Jest wychowankiem zielonogórskiego Falubazu. Karierę żużlową rozpoczął w wieku 17 lat. Dawid Kujawa, urodzony 13 kwietnia 1981 roku w Zielonej Górze, to jedna z bardziej niezwykłych postaci w polskim żużlu. Choć jego kariera ligowa nie należała do spektakularnych, na zawsze zapisał się w historii speedwaya, zdobywając w 2001 roku tytuł Indywidualnego Mistrza Świata Juniorów.

Początki kariery

Swoją przygodę z żużlem rozpoczął w 1998 roku, kiedy to zdał egzamin licencyjny w barwach macierzystego ZKŻ Zielona Góra. W tym samym sezonie, nie mając wielu szans na starty w pierwszym zespole, został wypożyczony do drugoligowego OTŻ Opole. Mimo młodego wieku prezentował się ambitnie, regularnie zdobywając punkty. Sytuacja sprzętowa klubu była jednak dramatyczna – Kujawa startował na jednym motocyklu, którym dzielił się z kolegą z drużyny, Markiem Mrozem.

W 1999 roku powrócił do Zielonej Góry, gdzie występował do końca wieku juniora. Jego szanse na regularne starty były ograniczone, gdyż klub częściej stawiał na śp. Rafała Kurmańskiego. W 2001 roku Kujawa miał jednak kilka wybitnych występów, m.in. zdobywając 9 punktów w meczu play-off z Włókniarzem Częstochowa.

Mistrzostwo świata w Peterborough

Największym sukcesem w karierze Kujawy był tytuł Indywidualnego Mistrza Świata Juniorów zdobyty 26 sierpnia 2001 roku na torze w Peterborough. Młody zawodnik pojechał do Anglii bez presji i oczekiwań. Jak wspominał:

„Po co mi to było?” – pytał po zawodach, obawiając się medialnego zamieszania wokół jego sukcesu.

Przed finałem nikt w niego nie wierzył, nawet w macierzystym klubie. Prezes ZKŻ Zbigniew Bartkowiak przekonywał go, aby zrezygnował z wyjazdu do Anglii na rzecz zakupu części do motocykla. Kujawa jednak uparł się i pojechał, co okazało się strzałem w dziesiątkę.

Podczas zawodów pokonał m.in. takich faworytów jak Rafał Okoniewski, Jarosław Hampel czy Matej Žagar. Po zawodach mówił:

„Miałem szybki motocykl i czułem się pewnie. Można było na ten motocykl posadzić małpę i efekt byłby podobny do mojego.”

Problemy po sukcesie

Zdobycie mistrzostwa świata nie przełożyło się na rozwój kariery Kujawy. Po 2002 roku opuścił Zieloną Górę i przeniósł się do 1-ligowej Gwardii Warszawa, gdzie nie odnosił już sukcesów. Brak odpowiedniego zaplecza technicznego i wsparcia sprawił, że po sezonie 2003 zakończył karierę w lidze polskiej.

Dziennikarz Marek Staniszewski podsumował to tak:

„Jego sukces w Peterborough nie został dobrze ‘sprzedany’ przez zielonogórski klub. Dawid pozostał sam z problemami sprzętowymi. To był główny powód jego odejścia z żużla.”

Powrót do żużla i życie po karierze

Po kilku latach przerwy Kujawa w 2006 roku wrócił na tor, startując w lidze szwedzkiej w barwach Kaparny Göteborg i Gastarny Göteborg. Po roku definitywnie zakończył karierę i został mechanikiem żużlowym w warsztacie znanego tunera Jana Anderssona. Pracował m.in. dla Joonasa Kylmaekorpiego.

Osiągnięcia

Indywidualne Mistrzostwa Świata Juniorów

  • 2001 – Peterborough – złoty medal

Młodzieżowe Mistrzostwa Polski Par Klubowych

  • 2001 – Rybnik – złoty medal
  • 2002 – Piła – brązowy medal

Młodzieżowe Drużynowe Mistrzostwa Polski

  • 2000 – Rybnik – brązowy medal

Srebrny Kask

  • 2001 – Zielona Góra – brązowy medal

Brązowy Kask

  • 2000 – Leszno – 6 miejsce

Kluby

Polska:

  • OTŻ Opole (1998)
  • ZKŻ Zielona Góra (1999-2002)
  • Gwardia Warszawa (2003)

Szwecja:

  • Kaparna Göteborg (2006)
  • Gastarna Göteborg (2006)

Podsumowanie

Dawid Kujawa to przykład zawodnika, który osiągnął wielki sukces, ale nie zdołał go wykorzystać do rozwoju kariery. Jego historia pokazuje, jak ważne w żużlu jest wsparcie klubu i odpowiednie zarządzanie talentem. Dziś Kujawa pozostaje zapamiętany jako niespodziewany mistrz, który na zawsze wpisał się w historię polskiego speedwaya.