Mistrzostwa Polski Par Klubowych to zawody, które rozgrywane są w naszym kraju od 1974 roku. W pierwszych latach mistrzostwa były prowadzone oddzielnie dla drużyn I i II ligi (oficjalnie w statystykach za medalistów MPPK uznaje się drużyny, które walczyły w I lidze).

Od 1976 roku połączono rozgrywki MPPK I i II ligi. W latach 1974-1978, 1981-1985, 1992-1994 w finale brało udział siedem par, w latach 1979-1980 oraz 1990-1991 sześć par, jeżdżono według tabeli 15-biegowej. Od roku 1986 do 1989 o medale rywalizowało dziewięć par, w każdym z biegów uczestniczyło sześciu żużlowców (po trzy pary), natomiast punktowano 5-4-3-2-1-0. Był to czas ‘rewolucyjnych” zmian w Polsce. Tory w naszym kraju poszerzano maksymalnie jak się dało, gdyż dzięki temu w ośrodkach mających „lotniska” można było organizować imprezy w których rwalizowało po sześciu żużlowców w biegu. Na szczęście nie wszystkie miasta powiększały swoje tory. Ci którzy mieli u siebie „lotniska”, po tym jak przeszła moda na wyścigi w sześciu zmniejszali szerokość nawierzchni na swoich obiektach.

Zrezygnowano jednak z rozgrywania finałów MPPK w sześcioosobowych biegach. Mnożące się wypadki na torze i skomplikowany oraz mało czytelny dla kibiców system rozgrywek sprawiły, że odstąpiono od tej formuły na rzecz dwudziestojednobiegowej tabeli z udziałem siedmiu zespołów i klasycznej obsadzie biegów – po czterech żużlowców.

24 kwietnia 1986 rozegrano jednak finał Mistrzostw Polski Par Klubowych z udziałem aż 9 par. W każdym biegu rywalizowało po sześciu zawodników z trzech duetów.

Zawody podzielone były na trzy fazy: eliminacje pierwsza runda, eliminacje druga runda oraz finały. W pierwszej części zawodów składającej się z 12 biegów każda z par rywalizowała po cztery razy. Druga faza składała się z trzech wyścigów, a pary rywalizowały po jednym biegu. O układzie par decydowały zajęte miejsca we wcześniejsze fazie zawodów. Część finałowa także składała się z trzech wyścigów. Zwycięzcą zostawał para, któ®a w ostatnim 18 wyścigu zajęła pierwsze miejsce. Jednak z drugiej fazy eliminacji nie każdy mógł się dostać do 18 biegu. W efekcie w Toruniu duet z Zielonej Góry, który zdobył brązowy medal zgromadził Mn iej punktów niż drużyny, które zajęły miejsca IV-VII.

Wojciech Żabiałowicz, Grzegorz Śniegowski i Stanisław Miedziński 24 kwietnia 1986 na torze w Toruniu wywalczyli złoty medal Mistrzostw Polski Par Klubowych. Wicemistrzami na stadionie przy ul. Broniewskiego zostali żużlowcy Wybrzeża Gdańsk. Na najniższym stopniu podium stanęli natomiast zawodnicy Falubazu Zielona Góra.

Wyniki finału, 24.04.1986 rok, Toruń:

I. Apator Toruń – 41 pkt.
Wojciech Żabiałowicz – 29
Grzegorz Śniegowski – 11
Stanisław Miedziński – 1

II. Wybrzeże Gdańsk – 36 pkt.
Mirosław Berliński – 7
Dariusz Stenka – 16
Zenon Plech – 13

III. Falubaz Zielona Góra – 28 pkt.
Andrzej Huszcza – 16
Maciej Jaworek – 12
Zbigniew Błażejczak – ns

IV. Unia Leszno – 35 pkt.
Roman Jankowski – 18
Zenon Kasprzak – 17
Grzegorz Sterna – ns

V. Polonia Bydgoszcz – 29 pkt.
Bolesław Proch – 16
Zdzisław Rutecki – 1
Marek Ziarnik – 12

VI. ROW Rybnik – 29 pkt.
Henryk Bem – 17
Piotr Pyszny – 2
Antoni Skupień – 10

VII. Unia Tarnów – 31 pkt.
Eugeniusz Błaszak – 14
Bogusław Nowak – 17
Sławomir Tronina – ns

VIII. Kolejarz Opole – 22 pkt.
Wojciech Załuski – 21
Karol Lis – 1
Roland Wieczorek – 0

IX. Stal Rzeszów – 16 pkt.
Ryszard Czarnecki – 2
Janusz Stachyra – 11
Andrzej Surowiec – 3

Zdjęcia: speedway.hg.pl