Adam Skórnicki zawsze był postacią, obok której nie dało się przejść obojętnie. Jako zawodnik dodawał żużlowi kolorytu – stylem jazdy, zachowaniem i osobowością. Jako trener i menedżer pozostał wierny jednej zasadzie: mówić wprost, nawet jeśli prawda jest niewygodna. Dziś, kiedy patrzy na żużel z dystansu, jego głos wybrzmiewa mocno i wyraźnie – nie jako głos frustrata, ale człowieka, który ten sport zna od podszewki.

Indywidualny mistrz Polski z 2008 roku, złoty medalista mistrzostw Europy par, były trener i menedżer – Skórnicki widział żużel z każdej możliwej perspektywy. I właśnie dlatego jego opinie o bezpieczeństwie, pieniądzach i zarządzaniu ligą trudno zbyć wzruszeniem ramion.

„Ktoś musi się mocno trzepnąć w głowę” – o bezpieczeństwie bez sentymentów

Gdy rozmowa schodzi na temat bezpieczeństwa, Skórnicki nie próbuje nikogo uspokajać. Wręcz przeciwnie – punktuje systemowe błędy, które jego zdaniem są ignorowane od lat.

— „Jeśli ktoś myśli, że upadek zaczyna się tam, gdzie zawodnik uderza w bandę, to musi się mocno trzepnąć w głowę” — mówi bez wahania.

Były mistrz Polski jasno wskazuje, że problem nie leży wyłącznie w bandach czy ich konstrukcji, ale znacznie głębiej – w projektowaniu torów i filozofii ich użytkowania.

— „Szybkie, długie tory, dwa metry szerokości na wejściu w wiraż i czterech zawodników jadących równo. Motocykl ma 194 centymetry. Gdzie ten drugi ma się zmieścić?” — pyta retorycznie.

I natychmiast dopowiada to, co w jego opinii jest sednem sprawy:

— „Problemem nie są bandy. Problemem są ludzie, którzy nie potrafią myśleć systemowo.”

Skórnicki zwraca uwagę również na chaos organizacyjny związany z infrastrukturą stadionową. Jego zdaniem kluby często nie mają realnego wpływu na kwestie techniczne, bo odpowiadają za nie miejskie ośrodki sportu.

— „Ludzie z MOSiR-u nie wiedzą, jak montować bandy. Widzą sprzączki — ‘samiec do samiczki’, spięło się, jedziemy dalej” — ironizuje.

Rozwiązanie? Proste, choć – jak sam przyznaje – wymagające woli działania.

— „Według niego wystarczyłoby kilka wyspecjalizowanych ekip objeżdżających ligi i robiących wszystko według jednego standardu. Tylko do tego trzeba chęci. A nie faktur i pozorów działania.”

Pieniądze, które napędzają strach

Równie bezpośrednio Skórnicki wypowiada się o finansach w polskim żużlu. O coraz wyższych kontraktach, presji wyników i panicznym lęku przed spadkiem z Ekstraligi.

— „To źródełko w końcu wyschnie” — ostrzega.

W jego ocenie milionowe kwoty za podpis zostały całkowicie oderwane od realiów sportowych.

— „Milion za podpis? Może Zmarzlik. I długo, długo nikt” — ocenia jednoznacznie.

Dlaczego więc kluby boją się degradacji bardziej niż czegokolwiek innego?

— „Bo są kontrakty telewizyjne. Pieniądze. I to napędza strach” — tłumaczy.
— „Strach, który przekłada się na decyzje sportowe, brak odwagi i ciągłe gaszenie pożarów zamiast długofalowej wizji.”

To diagnoza człowieka, który sam brał udział w zarządzaniu klubami i doskonale zna mechanizmy działające za kulisami.

PR ważniejszy niż praca

Skórnicki nie unika również gorzkich refleksji na temat pracy menedżerskiej w polskim żużlu. Wskazuje na dominację wizerunku nad realną oceną efektów.

— „Możesz robić dobrą robotę, ale ktoś ci powie: ‘pan ma słaby PR, musimy pana zwolnić’” — opowiada.

I dodaje zdanie, które w jego ustach brzmi jak życiowe credo:

— „Dla ludzi, którzy nie mają pojęcia, czym jest sport, nie warto pracować.”

Polityczny epizod i wyciągnięta lekcja

Na moment wraca też do swojej krótkiej przygody z polityką. W 2014 roku bez powodzenia startował do Sejmiku Województwa Wielkopolskiego z listy komitetu „Teraz Wielkopolska”.

— „To był błąd. Cieszę się, że go popełniłem i mam nadzieję, że już go nie powtórzę” — kwituje krótko.

Bez tłumaczeń, bez prób usprawiedliwiania się. Jak zawsze – wprost.

Żużel dziś: za dużo presji, za mało radości

Zapytany o współczesny żużel, Skórnicki nie kryje dystansu wobec realiów, w jakich funkcjonują obecni zawodnicy.

— „Nie zazdroszczę obecnym zawodnikom. Jest za dużo regulaminów, paragrafów i presji. Za mało radości” — mówi.

Nieprzypadkowo wskazuje na powroty do ligi brytyjskiej, gdzie wciąż liczy się swoboda i zaufanie.

— „Nic dziwnego, że wielu — jak Maciej Janowski — wraca do Anglii, by tę radość odzyskać.”

Czy sam jeszcze wróci do żużla poza Polską?

— „Kusiło i nadal kusi” — przyznaje.
— „Bo tam wciąż obowiązuje zasada, która w Polsce dawno się zatarła: zaufanie do ludzi.”

Diagnoza bez złości, ale z troski

Na koniec Skórnicki formułuje myśl, która wybrzmiewa jak ostrzeżenie, ale i refleksja człowieka, któremu na żużlu po prostu zależy.

— „Sport się nie skończy. Skończy się dopiero wtedy, gdy przestanie opłacać się tym, którzy dziś na nim żyją.”

To nie głos rozczarowania. To głos doświadczenia. I właśnie dlatego warto go słuchać.