Początki i pierwsze sukcesy
Robert Nagy urodził się 20 września 1967 roku w Szegedzie. Swoją przygodę ze speedwayem rozpoczął w ojczyźnie, gdzie już w latach 80. uchodził za jeden z największych talentów młodego pokolenia. W 1986 roku wystartował w finale Indywidualnych Mistrzostw Świata Juniorów w Równem, zajmując 15. miejsce. Dwa lata później znalazł się na liście rezerwowych finału światowego młodzieżowców.
Na krajowym podwórku Nagy bardzo szybko zyskał renomę zawodnika solidnego i ambitnego. Już w 1988 roku sięgnął po brązowy medal Indywidualnych Mistrzostw Węgier, co było pierwszym z wielu krajowych sukcesów. W kolejnych latach zdobywał kolejne laury, stając się jednym z filarów węgierskiej reprezentacji.
Podbój lig zagranicznych
Robert Nagy, w przeciwieństwie do wielu swoich rodaków, postawił na międzynarodową karierę. Od 1992 roku przez kilka sezonów ścigał się w lidze brytyjskiej, reprezentując:
- Glasgow Tigers (1992–1994) – gdzie notował świetne średnie, w tym ponad 10 punktów na bieg w sezonie 1993,
- Middlesbrough Bears (1995),
- Hull Vikings (1996),
- Long Eaton Invaders (1996).
W 1992 roku został mistrzem Premier League Division Two Riders Champion, co było znaczącym wyróżnieniem na Wyspach.
Później reprezentował kluby w Szwecji, m.in. Bysarnę Visby, Indianernę Kumla, Valsarnę Hagfors, Rospiggarnę Hallstavik oraz Kaparnę Göteborg. Startował też w lidze austriackiej, słoweńskiej, włoskiej i niemieckiej, co czyni go jednym z najbardziej wszechstronnych zawodników węgierskiego speedwaya.
Kariera w Polsce
Nagy trafił także do polskiej ligi, gdzie zyskał sympatię kibiców swoją walecznością. Jego pierwszym klubem w Polsce była Stal Rzeszów (1991 – 2 liga). Następnie reprezentował:
- Unię Tarnów (1995 – 1 liga),
- ŻKS Krosno (1998–1999 – 2 liga),
- ŁTŻ Łódź (2000–2001 – 1 liga),
- TŻ Opole (2002 – 1 liga),
- a po latach przerwy – Speedway Miskolc (2010 – 1 liga).
W barwach Opola zapisał się w pamięci kibiców chociażby fenomenalnym występem przeciwko GKM-owi Grudziądz, kiedy zdobył komplet 15 punktów. Niestety, w eliminacjach Indywidualnych Mistrzostw Europy doznał poważnej kontuzji po brutalnym ataku Mateja Žagara. Ta kontuzja wyhamowała jego rozwój sportowy i zmusiła do dłuższej przerwy.
Największe sukcesy
Nagy aż czterokrotnie zdobywał złoty medal Indywidualnych Mistrzostw Węgier – w latach 1993, 1998, 2000 i 2001. Do tego trzykrotnie sięgał po brąz (1988, 1994, 2010). Łącznie siedem razy stawał na podium tej imprezy.
Był też:
- mistrzem Węgier par klubowych (2002),
- trzykrotnym mistrzem drużynowym Węgier (1990, 1993, 1994),
- medalistą drużynowych mistrzostw Niemiec, Słowenii i RPA (srebro w 1993 roku w otwartych mistrzostwach RPA).
W 2001 roku wystartował w Indywidualnych Mistrzostwach Europy w Heusden-Zolder, zajmując 11. miejsce. Był także reprezentantem swojego kraju w eliminacjach do drużynowych i indywidualnych mistrzostw świata.
Lata późniejsze i symboliczny powrót
Po kontuzji z 2002 roku Nagy stopniowo ograniczał starty, jednak nie rozstawał się całkowicie z żużlem. W 2010 roku, w wieku 43 lat, wrócił do polskiej ligi, wspierając zespół Speedway Miszkolc. Choć nie notował spektakularnych wyników, ponownie udowodnił, że wciąż potrafi być ważnym punktem drużyny.
W 2014 roku, mając 47 lat, niespodziewanie stanął jeszcze na podium jednej z rund Indywidualnych Mistrzostw Węgier, wyprzedzając… swojego syna Patrika. Był to symboliczny moment – spotkanie dwóch pokoleń Nagych na żużlowym torze.
Zakończenie kariery
Robert Nagy zakończył profesjonalne ściganie w połowie drugiej dekady XXI wieku. Pozostał jednak symbolem węgierskiego żużla – zawodnikiem, który jako jeden z nielicznych łączył starty w tak wielu ligach Europy, a jego determinacja i waleczność były wzorem dla młodszych rodaków.
Choć nie zdobywał medali mistrzostw świata, w historii zapisał się jako najbardziej utytułowany zawodnik Węgier przełomu XX i XXI wieku, ambasador swojej dyscypliny i sportowiec, który udowodnił, że pasja może być silniejsza od przeszkód.
