Finałowy czwórmecz 10. edycji drużynowych mistrzostw świata na żużlu odbył się 21 września 1969 roku w Rybniku.Tytułu mistrzowskiego, wywalczonego w 1968 roku w Londynie, broniła reprezentacja Wielkiej Brytanii.

W 1969 roku 45 tysięcy kibiców zgromadził finał DMŚ, który rozegrano w Rybniku. Nic w tym dziwnego, gdyż Rybnik, który od wielu lat był niekwestionowaną stolicą polskiego żużla wreszcie doczekał się imprezy rangi finału mistrzostw świata. Nasi rywale to jak zwykle Szwedzi i Brytyjczycy, ciągle jeszcze wystawiający jedną reprezentację Wspólnoty oraz oczywiście Rosjanie. Polacy, Szwedzi i Brytyjczycy wystąpili we wszystkich dotychczasowych finałach od 1960 roku, natomiast zamiast Rosjan w kilku edycjach do finału kwalifikowała się reprezentacja Czechosłowacji.

Pod koniec lat 60-ych XX wieku młodzi zawodnicy poczynali sobie coraz lepiej i powoli następowała żużlowa zmiana warty. Jednak władze polskiego speedwaya postanowiły desygnować do walki w DMŚ w Rybniku doświadczonych zawodników.

Trzy tygodnie przed finałem DMŚ podczas meczu ligowego w Gorzowie Wielkopolskim poważnej kontuzji nabawił się Antoni Woryna. Po kolizji z Andrzejem Pogorzelskim Woryna miał poważnie uszkodzone udo i w Rybniku nie mógł wystąpić. Zawodnik Stali Gorzów nie był winny kontuzji rywala z Rybnika. Do reprezentacji natomiast powołano Pogorzelskiego.

Ostatecznie 21 września 1969 roku w Rybniku reprezentacja Biało-Czerwonych wystąpiła w składzie – Edward Jancarz, Andrzej Wyglenda, Stanisław Tkocz, Henryk Glücklich oraz Andrzej Pogorzelski.

„Nie ma innego wyboru, jak dla Polaków puchar Motoru”, „Rodacy – dziś zwyciężą Polacy” – takie oto transparenty, wypatrzył na stadionie Górnika Rybnik jeden z ówczesnych dziennikarzy.

Dziennikarz Bogusław Koperski napisał po finale: – Puchar Motoru przypadł po raz czwarty polskiej drużynie, ale już nie tak łatwo jak w poprzednich latach, kiedy zdobywali go na torach we Wrocławiu i Kempten. W Rybniku Brytyjczycy zostali wicemistrzami świata. Natomiast żużlowcy z ZSRR musieli zadowolić się medalem brązowym.

Walka na torze w Rybniku była zacięta i wyrównana. W połowie zawodów Polska wyprzedzała tylko o punkt ZSRR i o 5 oczek Brytyjczyków. Wystarczyły jednak dwa zera, aby biało-czerwoni spadli z pierwszego na trzecie miejsce. Jedynie Szwedzi, dosyć niespodziewanie zupełnie się nie liczyli w stawce czterech drużyn.

W drugiej części zawody były bardzo dramatyczne. Do kontrowersyjnej sytuacji doszło w biegu XIV. Upadł Rosjanin Walery Klementiew, wpadł na niego Stanisław Tkocz. Sędzia przerwał bieg i nakazał go powtórzyć. Barry Briggs i Ove Fundin nie chcieli jechać w powtórce. Ostatecznie Brigss wyjechał na tor i wygrał powtórzony bieg dojeżdżając do mety samotnie, bo walczący wraz z nim Polak przewrócił się!

Dziennikarz „Motoru”, tak opisał końcówkę tego finałowego czwórmeczu:– Od dwóch ostatnich biegów zależało wszystko. Kiedy na tor wyjechał Wyglenda w towarzystwie Boococka, Sjestena i Smirnowa na stadionie słychać było głośniejszy od motocykli trzask zaciskanych kciuków. Opłaciło się. Wyglenda przyjechał pierwszy, ale po walce jakiej w Rybniku dawno nie oglądano. Mieliśmy już 28 punktów, Brytyjczycy 25, a zespół radziecki 22. Ostatni bieg musiał być wygrany przez Polaka i postarał się o to Jancarz. W rezultacie – mistrzostwo świata.

Jednak nie zwrócił uwagi na fakt, że Jancarzowi wystarczyło nawet trzecie miejsce zakładając, że Brytyjczyk wygrałby ten bieg. Ostatecznie to Polacy cieszyli się z Drużynowego Mistrzostwa Świata – po raz czwarty w dziesięcioletniej historii tej rywalizacji.

Nikt nie przypuszczał wtedy, że kolejny mistrzowski drużynowy tytuł reprezentacja Polski wywalczy dopiero po 27 latach!. Trudno w to uwierzyć, ale kolejny tytuł DMP wywalczyli dopiero w 1996 roku w Diedenbergen. Wówczas  wielu zawodników zbojkotowało ten finał, który był rozgrywany w formule mistrzostw świata par…

Wyniki finału DMŚ, 21.09.1969 Rybnik:

I. Polska 31 pkt
5             Edward Jancarz                (3,2,3,3)              11
6             Andrzej Wyglenda            (2,3, 3,3)             11
7             Stanislaw Tkocz                (1,3,0,u)              4
8             Henryk Glucklich              (d,NS,NS,3)         3
18          Andrzej Pogorzelski         (2,0)       2

II. Wielka Brytania 27 pkt
1             Martin Ashby      (0,1,2, 2)             5
2             Nigel Boocock   (2,2,d,1)              5
3             Ivan Mauger       (3,1,3,2)              9
4             Barry Briggs        (2,d,3,3)              8
17          Pete Smith          ns

III. ZSRR 23 pkt
9             Gennady Kurilenko          (3,2,2,1)              8
10          Vladimir Smirnov              (2,3,2,2)              9
11          Valeri Klementiev             (1,3,1,w)             5
12          Yuri Dubinin                       (u,1,0,NS)            1
19          Viktor Trofimov                (0)          0

IV Szwecja 12 pkt
13          Bengt Jansson    (0,0,1,0)              1
14          Soren Sjosten     (1,0,1,0)              2
15          Ove Fundin         (1,0,1,NS)            2
16          Anders Michanek             (3,1,2,1)              7
20          Törbjorn Harrysson         ns

Bieg po biegu:
 01 Jancarz, Briggs, Sjosten, Dubinin (u)
 02 Mauger, Wyglenda, Klementiev, Jansson
 03 Kurilenko, Boocock, Fundin, Glucklich (d)
 04 Michanek, Smirnov, Tkocz, Ashby
 05 Wyglenda, Kurilenko, Michanek, Briggs (d)
 06 Smirnov, Jancarz, Mauger, Fundin
 07 Tkocz, Boocock, Dubinin, Jansson
 08 Klementiev, Pogorzelski, Ashby, Sjosten
 09 Briggs, Smirnov, Jansson, Pogorzelski
 10 Mauger, Kurilenko, Sjosten, Tkocz
 11 Jancarz, Michanek, Klementiev, Boocock (d)
 12 Wyglenda, Ashby, Fundin, Dubinin
 13 Glucklich, Mauger, Michanek, Trofimov
 14 Briggs, Klementiev (w), Tkocz (u), Fundin (NS)
 15 Wyglenda, Smirnov, Boocock, Sjosten
 16 Jancarz, Ashby, Kurilenko, Jansson