Richard Greer to jedna z najbardziej charakterystycznych postaci angielskiego żużla lat 70. i 80. Urodzony 29 listopada 1946 roku w Peterborough, przez lata był twarzą tamtejszych Peterborough Panthers, a jego kariera – pełna sukcesów, niesamowitych występów, ale również dramatycznych kontuzji – uczyniła go bohaterem lokalnej społeczności i jedną z ikon klubu.

Początki i pierwsze lata w Peterborough Panthers

Greer znalazł się w składzie absolutnej elity – był bowiem członkiem inauguracyjnego zespołu Peterborough Panthers w 1970 roku. Jego debiut przypadł na moment, w którym klub dopiero budował swoją markę, a on od pierwszych startów wyróżniał się walecznością i regularnością.

W barwach Panter jeździł nieprzerwanie w latach 1970–1973, szybko stając się jednym z liderów drużyny. Z czasem został również kapitanem Peterborough, co tylko podkreślało jego pozycję w zespole.

Co istotne, Greer należy do elitarnego grona zaledwie ośmiu zawodników, którzy w ponad półwiecznej historii klubu zdobyli ponad 2000 punktów.

Łącznie dla Peterborough:

  • wystartował w 234 oficjalnych meczach,
  • zdobył 2088 punktów,
  • osiągnął znakomitą średnią 8,39 punktu na mecz,
  • zanotował 35 pełnych i płatnych kompletów – wynik lepszy od niego osiągnęło tylko dwóch innych zawodników w historii klubu.

Awans do ligowej elity – Oxford, White City, Birmingham

Po świetnych sezonach w Peterborough Greer trafił do ligowej czołówki. W 1974 roku dołączył do Oxford Rebels, gdzie od razu pokazał wielką klasę.

Jego pierwszy mecz w nowych barwach odbył się 21 marca 1974 roku. Oxford mierzył się z Ipswich Witches w Pucharze Ligi, a Greer zdobył świetne 10 punktów, przyczyniając się do zwycięstwa 40:37.

W kolejnych tygodniach potwierdzał wysoką formę – również 10 punktów zdobył na wyjeździe z Hull Vikings, gdzie Oxford wygrał 41:37.

W maju 1974 roku przyszedł pierwszy ważny sukces indywidualny – Greer wspólnie z Johnem Dewsem wygrał Radio Oxford Best Pairs Tournament.

Mimo licznych kontuzji w drużynie, Greer utrzymywał wysoką dyspozycję. 27 czerwca 1974 roku zdobył komplet punktów przeciwko Coventry Bees, będąc jednym z najpewniejszych zawodników Rebels.

Triumf w Midland Cup i zmiana klubów

Sezon 1975 przyniósł jeden z największych sukcesów klubowych Greera – zwycięstwo Oxford Rebels w Midland Cup. Rywalizacja o puchar była niezwykle emocjonująca:

  • dwukrotny remis ze Swindon Robins,
  • powtórzenie obu spotkań,
  • decydujące zwycięstwo nad Wolverhampton Wolves na wyjeździe.

W 1976 roku Greer zmienił barwy – przeniósł się do White City Rebels, gdzie również został kapitanem drużyny.

W latach 1977–1979 ścigał się w barwach Birmingham Brummies, pełniąc funkcję lidera i jednego z najskuteczniejszych zawodników zespołu.

Trudne kontuzje i powrót do domu

Kariera Greera została poważnie wyhamowana przez dwie groźne kontuzje, które sprawiły, że jego plany i możliwości sportowe musiały być mocno ograniczone.

Mimo to w 1979 roku wrócił do rodzinnego Peterborough, by jeszcze raz poprowadzić Panthers. W barwach klubu ścigał się kolejne trzy sezony i ostatecznie zakończył karierę po sezonie 1981.

Kariera reprezentacyjna

Choć Greer na co dzień walczył głównie na poziomie ligowym, zdołał również reprezentować kraj.

Zdobył cztery reprezentacyjne występy w barwach Anglii, co pokazuje, że należał do szerokiej krajowej czołówki tamtego okresu.

Po zakończeniu kariery – działacz, oficjalny, promotor

Po odejściu z toru Greer pozostał niezwykle mocno związany ze speedwayem.

Pełnił m.in. funkcje:

  • Clerk of the Course na torze w Alwalton,
  • oficjała FIM,
  • sędziego podczas kilku rund Grand Prix w Cardiff,
  • oficjała na zawodach Drużynowego Pucharu Świata w Eastbourne,
  • współpromotora Peterborough Panthers w 2021 roku,
  • prezesa Peterborough Speedway Supporters Club.

Jego wiedza, autorytet i wieloletnie doświadczenie sprawiły, że stał się jedną z najważniejszych pozasportowych postaci w historii klubu.

Życie prywatne

Poza żużlem Greer przez 15 lat grał w hokej na lodzie w drużynie weteranów, występując m.in. w Czechach, Kanadzie, Irlandii, Holandii i Niemczech.

Jego żona Joan, z którą był związany 46 lat, zmarła w 2014 roku.

Dziś, w wieku 79 lat, Greer nadal aktywnie uczestniczy w życiu sportowym regionu – pracuje jako track curator w Alwalton i pozostaje postacią niezwykle szanowaną w środowisku speedwaya.