13 czerwca 1965 r na Stadionie Olimpijskim we Wrocławiu odbył się Finał Kontynentalny Indywidualnych Mistrzostw Świata. Ośmiu najlepszych zawodników z turnieju we Wrocławiu miało zapewniony awans do Finału Europejskiego. W stolicy Dolnego Śląska miało wystąpić dziewięciu reprezentantów Polski. Jednak z powodu kontuzji we Wrocławiu nie wystartował Florian Kapała. Zastąpił go Antonin Kasper, który wykorzystał swoją szansę i zajął siódmą pozycję awansując do Finału Europejskiego.

W turnieju zwyciężył Andrzej Wyglenda. Drugą pozycję zajął zawodnik z ZSRR Igor Plechanow. Andrzej Pogorzelski uplasował się na trzecim miejscu. Awans do Finału Europejskiego wywalczyli także trzej inni Polacy – Antoni Woryna (dziadek Kacpra), Paweł Waloszek i Mariona Rose.

Wyniki zawodów z 13 czerwca 1965 roku, Stadion Olimpijski, Wrocław:
1. Andrzej Wyglenda (Polska) – 12 pkt.
2. Igor Plechanow (ZSRR) – 12
3. Andrzej Pogorzelski (Polska) – 11
4. Antoni Woryna (Polska) – 10
5. Lubos Tomicek (Czechosłowacja) – 10
6. Paweł Waloszek (Polska) – 9
7. Antonin Kasper (Czechosłowacja) – 9
8. Marian Rose (Polska) – 8
————————————————————-
9. Pavel Mares (Czechosłowacja) – 8
10. Joachim Maj (Polska) – 7
11. Giennadij Kurilenko (ZSRR) – 6
12. Zbigniew Podlecki (Polska) – 6
13. Jan Mucha (Polska) – 4
14. Jaroslav Volf II (Czechosłowacja) – 3
15. Stanislav Kubicek (Czechosłowacja) – 3
16. Walentin Moisejew (ZSRR) – 2
Rez. Jurij Czekranow (ZSRR) – ns

Finał Europejski, z którego przepustki do wielkiego finału Indywidualnych Mistrzostw Świata na Wembley uzyskiwało aż 10 zawodników, odbył się 26 czerwca 1965 roku w czechosłowackim wówczas Slany. Z pięciu startujących w tych zawodach Polaków z dalszej rywalizacji odpadł jedynie Paweł Waloszek, któremu nieudało się wywalczyć awansu do finału IMŚ. Choć nie w pełni usatysfakcjonowany mógł być także Marian Rose, który do zawodów na Wembley zakwalifikował się jako zawodnik rezerwowy.

18 września na słynnym stadionie Wembley w Londynie o tytuł indywidualnego mistrza świata walczyli Andrzej Pogorzelski, Antoni Woryna oraz Andrzej Wyglenda. Rezerwowy Marian Rose ani razu nie pojawił się wówczas na torze. Jednak w tamtych czasach Polacy jeszcze nie osiągali sukcesów indywidualnych. Mistrzem świata został Bjorn Knuttson, wicemistrzem Igor Plechanow. Trzecie miejsce zajął Ove Fundin. Najlepszy z naszych reprezentantów Andrzej Pogorzelski był dziewiąty, który jako jedyny z Polaków odniósł wówczas biegowe zwycięstwo.