Romano Hummel zdobył tytuł Mistrza Europy w wyścigach motocyklowych na trawie na rok 2022. Finał rozegrano 16 października w brytyjskim Swingfield. Triumf Holendra nie jest wielką niespodzianką, Hummel nie zdobył wprawdzie w tym sezonie żadnego z medali IMŚ na długim torze lecz miał sporo pecha, w pozostałych zawodach w których startował (a „odjechał” ich w tym roku całe mnóstwo) zazwyczaj wygrywał.

Umiarkowanie zadowoleni mogą być kibice brytyjscy. Ich rodak nie zwyciężył wprawdzie na swoim obiekcie lecz srebrny medal zdobył Chris Harris a brązowy Zach Wajtknecht. Ponadto czwarte miejsce zajął kolejny reprezentant gospodarzy – Paul Cooper.

Wysokie 5 oraz 6 miejsca w mistrzostwach zajęli Duńczycy – Jacob Bukhave oraz Kenneth Kruse Hansen. Złoty medal Romano Hummela jest pierwszym jego „złotem” w IME, wcześniej w sezonie 2020 udało mu się zdobyć medal srebrny. Młody Holender zdołał więc wywalczyć już tytuł Indywidualnego Mistrza Świata (w roku 2021) oraz Indywidualnego Mistrza Europy.

Szkoda iż w którymś z 2 półfinałów IME nie wystąpił żaden Polak, w konsekwencji nie było oczywiście szans udziału naszego reprezentanta w finale. Oby sytuacja ta uległa jak najszybciej zmianie, „nie pomaga” w tym jednakże brak w naszym kraju obiektu trawiastego oraz organizowanie zaledwie jednych zawodów w roku – w Rzeszowie.

Trzeba się jednak cieszyć, iż polski long track w ogóle istnieje i oby nadal się rozwijał. Warto też docenić trud osób, które starają się by tenże rozwój miał miejsce. Dobry przykład dali Duńczycy, którzy w tym roku uruchomili trawiasty obiekt w Holsted.

PS.w zapowiedzi finału IME wspomniałem o sporych szansach francuza M.Trésarrieu na triumf. Niestety IMŚ z tego roku nie wystąpił w tym sezonie w półfinale IME w związku z czym nie mógł awansować do finału. Za błąd przepraszam.

Kolejność w zawodach (za: baansportfansite.nl):
1. Romano Hummel (Holandia) – 20 (5,5,5,5) – 1. miejsce w finale A
2. Chris Harris (Wielka Brytania) – 18 (5,5,3,5) – 2. miejsce w finale A
3. Zach Wajtknecht (Wielka Brytania) – 19 (5,4,5,5) – 3. miejsce w finale A
4. Paul Cooper (Wielka Brytania) – 10 (1,2,4,3) – 1. miejsce w finale B – 4. miejsce w finale A
5. Jacob Bukhave (Dania) – 16 (3,5,4,4) – 5. miejsce w finale A
6. Kenneth K. Hansen (Dania) – 13 (2,3,5,3) – 2. miejsce w finale B – defekt w finale A
7. Mika Meijer (Holandia) – 15 – 3. miejsce w finale B
8. Dave Meijerink (Holandia) – 12 (4,3,2,3) – 4. miejsce w finale B
9. Charley Powell (Wielka Brytania) – 13 (3,3,3,4) – 5. miejsce w finale B
10. David Pfeffer (Niemcy) – 11 (4,4,1,2) – defekt w finale B
11. Jake Mulford (Wielka Brytania) – 10 (4,1,3,2) – 1. miejsce w finale C
12. Wiliam Kruit (Holandia) – 5 (1,1,2,1) – 2. miejsce w finale C
13. Henry van der Steen (Holandia) – 8 (2,2,2,2) – 3. miejsce w finale C
14. Jerome Lespinasse (Francja) – 2 (0,0,1,1) – 4. miejsce w finale C
15. Thomas Valladon (Francja) – 4 (1,2,d,1) – defekt w finale C
16. Chad Wirtzfeld (Wielka Brytania) – 2 (2,d,0,d) – nie startował w finale C
17. Joerg Tebbe (Niemcy) – 2 (0,1,1,0) 18. Fabian Wachs (Niemcy) – 0 (0,d,d,0)

Bieg po biegu:
1. Wajtknecht, Meijerink, Meijer, Hansen, Cooper, Tebbe
2. Hummel, Pfeffer, Powell, Steen, Kruit, Wachs
3. Harris, Mulford, Bukhave, Wirtzfeld, Valladon, Lespinasse
4. Bukhave, Pfeffer, Meijerink, Valladon, Tebbe, Wachs
5. Hummel, Wajtknecht, Powell, Cooper, Mulford, Lespinase
6. Harris, Meijer, Hansen, Steen, Kruitz, Wirtzfeld (d)
7. Humel, Bukhave, Harris, Steen, Tebbe, Wachs (d)
8. Wajtknecht, Meijer, Mulford, Kruit, LEspinasse, Valladon (d)
9. Hansen, Cooper, Powell, Meijerink, Pfeffer, Wirtzfeld
10. Harris, Powell, Meijerink, Mulford, Kruitz, Wachs
11. Wajtknecht, Bukhave, Hansen, Pfeffer, Lespinasse, Tebbe
12. Hummel, Meijer, Cooper, Steen, Valladon, Wirtzfeld
Biegi finałowe:
Finał C (o miejsca 11-16) 13. Cooper, Hansen, Meijer, Meijerink, Powell, Pfeffer (d)
Finał B (o wejście do finału A oraz miejsca 7-10) 14. Mulford, Kruit, Steen, Lespinasse, Valladon (d), Wirtzfeld (nie startował)
Finał A (o miejsca 1-6) 15. Hummel, Harris, Wajtknecht, Cooper, Bukhave, Hansen (d)