Urodzony 12 sierpnia 1975 roku w Gorzowie Wielkopolskim Piotr „Beny” Rembas, syn legendarnego Jerzego Rembasa, przez dwie dekady rywalizował na polskich torach żużlowych. Choć nie osiągnął takich sukcesów jak ojciec, pozostawił po sobie trwały ślad w historii dyscypliny, szczególnie jako solidny ligowiec i waleczny zawodnik drugiej linii.
Sportowe dziedzictwo i pierwsze kroki
Piotr Rembas urodził się w samym sercu polskiego żużla – Gorzowie Wielkopolskim, gdzie żużel to nie tylko sport, ale część tożsamości miasta. Jego ojciec, Jerzy Rembas, był filarem złotej ery Stali Gorzów, współtworząc jej potęgę razem z takimi nazwiskami jak Edward Jancarz czy Zenon Plech. Nic dziwnego, że młody Piotr szybko wsiąknął w żużlowe środowisko.
Licencję żużlową zdobył w 1991 roku, a już w kolejnym sezonie zadebiutował w lidze. W swoim pierwszym biegu zajął drugie miejsce, co dało przedsmak jego solidnej, aczkolwiek niespektakularnej kariery. Największym sukcesem początku kariery było zdobycie srebrnego medalu Drużynowych Mistrzostw Polski w 1992 roku z macierzystą Stalą Gorzów.
Czas juniora – regularność i medale
Rembas był zawodnikiem bardzo aktywnym w rozgrywkach młodzieżowych. Już w 1993 roku awansował do finału Młodzieżowych Indywidualnych Mistrzostw Polski w Toruniu, gdzie zajął 9. miejsce. W tym samym roku był 10. w Brązowym Kasku w Tarnowie.
Sezon 1994 był dla niego najbardziej obfity w sukcesy juniorskie:
- Srebrny medal MDMP w barwach Stali Gorzów (finał w Rzeszowie),
- Srebrny medal MMPPK z drużyną z Krosna,
- 9. miejsce w Brązowym Kasku (Piła),
- Start w finale Srebrnego Kasku w Gorzowie jako rezerwowy.
Rok później – już jako zawodnik J.A.G. Speedway Club Łódź – sięgnął po brązowy medal MDMP w Gorzowie.
Kariera seniorska – lojalność wobec klubów
Po zakończeniu wieku juniora Rembas kontynuował karierę głównie w ligach niższych, ale wciąż był cennym punktem drużyn. Reprezentował kolejno:
- Stal Gorzów Wielkopolski (1991–1995)
- J.A.G. Speedway Club Łódź (1996, 1998)
- Iskra Ostrów Wielkopolski (1997)
- ŁTŻ/TŻ Łódź (1999–2003)
- Kolejarz Opole (2004–2009)
- Speedway Polonia Piła (2010–2011)
W Łodzi był przez wiele lat stabilnym filarem zespołu rywalizującego na zapleczu Ekstraligi. Szczególnie wyróżniał się w Opolu – w sezonie 2004 był liderem Kolejarza, osiągając drugą średnią biegopunktową w lidze, co zaowocowało nominacją do prestiżowego Złotego Kasku (Bydgoszcz), w którym zajął 16. miejsce, zdobywając dwa punkty.
Złoty Kask i lata w Opolu
Start w Złotym Kasku w 2004 roku był dla Rembasa formą docenienia solidnej jazdy w lidze. Na bydgoskim torze zdobył dwa punkty, pokonując m.in. Macieja Kuciapę i Marcina Rempałę. Choć wynik nie powalał, sam udział w zawodach tej rangi był ukoronowaniem jego najlepszego sezonu w karierze.
W kolejnych sezonach reprezentował Kolejarza Opole, z którym najpierw występował w 1. lidze, a następnie w 2. lidze. Nie był już tak skuteczny, jednak nadal potrafił wygrywać biegi, zwłaszcza na domowym torze. W sezonie 2008 po rezygnacji Mariana Spychały z funkcji trenera, Rembas został grającym szkoleniowcem zespołu, co było ewenementem na żużlowych torach.
Międzynarodowe starty i sukcesy poza Polską
Piotr Rembas startował również za granicą – głównie w turniejach towarzyskich i indywidualnych zawodach w Czechach, na Ukrainie oraz na Łotwie. Szczególnie udane były jego występy w Indywidualnych Mistrzostwach Łotwy, gdzie trzykrotnie kończył tuż za podium:
- 2003 – 4. miejsce
- 2004 – 4. miejsce
- 2006 – 4. miejsce
- 2010 – 15. miejsce
Dwukrotnie startował również w Pucharze MACEC:
- 2006 – 11. miejsce
- 2010 – 6. miejsce
Ostatnie sezony i sportowe pożegnanie
W latach 2010–2011 Rembas reprezentował Speedway Polonię Piła, będąc jednym z najbardziej doświadczonych zawodników zespołu. Były to już jego ostatnie sezony w karierze sportowej. Nie startował już z taką intensywnością, ale wciąż mógł pochwalić się solidnymi występami i doświadczeniem, którym dzielił się z młodszymi kolegami.
Podsumowanie kariery – solidny ligowiec z żużlowym DNA
Choć Piotr Rembas nie poszedł dokładnie w ślady ojca i nie osiągnął statusu gwiazdy, to przez 20 lat konsekwentnie budował swoją karierę, opartą na rzetelności, lojalności wobec klubów i waleczności. Dla wielu kibiców był wzorem zawodnika, który nie błyszczał, ale zawsze dawał z siebie wszystko.
Jako srebrny medalista DMP, medalista MMPPK i MDMP, a także uczestnik wielu finałów młodzieżowych i międzynarodowych, zapisał się w historii jako przykład zawodnika, który swoją obecnością w zespole potrafił budować jego siłę i atmosferę.
Najważniejsze sukcesy Piotra Rembasa – zestawienie
| Rok | Zawody | Miejsce |
|---|---|---|
| 1992 | Drużynowe Mistrzostwa Polski (DMP) | 🥈 2. miejsce |
| 1993 | Młodzieżowe Indywidualne Mistrzostwa Polski | 9. miejsce |
| 1993 | Brązowy Kask (Tarnów) | 10. miejsce |
| 1994 | MDMP (Rzeszów) | 🥈 2. miejsce |
| 1994 | MMPPK (Krosno) | 🥈 2. miejsce |
| 1994 | Brązowy Kask (Piła) | 9. miejsce |
| 1995 | MDMP (Gorzów) | 🥉 3. miejsce |
| 2003 | IM Łotwy | 4. miejsce |
| 2004 | Złoty Kask (Bydgoszcz) | 16. miejsce |
| 2004 | IM Łotwy | 4. miejsce |
| 2006 | IM Łotwy | 4. miejsce |
| 2010 | Puchar MACEC | 6. miejsce |
Zdjęcie: Piotr Rembas klęczy pierwszy z lewej
