W 1961 roku działacze Polskiego Związku Motorowego stworzyli nową formę zawodów w postaci cyklu indywidualnych turniejów dla zawodników ówczesnej I ligi. Turnieje miały być rozgrywane kolejno na wszystkich torach I-ligowych, a suma punktów zdobytych w cyklu decydowała o zwycięstwie.

Celem tych zawodów było wyłonienie najlepszego zawodnika danego sezonu, który potrafił utrzymać wysoką formę przez niemal cały sezon. Pierwsze edycje Złotego Kasku przypominały cykl Grand Prix. Złoty Kask składał się z siedmiu-dziewięciu turniejów, a zawodnikom do klasyfikacji generalnej nie zaliczano dwóch najsłabszych zawodów.

Początkowo Złoty Kask cieszył się dużym prestiżem. Był dla najlepszych polskich zawodników przepustką do udziału w Indywidualnych czy Drużynowych Mistrzostw Świata. Dodatkowo triumfator miał prawo przez cały sezon startować w kasku w odcieniu złota.

Pierwszym, historycznym zdobywcą Złotego Kasku był znakomity żużlowiec pochodzący z Rawicza, reprezentujący Stal Rzeszów Florian Kapała. Sukces Kapały tym bardziej zasługuje na uznanie, gdy spojrzymy na nazwiska i klasę zawodników startujących w tamtych czasach. Kaiser, Żyto, Maj, Tkocz, Połukard, Pociejkowicz, Pogorzelski. To były prawdziwe tuzy polskiego żużla.

W 1961 r – inauguracyjnym jeśli chodzi o turnieje o Złoty Kask, zaplanowano rozegranie dziewięciu zawodów. Do klasyfikacji końcowej każdemu zawodnikowi wliczano siedem najlepszych turniejów. O sporym pechu może mówić Konstanty Pociejkowicz ze Sparty. Indywidualny Mistrz Polski z 1960 r. wystąpił tylko w pięciu turniejach i nie był uwzględniony w klasyfikacji końcowej Złotego Kasku w 1961 r. Na swoim koncie zgromadził 61 punktów co dałoby mu siódme miejsce w klasyfikacji generalnej. Oprócz Pociejkowicza w pojedynczych turniejach startowali także inni zawodnicy Sparty. We Wrocławiu Adolf Słaboń zajął bardzo dobre piąte miejsce (zdobył wówczas 9,5 pkt.), w Poznaniu (organizatorem była Unia Leszno) zdobył tylko punkt. W zawodach finałowych w Warszawie Andrzej Domiszewski zgromadził 4 punkty zajmując 12 miejsce w tych zawodach.

Turnieje Złotego Kasku – zgodnie z założeniami odbywały się cyklicznie przez cały sezon żużlowy:
22 kwietnia 1961 Bydgoszcz: 1. F. Kapała, 2. K. Pociejkowicz, 3. M. Kaiser
6 maja 1961 Rzeszów: 1. F. Kapała, 2. K. Pociejkowicz, 3. S. Kwoczała
13 maja 1961 Nowa Huta: 1. J. Maj, 2. F. Kapała, 3. H. Żyto
20 maja 1961 Gdańsk: 1. H. Żyto, 2. F. Kapała, 3. S. Tkocz
3 czerwca 1961 Wrocław: 1. M. Kaiser, 2. N. Świtała, 3. J. Maj
10 czerwca 1961 Rybnik: 1. S. Tkocz, 2. F. Kapała, 3. M. Kaiser
24 czerwca 1961 Poznań: 1. H. Żyto, 2. F. Kapała, 3. M. Kaiser
8 lipca 1961 Częstochowa: 1. M. Kaiser, 2. M. Połukard, 3. J. Maj
9 września 1961 Warszawa: 1. H. Żyto, 2. S. Kępa, 3. M. Kaiser

9 września w Warszawie na stadionie Skry zwyciężył Henryk Żyto. Dla zawodnika Unii Leszno było to trzecie zwycięstwo w cyklu turniejów o Złoty Kask. Drugie miejsca zajął Stefan Kępa ze Stali Rzeszów, a trzeci był Marian Kaiser z Legii Gdańsk. Florian Kapała był w czołówce tych zawodów. Z 10 punktami zajął 6 miejsce.

Zawodnik Stali Rzeszów aż sześć razy kończył turnieje Złotego Kasku na podium. Dwa razy zwyciężył i cztery razy zajmował drugie miejsca. Choć najwięcej zwycięstw (trzy) miał Henryk Żyto, to właśnie Florian Kapała zaprezentował równą formę przez cały sezon w 1961 roku.

W debiutanckim sezonie zawodów o Złoty Kask Florian Kapała zdobył 96 punktów. W dziewięciorundowej rywalizacji drugą pozycję zajął Henryk Żyto z Leszna. Marian Kaiser z Gdańska uplasował się na trzecim miejscu.

Klasyfikacja końcowa Złotego Kasku w 1961 roku:
1. Florian Kapała (Rzeszów) – 96 pkt.
2. Henryk Żyto (Leszno) – 91
3. Marian Kaiser (Gdańsk) – 90
4. Joachim Maj (Rybnik) – 80
5. Stanisław Tkocz (Rybnik) – 77
6. Mieczysław Połukard (Bydgoszcz) – 64
7. Stefan Kępa (Rzeszów) – 59
8. Norbert Świtała (Bydgoszcz) – 58
9. Jan Malinowski (Rzeszów) – 45
10. Janusz Suchecki (Bydgoszcz) – 42
11. Stanisław Rurarz (Częstochowa) – 40
12. Jan Kusiak (Leszno) – 17