W historii światowego żużla nie brakuje zawodników, którzy zdobywali tytuły mistrzów świata i na stałe zapisali się złotymi zgłoskami w kronikach tej dyscypliny. Są jednak również tacy, którzy mimo braku indywidualnego złota należeli do absolutnej elity swoich czasów. Do tego grona bez najmniejszych wątpliwości należy Bernt Persson – jeden z najwybitniejszych szwedzkich żużlowców XX wieku.

Urodzony 24 czerwca 1946 roku zawodnik przez ponad dekadę należał do światowej czołówki. Sześciokrotnie występował w finałach Indywidualnych Mistrzostw Świata, zdobywał medale najważniejszych imprez drużynowych, został mistrzem Szwecji, a jego nazwisko przez lata było synonimem waleczności i skuteczności na torze.

Najbliżej sportowej nieśmiertelności był we wrześniu 1972 roku na Wembley. Wówczas zabrakło naprawdę niewiele, by odebrać koronę królowi światowego żużla – Ivanowi Maugerowi.

Początki w Szwecji i droga do Wielkiej Brytanii

Bernt Eveart Persson rozpoczął swoją karierę w szwedzkim klubie Smederna Eskilstuna. Już jako młody zawodnik zwracał uwagę niezwykłą determinacją i szybkością, jednak prawdziwy przełom nastąpił po przenosinach do Wielkiej Brytanii.

W 1965 roku wystąpił w prestiżowych zawodach Brandonapolis na torze Coventry. Jego jazda zrobiła tak duże wrażenie, że jeszcze w tym samym sezonie podpisał kontrakt z klubem Edinburgh Monarchs.

Pobyt w Szkocji został na krótko przerwany przez służbę wojskową w Szwecji. W 1966 roku Persson nie mógł ścigać się regularnie w Wielkiej Brytanii, ale już rok później wrócił na tor i błyskawicznie potwierdził swój ogromny talent.

Narodziny gwiazdy światowego formatu

Sezon 1967 okazał się przełomowy. Persson nie tylko należał do liderów Edinburgh Monarchs, ale również wywalczył awans do finału Indywidualnych Mistrzostw Świata.

Na legendarnym Wembley zajął dziewiąte miejsce, zdobywając sześć punktów. Dla wielu był to sygnał, że Szwecja doczekała się kolejnego zawodnika zdolnego walczyć o najwyższe cele.

W kolejnych latach regularnie należał do światowej czołówki.

W 1969 roku przeniósł się do Cradley Heathens, jednego z najmocniejszych klubów brytyjskich tamtych czasów. To właśnie tam osiągnął szczyt swojej kariery.

Wembley 1972 – finał, który przeszedł do historii

Największy sukces indywidualny Bernta Perssona przypadł na sezon 1972.

16 września na Wembley odbył się finał Indywidualnych Mistrzostw Świata. Persson przez cały wieczór prezentował kapitalną formę i po pięciu seriach startów zgromadził 13 punktów.

Dokładnie tyle samo miał wielki Ivan Mauger.

O tytule mistrza świata musiał zadecydować dodatkowy bieg.

Dla Perssona była to życiowa szansa. Gdyby wygrał, zostałby pierwszym od kilku lat Szwedem na światowym tronie.

W decydującym wyścigu lepszy okazał się jednak Mauger. Nowozelandczyk zdobył kolejny tytuł mistrza świata, a Persson musiał zadowolić się srebrnym medalem.

Choć był to największy sukces jego kariery, dla wielu szwedzkich kibiców pozostał także symbolem niespełnionego marzenia.

Siedem finałów światowych

Persson przez lata pozostawał jednym z najrówniejszych zawodników globu.

Jego wyniki w finałach Indywidualnych Mistrzostw Świata prezentują się imponująco:

  • 1967 – Wembley (9. miejsce, 6 pkt)
  • 1968 – Wembley (16. miejsce, 1 pkt)
  • 1971 – Göteborg (6. miejsce, 9 pkt)
  • 1972 – Wembley (2. miejsce, 13 pkt)
  • 1973 – Chorzów (16. miejsce, 0 pkt)
  • 1975 – Wembley (10. miejsce, 5 pkt)
  • 1977 – Göteborg (11. miejsce, 6 pkt)

Był również rezerwowym finału światowego w 1978 roku.

Sama obecność w siedmiu finałach pokazuje, jak długo utrzymywał się w ścisłej światowej czołówce.

Filary reprezentacji Szwecji

Jeszcze większe znaczenie Persson miał dla reprezentacji narodowej.

W biało-niebieskich barwach wystąpił aż 102 razy, co samo w sobie jest osiągnięciem wyjątkowym.

Największe sukcesy odnosił w zawodach drużynowych.

W 1970 roku zdobył złoty medal Drużynowych Mistrzostw Świata, a trzy lata później wywalczył srebro.

Do tego dołożył kolejne medale:

Drużynowe Mistrzostwa Świata

  • złoto – 1970
  • srebro – 1973
  • brąz – 1975

Mistrzostwa Świata Par

  • srebro – 1977
  • brąz – 1971
  • brąz – 1972
  • brąz – 1976

Przez wiele lat był jednym z najważniejszych ogniw szwedzkiej reprezentacji, obok takich zawodników jak Anders Michanek, Tommy Jansson, Bengt Jansson czy Sören Sjösten.

Mistrz Szwecji

Choć przez lata należał do krajowej elity, na indywidualne mistrzostwo Szwecji musiał czekać bardzo długo.

Udało mu się je zdobyć dopiero w 1977 roku.

Był to symboliczny moment. Persson miał już wtedy 31 lat, za sobą wiele sezonów na najwyższym poziomie i bogatą kolekcję medali międzynarodowych.

Brakowało jedynie krajowego złota.

Wreszcie dopisał do swojego dorobku także ten tytuł.

Gwiazda brytyjskich torów

Przez większość kariery Persson ścigał się w Wielkiej Brytanii.

Reprezentował kolejno:

  • Edinburgh Monarchs
  • Coatbridge Tigers
  • Cradley Heathens
  • Sheffield Tigers

Największe sukcesy odnosił w Edinburgh Monarchs oraz Cradley Heathens.

Był zawodnikiem niezwykle widowiskowym, agresywnym na torze i bardzo skutecznym w walce bark w bark. Kibice cenili go za nieustępliwość i gotowość do podejmowania ryzyka.

W latach siedemdziesiątych należał do najbardziej rozpoznawalnych skandynawskich zawodników startujących w lidze brytyjskiej.

Jeden z najlepszych Szwedów w historii

Gdy analizuje się historię szwedzkiego żużla, nazwisko Bernta Perssona regularnie pojawia się obok takich legend jak:

  • Anders Michanek,
  • Ove Fundin,
  • Bengt Jansson,
  • Tommy Jansson,
  • Per Jonsson,
  • Tony Rickardsson.

Choć nie zdobył indywidualnego mistrzostwa świata, przez ponad dekadę był zawodnikiem światowego formatu.

Srebrny medal mistrzostw świata z 1972 roku, złoto drużynowe, liczne medale mistrzostw świata par oraz ponad sto występów w reprezentacji Szwecji czynią go jednym z najwybitniejszych zawodników, jakich wydał skandynawski speedway.

Bernt Persson zmarł 20 września 2020 roku w wieku 74 lat. Pozostawił po sobie imponujący sportowy dorobek i opinię jednego z najbardziej utalentowanych żużlowców swojej epoki. Dla wielu kibiców pozostanie przede wszystkim człowiekiem, który na Wembley w 1972 roku był o jeden wygrany bieg od zdobycia najcenniejszego trofeum w światowym żużlu.