Mieczysław Połukard urodził się 31 lipca 1930 r w Wołominie, zmarł 26 października 1985 w Bydgoszczy. Od wczesnego dzieciństwa pracował zarobkowo. Później, przez wojenną zawieruchę oddzielony od matki trafił do Armii Radzieckiej. W 1947 w Katowicach w Samodzielnej Kompanii Samochodowej pracował jako mechanik, a po zdaniu egzaminu uprawniającego do prowadzenia samochodów, był kierowcą wyższych oficerów.

W 1948 podejmuje pracę w Wydziale Ruchu Drogowego Komendy Miasta Milicji Obywatelskiej we Wrocławiu. Przygodę z żużlem rozpoczął w roku 1950. W barwach Związkowca Wrocław brał udział w rozgrywkach dolnośląskiej ligi okręgowej maszyn przystosowanych, rywalizując min. z AZS Wrocław, Włókniarzem Żagań czy Związkowcem Legnica. W następnym roku nastąpiła reorganizacja rozgrywek żużlowych w Polsce – powołano centralną ligę zrzeszeniową, do której dołączył Związkowiec, po zmianie nazwy na Spójnia Wrocław.

W trakcie kolejnych rozgrywek został przeniesiony do sekcji żużlowej Centralnego Wojskowego Klubu Sportowego w Warszawie. W warszawskim klubie jeździł do marca 1952 r., kiedy to sekcja żużlowa CWKS została przeniesiona do Wrocławia. Z CWKS Wrocław zdobył w 1952 r. wicemistrzostwo kraju.

Od marca 1954 r. zatrudniony był w Spójni Wrocław, a jednocześnie pracował w miejscowej Spółdzielni Pracy Metalo-Technicznej. Z wrocławskiego klubu zwolnił się na własną prośbę 15 XI 1954 r. Wcześniej 17 X 1954 r. na stadionie Skry w Warszawie zdobył tytuł Indywidualnego Mistrza Polski. W 1954 Indywidualnego Mistrza Polski wyłaniano w cyklu pięciu turniejów i właśnie ostatni z nich rozgrywano w stolicy. (wcześniej były to miasta: Wrocław, Katowice, Leszno, Bydgoszcz.

Od listopada 1954 r. związany był z Bydgoszczą, gdzie startował w barwach milicyjnego klubu sportowego Gwardia, przemianowanego później na Polonię. Przejście Połukarda do milicyjnego klubu sportowego Gwardia sprawiło, że został przyjęty do służby w Milicji Obywatelskiej. W milicji  był zatrudniony na różnych stanowiskach, przede wszystkim w wydziale łączności.

Jest pierwszym w historii Polakiem, który awansował do finału Indywidualnych Mistrzostw Świata. W 1959 na Wembley w Londynie zajął 12 miejsce zdobywając 5 punktów. W finale tym rywalizował min. z Ronnie Moore’m (IMŚ 1959), Ove Fundinem (II miejsce w finale 1959) czy Barry Briggsem (był 3 w 1959).

Połukard wystąpił także w trzech finałach Drużynowych Mistrzostw Świata. W 1960  Polska zajęła 4 miejsce. W Goeteborgu Połukard wywalczył 2 punkty. 3 września 1961 na torze Stadionu Olimpijskiego w trzech startach zdobył 5 punktów a Polska została najlepszą drużyną na świecie. W 1962 w, wówczas Czechosłowackim, Slany reprezentacja Polski zajęła trzecie miejsce. Połukard jako rezerwowy wyjechał w tych zawodach tylko raz (w wyścigu XI zastępując Pawła Waloszka)  i nie zdobył punktu.

Ośmiokrotnie startował w finałach Indywidualnych Mistrzostw Polski, z czego jedyny medal – złoty zdobył w 1954 w barwach Spójni Wrocław. Dokonał tego jako drugi – po Edwardzie Kupczyńskim (złoto w 1952) – wrocławski zawodnik. Startował również w finałach Złotego Kasku jednak bez medali.

W Drużynowych Mistrzostwach Polski jedyne złoto zdobył w 1955 r z Polonią Bydgoszcz. Srebrne medale DMP zdobywał w barwach CWKS Wrocław (1952) i Spójni Wrocław (1954).  W Polonii Bydgoszcz po złocie z 1955 r zdobył jeszcze pięć brązowych krążków DMP (1956-1957, 1960-1961 oraz 1964).

W 1968 podjął decyzję o zakończeniu kariery zawodniczej. W ostatnim meczu po wypadku na torze, trafił do szpitala, gdzie amputowano mu nogę.

Po zakończeniu kariery Mieczysław Połukard szkolił wielu adeptów żużla, czasami pomagając młodym chłopakom nie tylko dobrą radą, ale także finansowo. Wbrew wszystkiemu, gdyż od działaczy usłyszał, iż nie powinien pokazywać się w parku maszyn by nie działać odstraszająco na zawodników. To głównie jemu, jego pasji i zaangażowaniu Polonia Bydgoszcz zawdzięcza „wysyp” młodych, zdolnych zawodników z pierwszej połowy lat 80-tych XX wieku. Z bardziej znanych żużlowców wystarczy wymienić choćby Ryszarda Dołomisiewicza, czy Jacka Woźniaka.

Zmarł tragicznie 26 października 1985 na stadionie bydgoskiej Polonii podczas treningu adeptów żużlowych. Jeden z gorzowskich zawodników, który nie opanował motocykla wjechał w stojącego na murawie Połukarda i od tyłu w niego uderzył motocyklem.

Od 1986 jego imieniem nazwano, rozgrywany w Bydgoszczy od 1982, turniej Kryterium Asów Polskich Lig Żużlowych. Sam wygrał w 1958 Criterium Asów (poprzedniczkę KAPLŻ).

Zdjęcia pochodzą z mediów społecznościowych Polonii Bydgoszcz