4 kwietnia 1920 roku w Ostrowie Wielkopolskim urodził się Roman Wielgosz – jeden z przedstawicieli pionierskiego pokolenia polskich żużlowców, którzy po II wojnie światowej budowali fundamenty tej dyscypliny w kraju. Jego kariera przypadła na lata, gdy żużel w Polsce dopiero nabierał rozpędu, a każdy sezon miał ogromne znaczenie dla kształtowania ligowej rywalizacji.

Początki kariery w Ostrowie

Roman Wielgosz rozpoczął swoją przygodę z ligowym żużlem w barwach Stali Ostrów Wielkopolski. Lata 1949–1952 były dla niego okresem intensywnej rywalizacji na najwyższym szczeblu rozgrywek w Polsce. Już w pierwszym sezonie startów sięgnął wraz z drużyną po srebrny medal Drużynowych Mistrzostw Polski w 1949 roku.

Rok później ostrowski zespół ponownie stanął na podium, tym razem zdobywając brązowy medal Drużynowych Mistrzostw Polski. Były to jedne z pierwszych sukcesów w historii klubu, a Wielgosz należał do zawodników, którzy tworzyli jego siłę.

W tamtym okresie w Stali występował m.in. ze Stefanem Maciejewskim, Piotrem Poprawą, Ludwikiem Ratajem, Marianem Rajkiem czy Bonifacym Spitalniakiem, współtworząc konkurencyjną drużynę w realiach powojennego żużla w Polsce.

Finał Indywidualnych Mistrzostw Polski

Sezon 1952 przyniósł Wielgoszowi także start w finale Indywidualnych Mistrzostw Polski, który rozegrano we Wrocławiu. Zawodnik zakończył rywalizację na XIV miejscu, co było potwierdzeniem jego obecności w krajowej czołówce tamtych lat.

Wystąpił również w prestiżowym turnieju Criterium Asów w Bydgoszczy, gdzie zajął XI miejsce. Starty w takich zawodach świadczyły o uznaniu, jakim cieszył się w środowisku żużlowym.

Kolejne kluby i medale

Po zakończeniu etapu w Ostrowie Wielkopolskim Wielgosz kontynuował karierę w innych ośrodkach. W 1953 roku reprezentował barwy Sparty, z którą zdobył kolejny brązowy medal Drużynowych Mistrzostw Polski.

Rok później startował w Śląsku Świętochłowice, by następnie powrócić do Sparty Wrocław, gdzie w latach 1955–1956 odnosił kolejne sukcesy drużynowe. W 1955 roku wywalczył brązowy medal DMP, a sezon później – srebrny.

W drużynie wrocławskiej występował obok takich zawodników jak Edward Kupczyński, Tadeusz Teodorowicz, Alojzy Frach, Jerzy Błoch, Konstanty Pociejkowicz, Tadeusz Chwilczyński, Mieczysław Kosierb, Adolf Słaboń, Zygmunt Zygmuntowski, Jerzy Sałabun czy Abin Tomczyszyn. Był to okres, w którym Sparta należała do czołowych zespołów w kraju.

Siedem sezonów na najwyższym poziomie

Kariera Romana Wielgosza trwała siedem sezonów – od 1949 do 1956 roku. W tym czasie reprezentował trzy kluby: z Ostrowa Wielkopolskiego, Wrocławia oraz Świętochłowic. Przez cały okres startów rywalizował na najwyższym poziomie ligowym w Polsce, co w tamtych czasach było dużym osiągnięciem.

Jego dorobek medalowy obejmuje cztery medale Drużynowych Mistrzostw Polski – dwa srebrne (1949, 1956) oraz dwa brązowe (1950, 1955), a także dodatkowy brąz zdobyty w 1953 roku ze Spartą.

Żużlowiec pionierskich czasów

Roman Wielgosz należał do pokolenia zawodników, które tworzyło historię polskiego żużla od podstaw. Startował w okresie, gdy infrastruktura, sprzęt i organizacja zawodów znacząco różniły się od współczesnych standardów, a mimo to potrafił osiągać wyniki na poziomie krajowej czołówki.

Zmarł 22 września 1988 roku, pozostawiając po sobie dorobek, który wpisuje się w historię pierwszych lat ligowego żużla w Polsce.

Dziedzictwo

Choć jego nazwisko nie pojawia się dziś tak często jak współczesnych gwiazd, Roman Wielgosz był jednym z tych zawodników, którzy budowali fundamenty dyscypliny. Jego medale, starty i przynależność do czołowych klubów lat 40. i 50. czynią go ważną postacią w historii polskiego żużla.

Zdjęcie: sparta.wroclaw.pl