Piotr PePe Protasiewicz urodził się 25 stycznia 1975 roku w Zielonej Górze, zodiakalny Wodnik startował na żużlowym torze od 1991 roku do 2022 roku Licencję nr 1190 zdobył 7 maja 1991 startując w barwach Morawski ST Zielona Góra. Treningowe okrążenia pokonywał pod okiem Jana Grabowskiego w szkółce Falubazu. Wcześniejsze, młodzieńcze kontakty z różnymi dyscyplinami sportu zaowocowały, między innymi startem w finale Spartakiady Młodzieży w Szczyrku w narciarstwie alpejskim oraz wieloletnią „przygodą” z wyścigami kartingowymi.

Właśnie gokarty były pierwszą sportową namiętnością Piotra, który z coraz większym powodzeniem rywalizując na torze zdobył nawet tytuł wicemistrzowski w kategorii młodzików 01, gdy na drodze do dalszej kariery stanęło to, co miał, niejako zapisane w genach… Ojciec Piotra, Paweł Protasiewicz, przez wiele lat występował na żużlowym torze w barwach miejscowych Zgrzeblarek i Falubazu nigdy nie zachęcał specjalnie syna do występów na żużlowym torze, powiedzieć nawet trzeba, że raczej temperował dążenia starszej latorośli do spróbowania swych sił w jeździe na żużlowym motocyklu. Spotkał się jednak z niemałym uporem syna i uzależniając swoją zgodę od powodzenia na egzaminach wstępnych do szkoły średniej zmuszony był po raz pierwszy zamknąć bramę parkingu za wyjeżdżającym na tor Piotrem.

Decyzja o podjęciu treningów i zainwestowania potencjału młodego adepta w sport żużlowy została podjęta po pierwszych rokujących spore nadzieje treningach. Już po jakimś czasie w Zielonej Górze zaczęto mówić o utalentowanym chłopaku trenującym w szkółce żużlowej… Pierwsze trzy lata startów w macierzystym klubie to stałe podnoszenie umiejętności i pierwsze osiągnięcia. Pierwsze ligowe punkty zdobyte w Częstochowie (1992, I runda DMP 2 pkt. (1, 1) poprzedziły starty w gronie juniorów. Debiut w plastronie Morawski ST w „prawdziwych” zawodach nastąpił w czasie czwórmeczu MDMP na torze im A. Smoczyka w Lesznie, a trzy pierwsze lata kariery na torze zaowocowały, między innymi, awansem do finału Indywidualnych Mistrzostw Świata Juniorów w Pardubicach (V m.), finałów Mistrzostw Polski Par seniorów i juniorów (MMPPK Toruń 1992 – III m. , MPPK Grudziądz 1993 – II m.) oraz startami w prestiżowych turniejach juniorów.

W 1994 roku odnosi groźną kontuzję w trakcie turnieju międzynarodowego na torze warszawskiej „Gwardii” na sześć miesięcy żegnając się ze sportowym życiem. W 1995 roku jest już zawodnikiem WTS Wrocław, a wszystkim nie bardzo wierzącym w sportowe możliwości po tak ciężkiej kontuzji przeciwstawia już w pierwszym sezonie startów stałą progresję wyników, z których najbardziej spektakularnymi były z pewnością awans do finału Indywidualnych Mistrzostw Świata Juniorów w Tampere (VII m.), finału Mistrzostw Polski Par Klubowych (Częstochowa – II m.), Młodzieżowych Indywidualnych Mistrzostw Polski (Rzeszów – II m.) i wreszcie Drużynowe Mistrzostwo Polski. Jak okazało się później drugi sezon startów we Wrocławiu przyniósł mu wreszcie upragniony tytuł mistrzowski w kategorii juniorów w finale IMŚJ w Olching poparty kolejnym złotym medalem FIM w Drużynowych Mistrzostwach Świata w Diedenbergen. W kraju zdobywa, między innymi drugą lokatę w turnieju o Srebrny Kask. Złoto w Olching otwiera mu drogę do „dorosłego” żużlowego świata – cyklu turniejów Grand Prix o tytuł Indywidualnego Mistrza Świata. Kolejny rok startów to kolejny, trzeci już w karierze klub: Polonia – Jutrzenka Bydgoszcz. Piotr jest już utytułowanym zawodnikiem, przed którym stoją – szczególnie w ligowych zmaganiach – określone przez klub zadania, z których wywiązuje się bez zarzutu. Awansuje do finału Indywidualnych Mistrzostw Polski, w których startuje przez trzy lata z rzędu zdobywając w końcu za „trzecim podejściem” tytuł najlepszego żużlowca w dramatycznym finale w Bydgoszczy, zdobywa wraz z drużyną dwa tytuły Drużynowego Mistrza Polski (1997, 1998) oraz cenne laury w finałach Mistrzostw Polski Par Klubowych (mistrzostwo w 1997 i 1999 roku).

Najważniejsze sukcesy Piotra Protasiewicza:

– złoty medalista Indywidualnych Mistrzostw Świata Juniorów (1996) – pierwszy polski mistrz IMŚJ;

– złoty medalista Drużynowych Mistrzostw Świata (1996),

– złoty medalista Drużynowego Pucharu Świata (2005, 2009, 2011),

– złoty medalista Indywidualnych Mistrzostw Polski (1999),

– złoty medalista Mistrzostw Polski Par Klubowych (1997, 1999-2000, 2002, 2004)

– złoty medalista Drużynowych Mistrzostw Polski (1995, 1997-1998, 2000, 2002, 2009, 2011, 2013);

– Triumfator Złotego Kasku (2001).

W czasie swojej trwającej 32 lata kariery reprezentował kluby z Zielonej Góry (1991-1994, 2007-2022), Wrocławia (1995-1996), Bydgoszczy (1997-2002, 2005-2006) i Torunia (2003-2004). W lidze brytyjskiej startował w barwach zespołów z King’s Lynn, Peterborough, Oksfordu i Ipswich. Natomiast w lidze szwedzkiej był wierny drużynie Indianerna Kumla.

Ponadto występował także w drużynowych mistrzostwach Czech, Danii, Niemiec oraz Rosji.

Pierwszym i zarazem ostatnim polskim klubem w jego karierze był Falubaz Zielona Góra. 2 maja 2022 na stadionie bydgoskiej Polonii dołączył do Galerii Sław Żużlowej Reprezentacji Polski i poinformował wówczas o zakończeniu kariery po sezonie 2022. 24 września 2022 miał miejsce jego ostatni start jako zawodnika podczas spotkania finałowego eWinner 1. Ligi Żużlowej pomiędzy Stelmet Falubazem Zielona Góra a Cellfast Wilkami Krosno, PePe zanotował bardzo dobry występ w tym meczu, zdobywając 11 punktów i 2 bonusy.

Po meczu finałowym ogłoszono, że Protasiewicz zostanie dyrektorem sportowym w zielonogórskim Falubazie. Funkcję tę pełnił przez trzy lata.

Obecnie jest menadżerem i dyrektorem zarządzającym w Betard Sparcie Wrocław.

26 października 2002 roku w bydgoskiej bazylice św. Wincentego à Paulo poślubił Katarzynę, z którą ma dwoje dzieci: Oliwię Weronikę (ur. 2003) oraz Piotra Jr (ur. 2005).

W 2011 roku został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.

Największy sukces Piotra Protasiewicza:

Źródło: pepe.pentel.pl