W 1996 Speedway Grand Prix odbywało się bez udziału Polaków jako stałych uczestników. W trzeciej rundzie cyklu GP rozegranym 6 lipca 1996 triumfował Hans Nielsen z Danii. W niemieckim Pocking na stadionie Rottalstadion Szwed Peter Karlsson był drugi, a jego rodak Henrik Gustafsson trzeci. W zawodach nie wystartowali reprezentanci Polski. W ogólnej klasyfikacji SGP 1996 triumfował Amerykanin Billy Hamill, przed Hansem Nielsenem i Grgiem Hancockiem.

Wyniki Grand Prix Niemiec:
1. Hans Nielsen (Dania) – 25
2. Peter Karlsson (Szwecja) – 20
3. Henrik Gustafsson (Szwecja) – 18
4. Tony Rickardsson (Szwecja) – 16
5. Chris Louis (Wielka Brytania) – 14
6. Greg Hancock (Stany Zjednoczone) – 13
7. Gerd Riss (Niemcy) – 12
8. Joe Screen (Wielka Brytania) – 11
9. Billy Hamill (Stany Zjednoczone) – 9
10. Leigh Adams (Australia) – 8
11. Jason Crump (Australia) – 7
12. Mark Loram (Wielka Brytania) – 6
13. Sam Ermolenko (Stany Zjednoczone) – 4
14. Andy Smith (Wielka Brytania) – 3
15. Craig Boyce (Australia) – 2
16. Marvyn Cox (Niemcy) – 1

***

Finał kontynentalny Drużynowych Mistrzostw Świata w 1974 roku odbył się w czechosłowackim Slanym. Zwycięzcami rywalizacji została reprezentacja Związku Radzieckiego. Do triumfu zespół poprowadzili – Walerij Gordiejew, Władimir Gordiejew, Grigorij Chłynowski, Władimir Zapleszny i Anatolij Kuzmin. Awans do finału światowego wywalczyła także kadra Polski. Liderami naszej reprezentacji byli Zenon Plech (10 pkt.) oraz Ryszard Fabiszewski (9 pkt.). Gospodarze zajęli trzecie miejsce i odpadli z dalszej rywalizacji.  W finale w Chorzowie Polacy zajęli 3 miejsce za reprezentacjami Anglii i Szwecji. Rosjanie byli na ostatnim miejscu.

Wyniki finału kontynentalnego DMŚ:

I. ZSRR – 38pkt.
Walerij Gordiejew – 12
Władimir Gordiejew – 9
Grigorij Chłynowski – 9
Władimir Zapleszny – 5
Anatolij Kuzmin – 3

II. Polska – 31pkt.
Zenon Plech – 10
Ryszard Fabiszewski – 9
Edward Jancarz – 6
Jan Mucha – 6
Henryk Gluecklich – ns

III. Czechosłowacja – 19pkt.
Jan Hadek – 5
Jan Holub – 5
Jan Klokocka – 3
Milan Spinka – 3
Vaclav Verner – 3

IV. RFN – 8pkt.
Josef Angermuller – 4
Egon Muller – 3
Jan Kater – 1
Manfred Poschenrieder – 0
Christoph Betzl – ns

***

Na Stadionie im. Alfreda Smoczyka w 1989 roku zawodnicy gospodarzy zdobyli złoty medal Mistrzostw Polski Par Klubowych. Roman Jankowski wywalczył dwadzieścia trzy punkty, Zenon Kasprak dwadzieścia cztery, a Piotr Pawlicki (ojciec Przemysława i Piotra) zanotował defekt. Srebrny medal powędrował na szyję żużlowców Stali Rzeszów. Natomiast Stal Gorzów cieszyła się z brązowego krążka. Rywalizowano w sześciu zawodników – po dwóch z każdej pary. Był to ostatni taki finał z udziałem 9 par i sześciu zawodników na torze w jednym biegu.

Wyniki finału MPPK:

I. Unia Leszno – 47pkt.
Roman Jankowski – 23 (5,4,4,5,-,5)
Zenon Kasprzak – 24 (4,3,5,4,4,4)
Piotr Pawlicki – 0 (d)

II. Stal Rzeszów – 38pkt.
Jan Krzystyniak – 21 (w/su,5,4,5,4,3)
Janusz Stachyra – 17 (5,2,3,3,3,1)
Krzysztof Nurzyński – ns

III. Stal Gorzów – 33pkt.
Piotr Świst – 10 (2,4,2,-,2,0)
Ryszard Franczyszyn – 7 (1,3,-,3,-,-)
Krzysztof Okupski – 16 (5,5,4,2)

IV. Polonia Bydgoszcz – 26pkt.
Ryszard Dołomisiewicz – 20 (5,1,2,2,5,5)
Jacek Woźniak – 6 (0,0,4,1,d,1)
Krzysztof Ziarnik – ns

V. Unia Tarnów – 29pkt.
Janusz Kapustka – 22 (w/su,5,5,3,5,4)
Janusz Łukasik – 0 (u/-,-,-,-,-,-)
Sławomir Tronina – 7 (3,0,w,1,1,2)

VI. Włókniarz Częstochowa – 28pkt.
Sławomir Drabik – 19 (3,4,3,4,5,d)
Dariusz Rachwalik – 7 (0,2,1,-,1,3)
Janusz Sikoń – 2 (2)

VII. Apator Toruń – 24pkt.
Wojciech Żabiałowicz – 21 (4,5,1,4,2,5)
Stanisław Miedziński – 0 (u/-,-,-,-,-,-)
Robert Sawina – 3 (2,0,0,0,1,0)

VIII. ROW Rybnik – 23pkt.
Mirosław Korbel – 10 (3,2,-,1,-,4)
Henryk Bem – 7 (1,-,2,-,3,1)
Adam Pawliczek – 6 (1,3,d,2)

IX. Falubaz Zielona Góra – 21pkt.
Sławomir Dudek – 11 (2,3,0,-,3,3)
Zbigniew Błażejczak – 8 (4,1,1,0,-,2)
Jarosław Szymkowiak – 2 (2,0)

O kolejności na miejscach 1-3, 4-6, 7-9 decydowały biegi dodatkowe.

***

W sezonie 1993 dopiero bieg dodatkowy zadecydował o tym kto stanie na poszczególnym stopniu podium zawodów o Brązowy Kask. Najskuteczniejszy w Tarnowie okazał się ostatecznie Piotr Baron ze Sparty Wrocław. który pokonał Tomasza Bajerskiego z Apatora oraz Rafała Dobruckiego z Piły. 16 w tym finale był Ryszard Jasik ze Sparty.

Wyniki finału Brązowego Kasku:
1. Piotr Baron (Wrocław) – 13+3 (3,2,3,2,3)
2. Tomasz Bajerski (Toruń) – 13+2 (2,3,3,3,2)
3. Rafał Dobrucki (Piła) – 13+1 (3,3,3,1,3)
4. Grzegorz Rempała (Tarnów) – 10 (3,1,u,3,3)
5. Mariusz Łazarz (Kraków) – 10 (0,3,2,3,2)
6. Tomasz Świątkiewicz (Toruń) – 10 (d,2,3,2,3)
7. Robert Mikołajczak (Leszno) – 10 (2,2,2,3,1)
8. Mariusz Staszewski (Gorzów Wlkp.) – 7 (2,3,1,1,d)
9. Waldemar Walczak (Toruń) – 7 (1,2,2,0,2)
10. Piotr Rembas (Gorzów Wlkp.) – 6 (1,0,2,2,1)
11. Piotr Protasiewicz (Zielona Góra) – 5 (3,1,u,1,d)
12. Grzegorz Mróz (Tarnów) – 5 (2,1,0,2,u)
13. Paweł Grygolec (Krosno) – 5 (1,1,1,0,2)
14. Piotr Kuźniak (Zielona Góra) – 3 (u,0,1,1,1)
15. Adam Skórnicki (Leszno) – 2 (1,0,1,0,u)
16. Ryszard Jasik (Wrocław) – 1 ( 0,0,0,0,1)
Rez. Tomasz Poprawski (Ostrów Wlkp.) – ns

***

W 1983 roku w Scheessel (RFN) zawodnicy rywalizowali w rundzie kwalifikacyjnej Indywidualnych Mistrzostw Świata na długim torze. Zawody zakończyły się wygraną nieżyjącego już Anglika Simona Wigga. Zawodnik gospodarzy Hans Otto Pingel zajął drugie miejsce. Rodak zwycięzcy Phil Collins był trzeci.

Wyniki zawodów:
1. Simon Wigg (Wielka Brytania) – 22pkt.
2. Hans Otto Pingel (RFN) – 20
3. Phil Collins (Wielka Brytania) – 18
4. Bernd Diener (RFN) – 14
5. Uno Johansson (Szwecja) – 13
6. Ari Koponen (Finlandia) – 12
7. Peter Collins (Wielka Brytania) – 12
8. Egon Muller (RFN) – 10
9. Josef Huckelmann (RFN) – 10
10. Michael Roseler (RFN) – 10
11. Steve Baker (Australia) – 9
12. Brian Jakobsen (Dania) – 8
13. Klaas Molenmaker (Holandia) – 5
14. Chris Watson (Australia) – 4
15. Henk Snijder (Holandia) – 3
16. Bobby Schwartz (Stany Zjednoczone) – 2
17. Benny Togersen (Dania) – 1
18. Juha Moksunen (Finlandia) – 1