Brytyjski żużel lat 70. był naszpikowany wielkimi nazwiskami. Wśród nich szczególne miejsce zajmuje Malcolm Simmons – zawodnik, który przez lata należał do ścisłej światowej czołówki, zdobywał medale mistrzostw świata i był jednym z filarów reprezentacji Wielkiej Brytanii oraz Anglii. Choć nigdy nie sięgnął po indywidualne mistrzostwo świata, zapisał się w historii dyscypliny jako jeden z najbardziej wszechstronnych i skutecznych żużlowców swojej epoki.

Początki w Kent

Malcolm Simmons urodził się 20 marca 1946 roku w Tonbridge w hrabstwie Kent. Z żużlem zetknął się jako nastolatek i bardzo szybko dał się poznać jako zawodnik o ogromnym potencjale.

Pierwsze kroki stawiał w biegach drugiej części zawodów na torze w New Cross. Już w 1963 roku, mając zaledwie 17 lat, zadebiutował w rozgrywkach ligowych w barwach Hackney Hawks w Provincial League. Młody zawodnik nie zdołał jednak na stałe przebić się do podstawowego składu londyńskiej drużyny.

Dlatego w kolejnym sezonie przeniósł się do reaktywowanego zespołu West Ham Hammers, gdzie rozpoczął budowanie swojej poważnej kariery.

Pierwsze sukcesy – dublet z West Ham

Już w połowie lat 60. Simmons pokazał, że należy do najbardziej utalentowanych brytyjskich żużlowców młodego pokolenia. W sezonie 1965 razem z West Ham sięgnął po podwójną koronę – mistrzostwo ligi brytyjskiej oraz Puchar Ligi Brytyjskiej.

Był to pierwszy duży sukces w jego karierze i zapowiedź kolejnych lat, w których Simmons miał stać się jedną z gwiazd brytyjskich torów.

Siedem lat w King’s Lynn

W 1968 roku Simmons zmienił klub i przeniósł się do King’s Lynn Stars. Ten etap kariery trwał aż siedem sezonów i był jednym z najważniejszych w jego sportowym życiorysie.

W barwach Stars:

  • należał do liderów drużyny,
  • regularnie znajdował się w czołówce średnich meczowych,
  • zdobył ponad 2.112 punktów dla klubu.

Jego stabilna forma sprawiła, że stał się również ważnym zawodnikiem reprezentacji.

Gwiazda Poole – narodziny „Super Simmo”

W 1975 roku Simmons podpisał kontrakt z Poole Pirates, a jego pierwszy sezon w nowym klubie przeszedł do historii.

W 31 meczach ligowych osiągnął:

  • 16 kompletów punktów (15 pełnych i 1 płatny),
  • średnią powyżej 10 punktów na mecz – jako pierwszy zawodnik w historii Poole.

Dzięki temu kibice nadali mu przydomek „Super Simmo”.

Simmons był najlepszym zawodnikiem Pirates przez kolejne sześć lat, a jego nazwisko stało się synonimem skuteczności.

Konflikt i rozstanie z Poole

Pod koniec lat 70. w klubie z Poole doszło jednak do zmian właścicielskich. Nowi właściciele i atmosfera w drużynie sprawiły, że Simmons zaczął rozważać odejście.

W 1980 roku podczas turnieju par na torze w Poole został oskarżony przez działaczy klubu o brak zaangażowania w jednym z biegów. Konflikt zakończył się bardzo ostro – zawodnik został zwolniony z drużyny.

Kolejne lata kariery

Po odejściu z Poole Simmons przeniósł się do Wimbledon Dons, gdzie startował w latach 1981–1984.

Później reprezentował jeszcze:

  • Swindon Robins (1985)
  • Hackney Kestrels (1986–1987)

Jego karierę mocno zahamowała poważna kontuzja barku. Po jej wyleczeniu wracał jeszcze epizodycznie do jazdy, m.in. w Arena Essex Hammers oraz ponownie w King’s Lynn.

Co ciekawe, Simmons pojawił się na torze także w 2001 roku, kiedy w wieku 56 lat podpisał kontrakt z klubem z Mildenhall w rozgrywkach Conference League.

Wicemistrz świata z Chorzowa

Największy indywidualny sukces Simmons odniósł w 1976 roku podczas finału Indywidualnych Mistrzostw Świata rozegranego na Stadionie Śląskim w Chorzowie.

W turnieju triumfował Peter Collins, natomiast Simmons zdobył 13 punktów i srebrny medal, zostając wicemistrzem świata.

Wcześniej i później również startował w finałach IMŚ:

  • 1975 – Wembley (Londyn) – 7. miejsce, 10 pkt
  • 1976 – Chorzów – 2. miejsce, 13 pkt
  • 1978 – Wembley (Londyn) – 6. miejsce, 10 pkt

Król jazdy parami

Jeszcze większe sukcesy Simmons odnosił w rywalizacji par. W tej konkurencji zdobył trzy tytuły mistrza świata z rzędu:

  • 1976 – Eskilstuna – złoto z Johnem Louisem
  • 1977 – Manchester – złoto z Peterem Collinsem
  • 1978 – Chorzów – złoto z Gordonem Kennettem

W 1979 roku razem z Michaemel Lee zdobył również srebrny medal.

Filar reprezentacji

Simmons był jednym z najważniejszych zawodników reprezentacji w złotej erze brytyjskiego speedwaya. Startował zarówno dla Anglii, jak i Wielkiej Brytanii.

Łącznie zanotował:

  • 73 występy w reprezentacji Anglii
  • 5 występów w reprezentacji Wielkiej Brytanii

W Drużynowym Pucharze Świata zdobył cztery złote medale:

  • 1973
  • 1974
  • 1975
  • 1977

oraz srebro w 1978 roku.

W drużynach tych startował m.in. z takimi gwiazdami jak:

  • Peter Collins
  • Dave Jessup
  • Michael Lee

Mistrz Wielkiej Brytanii

W 1976 roku Simmons zdobył również Indywidualne Mistrzostwo Wielkiej Brytanii, triumfując w finale w Coventry.

Był też dwukrotnym brązowym medalistą tych zawodów: w 1975 oraz w 1978.

Dziedzictwo „Super Simmo”

Malcolm Simmons zmarł 25 maja 2014 roku, pozostawiając po sobie ogromny dorobek sportowy. Jego kariera przypadła na czasy, gdy brytyjski żużel dominował na świecie, a on sam był jednym z najważniejszych zawodników tej epoki.

Podsumowanie najważniejszych osiągnięć Simmonsa:

  • wicemistrz świata (1976)
  • 3× mistrz świata par (1976–1978)
  • 4× drużynowy mistrz świata (1973, 1974, 1975, 1977)
  • mistrz Wielkiej Brytanii (1976)
  • ponad 70 występów w reprezentacji Anglii

Dla kibiców Poole Pirates pozostał przede wszystkim „Super Simmo” – zawodnikiem, który przez lata był symbolem skuteczności i sportowej klasy.

Zdjęcie tytułowe: publiczny Fb British Speedway