Plech zapytany kiedyś o to jak reaguje na to, iż za życia jest legendą powiedział:

To miłe być za życia legendą (śmiech), ale też prawda, że w historii polskiego żużla zapisałem swoimi występami na torze sporą kartę. A wracając wspomnieniami do historii, to przypominam sobie, że nazywano mnie też ambasadorem polskiego żużla, szczególnie na innych kontynentach, kiedy na przykład bywałem kapitanem drużyny Reszty Świata w meczach przeciwko Australii czy Nowej Zelandii.

O zdobytych medalach z Indywidualnych Mistrzostw Świata powiedział:

Były to piękne czasy, kiedy wyjeżdżało się na tor z olbrzymim białym orłem na plastronie, bez tak wszechobecnych teraz reklamowych napisów, ale… to już historia. Kiedy jednak ktoś pyta o tamte czasy, starty, to odpowiadam. Po prostu jestem dobrze wychowany.

Ale w jednym z ostatnich wywiadów tak mówił o swoich największych sukcesach indywidualnych na arenie międzynarodowej:

Teoretycznie każdy powie, że w 1979 roku, byłem bliżej złota niż w 1973, bo skończyło się srebrem, ale faktycznie trzeba brać pod uwagę cały przebieg rywalizacji i inne okoliczności. W 1973 roku może i byłem faworytem, skończyło się jednak na brązie. Wygrał Jurek Szczakiel. W 1979 roku byłem chyba bardziej już nastawiony, że to ten właściwy czas, aby zdobyć złoty medal. Byłem wtedy po prostu zdecydowanie bardziej dojrzałym zawodnikiem.

Do szczęścia zabrakło jednego biegu. Wtedy mógł być bieg barażowy o złoto. Pamiętam doskonale ten moment, że byłem już przed Moranem, w pewnym momencie stało się jak się stało. Za delikatnie wtedy, myślę, trochę pojechałem, ale po prostu bałem się, że zostanę wykluczony za ewentualne spowodowanie upadku i za bardzo wówczas odpuściłem.

Wyniki finału IMŚ Chorzów 2 września 1973 roku:
1. Jerzy Szczakiel (Polska) – 13+3 pkt. (3,3,3,2,2)
2. Ivan Mauger (Nowa Zelandia) – 13+u (3,1,3,3,3)
3. Zenon Plech (Polska) – 12 (2,3,2,3,2)
4. Ole Olsen (Dania) – 11 (1,2,3,2,3)
5. Grigorij Chłynowski (ZSRR) – 10
6. Władimir Paznikow (ZSRR) – 8
7. Paweł Waloszek (Polska) – 8
8. Walerij Gordiejew (ZSRR) – 7
9. Jan Mucha (Polska) – 7
10. Anders Michanek (Szwecja) – 6
11. Edward Jancarz (Polska) – 6
12. Peter Collins (Anglia) – 6
13. John Boulger (Australia) – 6
14. Ray Wilson (Anglia) – 5
15. Władimir Zapleszny (ZSRR) – 2
16. Bernt Persson (Szwecja) – 0
17. Andrzej Wyglenda (Polska) – 0
17. Tommy Jansson (Szwecja) – 0

Wyniki finału IMŚ, Chorzów 2 września 1979 roku :
1. Ivan Mauger (Nowa Zelandia) – 14 pkt. (3,3,2,3,3)
2. Zenon Plech (Polska) – 13 (3,1,3,3,3)
3. Michael Lee (Anglia) – 11+3 (2,3,3,0,3)
4. Kelly Moran (USA) – 11+2 (1,2,3,2,3)
5. Billy Sanders (Australia) – 11+1 (3,3,1,2,2)
6. Ole Olsen (Dania) – 11+0 (3,3,2,1,2)
7. Zdenek Kudrna (Czechosłowacja) – 8 (2,0,3,3,0)
8. Dave Jessup (Anglia) – 8 (0,1,2,3,2)
9. Edward Jancarz (Polska) – 7 (1,2,1,2,1)
10. Finn Thomsen (Dania) – 6 (2,0,0,2,2)
11. Peter Collins (Anglia) – 6 (2,2,1,1,0)
12. John Titman (Australia) – 6 (1,2,2,0,1)
13. Michaił Starostin (ZSRR) – 3 (0,1,0,1,1)
14. Christoph Betzl (RFN) – 2 (1,0,0,1,0)
15. Robert Słaboń (Polska) – 2 (0,0,1,0,1)
16. Alois Wiesbock (RFN) – 1 (0,1,0,0,0)
Rez. Petr Ondrasik (Czechosłowacja) – ns
Rez. Larry Ross (Nowa Zelandia) – ns