Zbigniew Waczyński, urodzony 19 marca 1963 roku w Częstochowie, to zawodnik, który mimo swojej kanadyjskiej narodowości, posiadał również polską licencję żużlową (ze względu na polskie pochodzenie). Jego kariera to niezwykle interesująca historia o pasji do speedwaya, łączeniu dwóch kultur oraz wytrwałości w dążeniu do celów. Zawodnik ten jest przykładem nie tylko sportowej determinacji, ale także odważnych wyborów, które stawiały go w obliczu wielu wyzwań. Podczas swoich lat startów otrzymał przydomek Biff.

Kanadyjczyk z Polską licencją

Waczyński, choć urodził się w Polsce, w młodym wieku wyemigrował do Kanady, gdzie przez lata rozwijał swoją pasję do speedwaya. Był dwukrotnym finalistą Indywidualnych Mistrzostw Kanady, zajmując 11. miejsce w 1996 roku oraz 15. miejsce w 2003 roku. Dodatkowo, zdobył brązowy medal w Otwartych Indywidualnych Mistrzostwach USA w 1996 roku. Jego przygoda ze speedwayem rozpoczęła się w Kanadzie, jednak jego osiągnięcia oraz późniejsze doświadczenia wykraczały poza granice tego kraju. Obecnie mieszka wNew Market, MD. (niedaleko Waszyngtonu) w USA.

Polski debiut na torze – kontrowersyjny i odważny krok

Waczyński zadebiutował w polskiej lidze dość późno, co czyni go jednym z najstarszych debiutantów w historii polskiego speedwaya. Egzamin na licencję zdał w 1997 roku, mając 34 lata, a zaledwie dwa lata później zadebiutował w meczu ligowym. 16 maja 1999 roku wziął udział w spotkaniu ówczesnej drugiej ligi pomiędzy LKŻ Lublin a Wandą Kraków, reprezentując ten drugi klub. W pierwszym starcie zanotował defekt, prowadząc przez chwilę wyścig, a w kolejnych dwóch biegu został wykluczony za upadki. Wówczas miał 36 lat, miesiąc i 28 dni, co sprawiło, że stał się jednym z najstarszych debiutantów w polskiej lidze.

Pierwsze doświadczenia na torze w Polsce

Choć debiut ligowy w Polsce nie był dla Waczyńskiego szczególnie udany, to już rok wcześniej wystąpił w turnieju o Puchar Wojewody Katowickiego, który odbył się 3 maja 1998 roku w Świętochłowicach. Waczyński zajął 15. miejsce, nie zdobywając żadnego punktu (0, u4, d4, 0, 0). Zawody te wygrał Sebastian Ułamek, który uzyskał komplet punktów. Warto zaznaczyć, że występy w Polsce były dla Waczyńskiego trudnym doświadczeniem, zwłaszcza w kontekście późnego debiutu, ale również cenną nauką i dowodem na jego pasję do speedwaya.

Kariera międzynarodowa

Oprócz startów w Polsce i Kanadzie, Zbigniew Waczyński występował na wielu torach w różnych częściach świata. Jako zawodnik zespołu kanadyjskiego uczestniczył w zawodach na obiektach, zarówno w Stanach Zjednoczonych, jak i w Szwecji (głównie w kwietniu 1996 roku). W USA startował na torach takich jak Champion Speedway w Nowym Jorku, Bear Creek Speedway w Ohio czy Lawrenceburg Speedway, natomiast w Kanadzie rywalizował na torach Niagara Speedway, Paris Speedway oraz Eagle’s Nest Raceway. W Szwecji miał okazję występować na torach Brassarna Speedway w Nassjö, Molmö, Kaparna (Göteborg) oraz Dackarna Speedway w Målilli.

W 1996 roku Waczyński zajął 11. miejsce w Indywidualnych Mistrzostwach Kanady oraz 3. miejsce w Otwartych Indywidualnych Mistrzostwach USA. Jego sukcesy w latach 1995-1996 obejmowały także 5. miejsce w Mistrzostwach Stanu Ohio, 10. miejsce w Mistrzostwach Stanu Indiana oraz 8. miejsce w Otwartych Mistrzostwach USA.

Jego sezon 1997 rozpoczął się  od poważnej kontuzji ręki, której nabawił się podczas wyścigów na lodzie.  miał kolejne niepowodzenie spotkała Biffa podczas zawodów Canadian National z powodu zerwanego łańcucha krzywkowego, który spowodował jego wypadek na kilka minut przed rozpoczęciem imprezy. Jednak to nie załamało Waczyńskiego.

Podsumowanie

Zbigniew Waczyński to zawodnik, którego kariera jest przykładem nie tylko sportowej pasji, ale również determinacji w pokonywaniu trudności związanych z późnym debiutem w polskim speedwayu. Jego osiągnięcia na arenie międzynarodowej, zarówno w Kanadzie, Stanach Zjednoczonych, jak i w Szwecji, pokazują jego wszechstronność i gotowość do rywalizacji na najwyższym poziomie. Choć jego kariera w polskiej lidze była krótka, to z pewnością pozostawiła trwały ślad w historii nie tylko kanadyjskiego speedwaya.

Zdjęcie: canadianspeedway.com