Ron Johnson, urodzony jako Ronald Johnston 24 lutego 1907 roku w Duntocher w Szkocji, to jedna z najbardziej barwnych postaci w historii światowego żużla. Był zawodnikiem, który zapisał się w annałach sportu zarówno dzięki swoim sukcesom na torze, jak i licznym próbom powrotu po ciężkich kontuzjach. Przez lata reprezentował kluby w Wielkiej Brytanii oraz w Australii, zdobywając liczne trofea indywidualne i drużynowe.

Początki kariery

Jako dziecko Johnson wyemigrował z rodzicami do Australii, gdzie rozpoczął swoją przygodę z wyścigami motocyklowymi. W 1927 roku, w wieku 20 lat, zadebiutował na torze Claremont Speedway w Perth, który w tym samym roku zorganizował pierwsze zawody żużlowe. Jego talent szybko został dostrzeżony przez legendarnego promotora Johnniego Hoskinsa, który w 1928 roku sprowadził go do Wielkiej Brytanii.

Kariera na brytyjskich torach

Po przyjeździe do Wielkiej Brytanii Johnson dołączył do zespołu Crystal Palace Glaziers. Początkowo miał trudności z przystosowaniem się do mniejszych torów, które były znacznie krótsze niż te w Australii. Claremont Speedway miał długość 550 metrów, podczas gdy brytyjskie tory często były o połowę krótsze. Mimo tego, z czasem zaczął odnosić coraz większe sukcesy.

W 1931 roku wygrał British Match Race Championship, pokonując Claude’a Rye’a, a następnie broniąc tytułu przed Sydem Jacksonem. Ostatecznie stracił mistrzostwo na rzecz Tigera Stevensona. Dwa lata później, w 1933 roku, zajął drugie miejsce w prestiżowym Star Riders’ Championship, będącym poprzednikiem Indywidualnych Mistrzostw Świata na żużlu.

W 1934 roku przeniósł się do New Cross Rangers, klubu, z którym był związany przez większą część swojej kariery. Jako zawodnik New Cross prowadził bogate życie, mieszkając wraz z żoną Ruby w luksusowym hotelu The Dorchester.

Blisko mistrzostwa świata

W 1937 roku zakwalifikował się do finału Indywidualnych Mistrzostw Świata jako zawodnik rezerwowy, lecz nie wziął udziału w zawodach. W 1939 roku ponownie zakwalifikował się do finału, który miał odbyć się na stadionie Wembley, jednak wybuch II wojny światowej uniemożliwił rozegranie turnieju.

Tragiczne wypadki i kontuzje

Kariera Johnsona była naznaczona licznymi kontuzjami. W 1929 roku na torze w Exeter stracił palec u nogi. Dwa lata później, w 1931 roku, w wyniku niefortunnego zdarzenia z łańcuchem motocykla stracił końcówki dwóch palców u ręki.

Najtragiczniejsze wydarzenie miało jednak miejsce w 1935 roku podczas zawodów na New Cross. W wyścigu uczestniczył także jego kolega z drużyny, Tom Farndon, który uległ poważnemu wypadkowi, doznając śmiertelnych obrażeń głowy. Johnson odniósł wtedy liczne rany na ramieniu, które wyeliminowały go z finału Star Riders’ Championship.

Najpoważniejsza kontuzja przydarzyła mu się 1 sierpnia 1949 roku na torze w Wimbledon. Johnson upadł podczas jazdy za swoim partnerem klubowym Cyrilem Rogerem. Gdy podnosił się z toru, został uderzony przez Cyrila Brine’a, doznając złamania czaszki oraz groźnego zakrzepu krwi. Lekarze chcieli zatrzymać go w szpitalu przez sześć miesięcy, lecz zawodnik opuścił placówkę już po miesiącu.

Próby powrotu na tor

Johnson próbował wrócić do sportu w 1950 roku, ale jego forma nie była już taka jak przed wypadkiem. W 1951 roku przeszedł do Glasgow Giants, jednak nie udało mu się odzyskać dawnej dyspozycji i zdecydował się zakończyć karierę.

Po kilku latach przerwy w 1954 roku powrócił na tor Claremont Speedway, gdzie zdobył tytuł mistrza Australii Zachodniej. Kolejną próbę powrotu do brytyjskiego żużla podjął w 1955 roku, dołączając do West Ham Hammers. Niestety, jego forma była daleka od tej sprzed 1949 roku i wkrótce wrócił do Australii.

W 1959 roku New Cross Rangers wznowiło działalność, co skłoniło Johnsona do kolejnego powrotu. Mimo 52 lat na karku, próbował rywalizować z młodszymi zawodnikami. W meczu New Cross Colts przeciwko Edinburgh Monarchs zdobył trzy punkty, pokazując przebłyski dawnej klasy. Później próbował sił w Edinburgh Monarchs, lecz po zdobyciu zaledwie jednego punktu w sześciu wyścigach ostatecznie zakończył karierę.

Życie po zakończeniu kariery

W 1963 roku pojawiły się kolejne plotki o jego powrocie, gdy New Cross dołączyło do Provincial League. Johnson ponownie przyjechał do Wielkiej Brytanii, lecz do startów już nie doszło. Wziął jedynie udział w pojedynku match race przeciwko Philowi Bishopowi, którego pokonał 2:1.

W 1968 roku krążyły plotki, że Johnson doznał poważnych obrażeń w wypadku samochodowym i do końca życia poruszał się na wózku inwalidzkim. Informacja ta nie była jednak prawdziwa – jeszcze w 1981 roku był aktywny, zajmując się swoim Bentleyem i motocyklem BSA.

Śmierć

Ron Johnson zmarł 4 lutego 1983 roku w wieku 75 lat w Thornlie w Australii Zachodniej.

Najważniejsze osiągnięcia

Indywidualne:

  • Mistrz Londynu (London Riders’ Championship) – 1945, 1946
  • Mistrz Szkocji – 1945
  • Mistrz Australii Zachodniej – 1956

Drużynowe:

  • Mistrz National League – 1938, 1948
  • Zwycięzca London Cup – 1931, 1934, 1937, 1947

Johnson zapisał się w historii żużla jako niezwykle utalentowany zawodnik, który mimo wielu przeciwności losu wielokrotnie wracał na tor, starając się odzyskać dawną świetność. Jego kariera to dowód ogromnej pasji i determinacji.

Zdjęcia: ediburghspeedway.blogspot.com