Na Motoarenie w Toruniu nie ma kibica, który nie zna nazwiska Ząbik. Dla starszych – to Jan, legenda, wychowawca pokoleń. Dla młodszych – Karol, syn, który w latach dwutysięcznych rozpalał wyobraźnię fanów. Miał wszystko: talent, refleks i nazwisko, które zobowiązywało. I choć jego kariera nie trwała długo, to w jej najlepszym okresie błyszczał jak diament.

Początki pod okiem ojca

Karol Paweł Ząbik urodził się 25 października 1986 roku w Toruniu. Jego dzieciństwo pachniało metanolem – ojciec, Jan Ząbik, był jednym z symboli Apatora i naturalnym mentorem dla młodego Karola.
Wychował się praktycznie na stadionie przy ul. Broniewskiego. Gdy inni chłopcy grali w piłkę na szkolnym boisku, Karol słuchał, jak ojciec rozmawia z zawodnikami o przełożeniach, czy też wyregulowaniu sprzęgła w motocyklu.

– Żużel był u nas w domu zawsze. Nie miałem szans uciec od tego sportu – ale też nigdy nie chciałem – mówił po latach w jednym z wywiadów.

Debiut, który zapamiętano

Do ekstraligowego zespołu Apatora Toruń trafił jako nastolatek.
13 kwietnia 2003 roku – zaledwie miesiąc przed siedemnastką – dostał szansę w derbach Pomorza z Polonią Bydgoszcz. Wystąpił w jednym biegu i zdobył punkt. Niby niewiele, ale każdy, kto widział ten przejazd, mówił, że w tym chłopaku jest coś wyjątkowego. Odwaga, refleks i to, czego nie da się nauczyć – instynkt.

Złote lata – z Torunia po sukcesy w europejskich i światowych czempionatach

W połowie pierwszej dekady XXI wieku Ząbik był na ustach wszystkich.
2005, 2006, 2007 – to były jego sezony.
W 2005 roku zdobył złoto w Indywidualnych Mistrzostwach Europy Juniorów, rok później sięgnął po to, o czym marzy każdy młody żużlowiec – złoty medal Indywidualnych Mistrzostw Świata Juniorów. Finał w Terenzano we Włoszech przeszedł do historii: Polak był bezbłędny, „szybki jak błyskawica”, a jego jazda imponowała nawet zagranicznym komentatorom.
„Ząbik jedzie jak z innej planety!” – pisała wówczas duńska prasa.

To nie był jednorazowy błysk. W barwach reprezentacji Polski Karol trzykrotnie zdobywał tytuł Drużynowego Mistrza Świata Juniorów (2005–2007). Wraz z kolegami – Kołodziejem, Miedzińskim i Jędrzejakiem – tworzył złotą generację młodych Polaków, która zdominowała światową młodzieżówkę.

Ligi, kluby, wyjazdy

Ząbik nie bał się wyzwań. Poza Polską ścigał się w ligach duńskiej, brytyjskiej, szwedzkiej, czeskiej i niemieckiej.
Jeździł m.in. dla Peterborough Panthers, Poole Pirates, Rospiggarny Hallstavik czy Brovst Speedway Club.
W Polsce poza macierzystym Apatorem reprezentował również KM Ostrów i Wybrzeże Gdańsk, gdzie w sezonie 2010 był jednym z liderów.

Jego średnie biegowe w latach 2006–2008 (1,60–1,85 pkt/bieg) plasowały go w solidnym środku ekstraligowej stawki – co, jak na zawodnika wciąż młodego, było wynikiem bardzo dobrym.

Upadki i kontuzje

Żużel to sport piękny, ale bezlitosny. W 2009 roku Ząbik brał udział w kraksie podczas zawodów o Indywidualne Mistrzostwo Polski. Wypadek wyglądał dramatycznie – zawodnik został odwieziony do szpitala z podejrzeniem urazu głowy.
Choć pierwsze badania nie wykazały złamań, to właśnie od tego momentu zaczęły się problemy ze zdrowiem i forma zaczęła falować.
Nie było łatwo wrócić na dawny poziom. Ząbik próbował jeszcze w kolejnych sezonach, ale coraz częściej musiał uznawać, że jego organizm nie reaguje tak, jak kiedyś.

Decyzja o zakończeniu kariery

W 2015 roku, po trzynastu latach od debiutu, Karol zdecydował się zakończyć karierę.
Nie był to gest rozgoryczenia – raczej rozsądna decyzja człowieka, który chciał pozostać w sporcie, ale w innej roli.
Zajął się szkoleniem młodzieży w Toruniu, przekazując wiedzę i doświadczenie kolejnym pokoleniom adeptów żużla.
– Chcę, żeby młodzi nie tylko umieli jechać, ale też rozumieli ten sport – mówił, gdy obejmował funkcję trenera.

Syn, który poszedł własną drogą

Nazwisko Ząbik zawsze będzie się kojarzyło z Toruniem. Ojciec i syn – dwa pokolenia, dwie żużlowe historie.
Jan był ikoną toruńskiego klubu, Karol – jego nadzieją, która naprawdę spełniła się na arenie światowej.
Choć nie zdobył tytułów seniorskich, zostawił po sobie trwały ślad – w historii polskiego żużla i w sercach toruńskich kibiców.

Podsumowanie kariery

Najważniejsze sukcesy Karola Ząbika:

  • Indywidualny Mistrz Świata Juniorów (2006)
  • Trzykrotny Drużynowy Mistrz Świata Juniorów (2005, 2006, 2007)
  • Indywidualny Mistrz Europy Juniorów (2005)
  • Srebrny medal MEJ (2004)
  • Młodzieżowy Mistrz Polski (2006)
  • Złoty, Srebrny i Brązowy Kask

Zdjęcie: publiczny Fb Karola Ząbika