Początki kariery i złote lata w Rybniku

Stanisław Bombik urodził się 5 sierpnia 1939 roku w Rybniku – mieście, które w latach 60. XX wieku było stolicą polskiego speedwaya. Tam właśnie rozpoczęła się jego żużlowa przygoda – od sezonu 1963 reprezentował barwy Górnika Rybnik, jednego z najbardziej utytułowanych klubów w historii polskiego żużla. Choć w drużynie pełnej gwiazd, takich jak Antoni Woryna, Stanisław Tkocz, Andrzej Wyglenda czy Joachim Maj, Bombik był zawodnikiem drugiego planu, to już w debiutanckim roku zdobył złoty medal Drużynowych Mistrzostw Polski. Ten sukces powtórzył również w 1964 roku, tym samym zapisując się jako dwukrotny mistrz kraju.

Transfer do Opola i rozkwit kariery

W 1965 roku przeniósł się do Kolejarza Opole, gdzie startował aż do końca kariery w 1971 roku. Choć opuszczał klub mistrzowski, to w Opolu zyskał zupełnie nową pozycję – nie tylko stał się podstawowym zawodnikiem zespołu, ale też z czasem jego liderem. Jego odwaga na torze i nieustępliwy styl jazdy szybko zyskały uznanie kibiców. Mimo niskiego wzrostu, Bombik wyróżniał się niebywałą walecznością i determinacją, nigdy nie odpuszczając walki o każdy punkt.

W sezonie 1968 osiągnął znakomitą średnią biegową – 2,50 punktu na bieg, ustępując jedynie Zygfrydowi Friedkowi. Wraz z nim oraz Jerzym Szczakielem i Andrzejem Skowronem stworzył trzon zespołu, który w 1969 roku awansował do I ligi. Rok później drużyna Kolejarza Opole sięgnęła po historyczny brązowy medal Drużynowych Mistrzostw Polski – jak się później okazało, był to pierwszy i jak dotąd ostatni medal dla opolskiego klubu na tym szczeblu rozgrywek.

Sukcesy indywidualne i reprezentacyjne

Rok 1970 był najlepszym w indywidualnej karierze Bombika. Zajął wysokie, piąte miejsce w finale Indywidualnych Mistrzostw Polski, który odbył się w Gorzowie Wielkopolskim – to jego największe osiągnięcie indywidualne. W tym samym sezonie był także ósmy w prestiżowym Memoriale Alfreda Smoczyka w Lesznie, gromadząc siedem punktów. Wraz z Jerzym Szczakielem zajął również trzecie miejsce w turnieju par o Puchar Przechodni Miasta Leszna, ustępując jedynie duetom z Bydgoszczy (Gluecklich – Kasa) oraz Świętochłowic (Wiktor i Paweł Waloszek).

W 1971 roku Bombik reprezentował Polskę w pokazowym tournée kadry narodowej po Wielkiej Brytanii. Wyjazd ten był formą promocji polskiego żużla i okazją do rywalizacji z najlepszymi zawodnikami ligi brytyjskiej.

Rekordzista toru i nagłe zakończenie kariery

W historii Kolejarza Opole zapisał się również jako rekordzista tamtejszego toru. W 1968 roku ustanowił nowy rekord, który przetrwał aż pięć lat, zanim został pobity przez Marka Cieślaka.

Niestety, kariera Bombika została brutalnie przerwana w 1971 roku – nie na torze, lecz w warsztacie klubowym. Podczas skracania łańcucha doznał poważnego urazu oka, który wykluczył go z dalszych startów. Zakończył karierę w wieku 32 lat.

Życie na emigracji i trudna walka z chorobą

Na początku lat 80. Stanisław Bombik wyjechał z rodziną do Niemiec, gdzie podjął pracę. Jego życie znów uległo dramatycznej zmianie, gdy przeszedł dwa wylewy. Schorzenie spowodowało trwałe unieruchomienie i od tamtej pory poruszał się na wózku inwalidzkim. Mimo niepełnosprawności nie tracił ducha i aktywnie uczestniczył w spotkaniach byłych żużlowców Kolejarza Opole mieszkających w Niemczech.

Pozostał bardzo związany ze środowiskiem żużlowym i nigdy nie odmawiał udziału w zjazdach weteranów, dzieląc się swoimi wspomnieniami i doświadczeniami z młodszymi pokoleniami zawodników i kibiców.

Śmierć i pamięć

Stanisław Bombik zmarł 12 kwietnia 2018 roku. Pozostaje w pamięci jako odważny, bezkompromisowy zawodnik, który swoją postawą na torze i poza nim budził szacunek i sympatię. Jego nazwisko na stałe zapisało się w historii opolskiego i polskiego żużla jako jednego z cichych bohaterów złotej ery tej dyscypliny.

Podsumowanie sukcesów Stanisława Bombika:

  • Dwukrotny mistrz Polski w drużynie Górnika Rybnik (1963, 1964)
  • Brązowy medalista DMP z Kolejarzem Opole (1970)
  • 5. miejsce w finale Indywidualnych Mistrzostw Polski (1970)
  • 8. miejsce w Memoriale Alfreda Smoczyka (1970)
  • 3. miejsce w Pucharze Przechodnim Miasta Leszna (1970, w parze z Jerzym Szczakielem)
  • Rekordzista toru w Opolu (1968)
  • Uczestnik tournée reprezentacji Polski po Wielkiej Brytanii (1971)

Choć nie zdobył nigdy indywidualnego medalu mistrzostw Polski, zapisał się w historii speedwaya jako przykład zawodnika oddanego sportowi, który swoją walecznością i charakterem inspirował kolegów z toru oraz kibiców.

Zdjęcie: publiczny Fb Kolejarz Opole