Do żużla trafił bardzo wcześnie. Już w wieku 18 lat, w 1971 zdobył licencję żużlową. Piotr Pyszny urodził się 18 lipca 1953 roku w Jejkowicach niedaleko Rybnika. Dziś kończy więc 71 lat. Nieprzerwanie przez 17 sezonów reprezentował barwy ROW-u Rybnik. Było to w latach 1971 – 1987. Był z klubem nawet po spadku do drugiej ligi żużlowej w 1982 roku.

Równocześnie ze startami w polskiej lidze przez cztery sezony rywalizował w lidze brytyjskiej. W 1979 roku było to Poole Pirates (był to niewiele znaczący epizod – występ w jednym meczu i dwóch biegach). Później w latach 1980-1981 bronił barw Halifax Dukes, by w ostatnim sezonie startów na wyspach (1983) walczyć o punkty dla Eastbourne Eagles. Najlepszy wynik na Wyspach Brytyjskich osiągnął w 1980 roku. Wówczas wystąpił w 28 meczach, pod taśmą startową stając 109 razy. Zdobył 133 punkty i 25 bonusów, co dało mu średnią 5,80 pkt/mecz.

Wróćmy do początków kariery Piotra Pysznego.

W meczu ligowym zadebiutował w 11 rundzie DMP, która odbyła się 7 sierpnia1971 Wówczas w derbowym pojedynku ROW pokonał u siebie Śląsk Świętochłowice 47-31, a Pyszny wystąpił raz i nie dowiózł do mety żadnych punktów. Lepiej powiodło mu się dwie kolejki później. 5 września 1971 roku ROW u siebie pokonał Wybrzeże Gdańsk, a Pyszny w czterech startach zdobył 4 punkty i bonus (raz był drugi).

Na swoje nieszczęście Piotr Pyszny pojawił się w rybnickim żużlu o parę lat za późno. Z oczywistych względów nie było to jednak możliwe. Mimo, iż w zespole ROW-u był jednym z liderów drużyny, to ekipa z Górnego Śląska lat 70-ych i 80-ych XX wieku nie miała tak udanych jak poprzednie. Wielu kibiców Rybnik kojarzy z gwiazdami takimi jak Antoni Woryna, Andrzej Wyglenda, Joachim Maj czy też Stanisław Tkocz, którzy seryjnie zdobywali złote medale DMP.

Pyszny ma tych krążków „tylko” cztery: złoty (1972), srebrny (1980) oraz dwa brązowe (1971, 1974). Dwukrotnie zajmował III m. w finałach Mistrzostw Polski Par Klubowych (Bydgoszcz 1974, Rybnik 1985). W 1979 r. wystąpił w reprezentacji Polski w finale Drużynowych Mistrzostw Świata, która w Londynie na White City zajęła czwarte ostatnie miejsce nie zdobywając medalu. Polacy zdobyli tylko 11 punktów i stracili aż 8 do trzeciej wówczas Czechosłowacji.

W 1972 Pyszny zajął IV m. w finale Młodzieżowych Indywidualnych Mistrzostw Polski rozgrywanych w Lesznie. Pomiędzy 1973 a 1985 r. jedenastokrotnie startował w finałach Indywidualnych Mistrzostw Polski, najlepsze wyniki osiągając trzykrotnie: V miejsca w latach 1983, 1984, 1985).

Do innych jego indywidualnych sukcesów należało zdobycie przez niego m.in.:
2 miejsce w turnieju o „Złoty Kask” (1979),
3 miejsce w turnieju o „Srebrny Kask” (1973),
3 miejsce w Herbowym Łańcuchu Miasta Ostrowa Wielkopolskiego (Ostrów Wielkopolski 1975),
2 miejsce w Memoriale Alfreda Smoczyka (Leszno 1979),
2 miejsce w Kryterium Asów (Bydgoszcz 1982),
2 miejsce w Memoriale im. Eugeniusza Nazimka (Rzeszów 1984).

Dwukrotnie zajmował 1 miejsce w Memoriałach im. Jana Ciszewskiego (Rybnik – 1984, 1985). Dobrze radził sobie w Memoriałach im. Bronisława Idzikowskiego i Marka Czernego w których zajmował pierwsze miejsce (1984) oraz dwukrotnie drugie miejsca (1981, 1982).

Czterokrotnie startował w eliminacjach Indywidualnych Mistrzostw Świata. Najlepszy wynik osiągnął w 1978 r., w którym awansował do finału kontynentalnego w Pradze (zajął w nim XVI miejsce).

Startując w ROW-ie przez 17 sezonów wystąpił w 228 meczach ligowych (tylko jeden sezon 1983 i 10 meczów odjechał w drugiej lidze). Pod taśmą startową stawał 1.081 razy. Zdobył 2.224,5 punktu oraz 95 bonusów co dało mu średnią z całej kariery 2,146 pkt/bieg.

Najlepsze sezony w rywalizacji o DMP odjechał w latach 1978 – 1981. Wówczas to nie schodził poniżej 2,400 pkt/bieg. W 1978 roku było to 2,500 pkt/bieg.

Pyszny po zakończeniu sportowej kariery zajął się biznesem. Jego firma działała w branży budowlanej. Były lata lepsze, jak i te gorsze. Choć firma się rozwijała, to niestety ostatecznie musiała zakończyć działalność.