Pochodził z rodziny o chlubnych tradycjach żużlowych. Stanisław Pogorzelski urodził się 7 marca 1958 r w Gnieźnie. Na żużlu przez kilka lat startował jego ojciec Teodor, dużo bardziej znanym zawodnikiem był jednak jego wujek Andrzej. Andrzej Pogorzelski zdobył między innymi cztery medale drużynowych mistrzostw świata. To właśnie wujek był dla młodego Stanisława sportowym wzorem i pod jego kierunkiem w połowie lat 70-ych XX w. rozpoczął karierę w Unii Leszno. Tam jednak startował tylko w meczach towarzyskich i eliminacjach MDMP.

Stamtąd w 1978 roku przeniósł się do Opola. W Kolejarzu zadebiutował w rozgrywkach ligowych. Barwom opolskiego klubu był wierny do końca swojej kariery.

Nie był liderem zespołu, ale dostarczał bardzo cenne punkty, często decydujące o końcowym zwycięstwie. W Kolejarzu Opole startował przez 17 sezonów. W 1990 roku, gdy opolanie występowali w drugiej lidze, uzyskał najwyższą w karierze  średnią biegową równą 2,206.

Karierę zawodniczą zakończył w 1994 r w wieku 36 lat.

Jego największym sukcesem było wywalczenie złotego medalu w Młodzieżowych Indywidualnych Mistrzostwach Polski.

W finale MIMP, rozegranym 14.08 1981 roku na torze w Zielonej Górze Stanisław Pogorzelski pokonał w biegu dodatkowym Marka Kępę z Motoru Lublin. Na najniższym stopniu podium znalazł się zawodnik gospodarzy Maciej Jaworek, który z kolei w barażu o brąz był lepszy od Antoniego Skupienia z ROW-u Rybnik.

W tym samym roku zajął VI m. w rozegranym w Toruniu finale „Srebrnego Kasku”. Do innych jego znaczących osiągnięć należały m.in. VII m. w końcowej klasyfikacji „Złotego Kasku” (1989) oraz awans do finału Indywidualnych Mistrzostw Polski (Lublin 1990 – XVI m.).

Był dwukrotnym medalistą Drużynowego Pucharu Polski (1979 – III m., 1980 – II m.).

W 2003 r w Kolejarzu Opole prowadził szkółkę żużlową. Niestety Stanisław Pogorzelski zmarł w nocy 12 stycznia 2004 r. w wieku niespełna 46 lat.

A tak o Pogorzelskim wypowiadał się wówczas wieloletni działacz Kolejarza Opole Janusz Stepek: Oddał się całkowicie pracy z młodzieżą, nie ukrywał, że już w przyszłym roku chciałby poprowadzić pierwszy zespół. Zawsze skromny, przez lata w cieniu Szczakiela, Raby, Siekierki. Słynął z szarż po bandzie. Był nominowany do nagrody fair play, gdy w meczu z Grudziądzem, omijając leżących na torze dwóch rywali, sam doznał kontuzji.

Stanisław Pogorzelski w rozgrywkach ligowych reprezentując barwy Kolejarza Opole startował w latach 1978 – 1994. W pierwszym sezonie 20 letni debiutant zajmował tylko 3 i 4 pozycje w zawodach ligowych, uzyskując średnią 0,529 pkt/bieg. Wówczas w drużynie Kolejarza występowali min zawodnicy: Jerzy Szczakiel, Marian Witelus, Franciszek Stach, Leonard Raba, Konrad Libor, Jacek Goerlitz, czy Alfred Siekierka. W drużynie ze stolicy polskiej piosenki było aż 9 juniorów (wówczas zawodnicy do 23 roku życia). Opolanie po przegranych barażach ze Śląskiem Świętochłowice spadli do ówczesnej 2 ligi.

6 maja 1979 roku Stanisław Pogorzelski odnosi swoje pierwsze biegowe zwycięstwo w lidze. Wówczas Kolejarz rozgromił u siebie Motor Lublin 81-25. Pogorzelski zdobył 7 oczek (1,1,3,-,2). Pierwsze zwycięstwo biegowe w 1 lidze Pogorzelski odnosi 2 sierpnia 1981 roku w meczu 11 rundy DMP rozegranym w Toruniu. Wówczas Apator pokonuje Kolejarza Opole 48-42, a Pogorzelski wzbogaca konto swojej drużyny o 10 punktów i bonus (3,1*,2,3,1).

Przez 17 lat startów Stanisław Pogorzelski wystąpił w 209 meczach Kolejarza Opole. Odjechał 918 biegów, zdobywając 1.219 punktów i 116 bonusów. Co dało mu średnią z całej kariery 1,454 pkt/bieg.

W najwyższej klasie rozgrywek żużlowych w Polsce z Kolejarzem Opole rywalizował przez osiem sezonów (po raz ostatni w 1988 roku). W rywalizacji o DMP wystąpił w 122 meczach. Pod taśmą startową stawał 471 razy. Zdobył 513 punktów i 67 bonusów, co dało mu średnią 1,230 pkt/bieg.

Najwyższą średnią w 1 lidze, wynoszącą 1,526 pkt/bieg uzyskał w roku 1983, mając 25 lat. W drugiej lidze najlepszą średnią wykręcił w wieku 32 lat w 1990 roku. Miał wówczas 2,207 pkt/bieg i był gorszy w Kolejarzu tylko od Wojciecha Załuskiego. Kolejarz zajął wówczas 3 miejsce na 10 drugoligowych ekip.