Wojtula

W 1989 r finał w Lesznie odbywał się dosyć późno – bo 15 października. Na stadionie im. Smoczyka – jak to w takim przypadku – były tłumy. W finale IMP nie było żadnego zawodnika Sparty – to jeszcze nie był czas sukcesów Wrocławian. O tytuł indywidualnego mistrza Polski mieli ubiegać się min. doskonale znający leszczyński tor Jan Krzystyniak (wówczas Stal Rzeszów), Ryszard Dołomisiewicz z Bydgoszczy, Piotr Świst Stal Gorzów, czy Andrzej Huszcza Falubaz i Wojciech Żabiałowicz Apator. Wśród finalistów był także Tomasz Gollob. Na stadionie okazało się, że jeden z liderów miejscowej Unii – Zenon Kasprzak nie wystąpi. W jego miejsce do 16 walczącej o tytuł IMP wskoczył Wojciech Załuski z drugoligowego Kolejarza Opole.
W trzeciej serii na starcie stanęli T. Gollob, W. Załuski, A. Huszcza i Janusz Kapustka z Unii Tarnów. Ze startu doskonale wyszedł najmłodszy z całej stawki Tomasz Gollob. Wojciech Załuski jechał daleko z tyłu. O 2 miejsce walczyli Huszcza z Kapustką. Ten ostatni zaliczył upadek. W powtórce biegu wygrał Opolanin przed Huszczą, a trzeci był 18-letni Gollob.

W ósmym biegu jadący w kasku białym Załuski pokonał Piotra Pawlickiego, Mirosława Korbela i Sławomira Drabika. Trzeci start Wojtuli w biegu dzisiątym (kask czerwony) i kolejna wygrana. Za nim do mety dotarli Żabiałowicz, E. Skupień oraz Dudek. Po trzech seriach startów jedynym niepokonanym zawodnikiem był Załuski. W biegu trzynastym doświadczony Jan Krzystyniak wygrywa bieg przed Załuskim, Świstem i Dołomisiewiczem.

Przed ostatnią serią zawodów stało się jasne, że Wojtula musi wywalczyć dwa punkty i zostanie Indywidualnym Mistrzem Polski. Tak się stało. W biegu XIX zwyciężył Janusz Stachyra przed Załuskim, Jackiem Rempałą i Jerzym Głogowskim.

Tytuł Indywidualnego Mistrza Polski dla zawodnika drugoligowego Kolejarza Opole stał się faktem. Drugi był Jan Krzystyniak, który w biegu dodatkowym o srebro pokonał Tomasza Golloba. Wojtula jest jedynym zawodnikiem Kolejarza Opole, który zdobył tytuł indywidualnego mistrza Polski.

W 1991 podczas finału IMP w Toruniu Wojciech Załuski zajął drugie miejsce, przegrywając z niepokonanym tego dnia Sławomirem Drabikiem.

Wojciech Załuski, ur 22 lutego 1963 r w Opolu, jest wychowankiem Kolejarza Opole. Żużlową licencję uzyskał w 1981 roku i niedługo po tym zadebiutował w lidze. Już w kolejnym sezonie regularnie pojawiał się w ligowym składzie Kolejarza. W 1983 roku awansował jako rezerwowy do finału IMŚJ w Lonigo. Swój ogromny talent pokazał w sezonie 1984. W lidze po raz pierwszy uzyskał średnią biegową powyżej 2 punktów. Jak się zresztą okazało poniżej tej średniej nie zszedł aż do 1992 roku, będąc zdecydowanym liderem Kolejarza i czołowym zawodnikiem kraju.

W 1984 r. zdobył tytuł Młodzieżowego Mistrza Polski, zarówno indywidualnie jak i w parach wraz z Rolandem Wieczorkiem i Mieczysławem Drozdem. Zajął też drugie miejsce w finale Srebrnego Kasku. Wygrał również rozgrywany w Gorzowie półfinał IMŚ juniorów. W finale w angielskim King’s Lynn pojechał słabiej w efekcie zajmując jedynie piętnaste miejsce.

W 1989 r oprócz tytułu IMP zdobył również Złoty Kask.

Z kolei największe sukcesy w drużynie osiągnął startując w barwach Sparty Wrocław, do której przeniósł się w 1992 r. Trzy złote medale DMP zdobywał w latach 1993 – 1995. Osiągał wówczas średnią na bieg odpowiednio: 1,759 (24 wśród zawodników ekstraligi), 1,802 (25); 1,652 (30).

W latach 1997-1998 występował w Wybrzeżu Gdańsk (drugi poziom rozgrywek w Polsce), by w sezonie 1999 powrócić do Opola. Karierę zawodniczą zakończył w 2002 r.

Podczas całej kariery nie omijały go kontuzje, jednak na szczęście po wyleczeniu urazów w miarę szybko wracał na tor.

Ogółem przez 21 sezonów startów (12 sezonów w najwyższej klasie rozgrywkowej) wystąpił w 314 meczach. Pod taśmą startową stawał 1.490 razy. Zdobył łącznie 2.804,5 pkt oraz 194 bonusy. Dało mu to doskonałą średnią 2,012 pkt/bieg.

W 2010 roku zajął drugie miejsce w Plebiscycie na najlepszych zawodników 50 – lecia żużla w Opolu. Na opolskim stadionie można go spotkać do dziś, niemal na każdych zawodach

Nie przeszedł na sportową emeryturę. Aktywnie działa w sportach motocyklowych w zespole Hawi Racing Team Opole.