Był jednym z najbardziej perspektywicznych szwedzkich żużlowców młodego pokolenia lat 70-ych XX wieku. Miał być następcą Ove Fundina. Per Tommy Jansson urodził się 2 października 1952 roku w Eskilstunie. Zmarł w wieku zaledwie 24 lat, 20 maja 1976 roku.

Jansson pierwszy raz pojawił się w Wielkiej Brytanii 23 lipca 1970 r. z drużyną Młodej Szwecji w serii meczów testowych British League Division Two przeciwko Młodej Anglii. W pierwszym spotkaniu na Teesside, zdobył 10 punktów. Następnego wieczora w drugim meczu testowym w Workington doznał kontuzji i wrócił do Szwecji.

Ponownie do Anglii pojechał już w roku następnym. W 1971 roku, reprezentował barwy Wembley Lions, a w lidze brytyjskiej zadebiutował 9 kwietnia w wyjazdowym meczu z Wolverhampton. Zdobył wówczas 6 punktów. Jednak jego pobyt w Lions trwał tylko trzy mecze w British League Division One. Ponadto nadal ścigał się w Wielkiej Brytanii w drużynie Młodej Szwecji, przeciwko Młodej Anglii w serii test meczów British League Division Two. Nigdy w barwach Lions nie w meczu u siebie nie wystąpił na Wembley, ponieważ w tym czasie ich „domowe” mecze odbywały się w Newport w Walii.

W 15 czerwca 1972 roku zadebiutował w barwach Wimbledonu Dons w domowym meczu przeciwko Wolverhampton, zdobywając 10 punktów. Później wrócił do Szwecji, aby ponownie wystąpić w kilku meczach ligowych na Wyspach Brytyjskich w 1973 roku.

W 1973 roku wraz z Andersem Michankiem w szwedzkim Borax wygrał Mistrzostwa Świata Par na żużlu.

W 1974 roku, kiedy wszystkim szwedzkim żużlowcom zakazano jazdy w Lidze Brytyjskiej, jeździł tylko na mityngach otwartych: na Wimbledonie oraz w serii International Test Match przeciwko Anglii. Został także mistrzem Szwecji, wygrywając Indywidualne Mistrzostwa Szwecji na żużlu w 1974 roku. W 1975 roku wraz z Andersem Michankiem zdobył swoje drugie mistrzostwo świata w parach tym razem na Stadionie Olimpijskim we Wrocławiu. Szwedzi złoty medal zawdzięczali temu, iż w jednym z biegów jadący na drugim miejscu Piotr Bruzda miał defekt motocykla.

Jego ostatni występ na Plough Lane (domowy tor Wimbledonu) miał miejsce w czwartek, 13 maja 1976, w rundzie kwalifikacyjnej Marlboro Southern Riders Championship (której był panującym mistrzem). Wygrał te zawody z maksymalną liczbą 15 punktów. Przed tym spotkaniem pokonał Dave’a Jessupa (Reading) 2:1 (po awarii silnika w pierwszym wyścigu), aby zachować tytuł British Match Race Championship Golden Helmet. Ostatnie spotkanie Janssona w Wielkiej Brytanii odbyło się w Halifax podczas meczu British League Division One w sobotę 15 maja. W pięciu wyścigach zdobył 12 punktów.

W Szwecji jeździł w barwach Smederny. Do chwili śmierci, w wieku niespełna dwudziestu czterech lat, zdołał już wystąpić w czterech światowych finałach. Było to w roku 1971 – Goeteborg (14 miejsce z 1 pkt.) – 1973 Chorzów (rezerwowy 0 pkt.), 1974 Goeteborg (rezerwowy – 3 pkt.), oraz 1975 Londyn (9 miejsce z 7 punktami). Jansson brał także udział w czterech Finałach Drużynowych Mistrzostw Świata: w 1972 w Olching z reprezentacją Szwcji zajął 4 miejsce, w 1973 w Londynie był drugi, w 1974 w Chorzowie ponownie z reprezentacją swego kraju zdobył srebro, a w 1975 roku w niemiewckim Norden wywalczył brąz.

Tommy Jansson zginął w wypadku podczas kwalifikacji do Indywidualnych Mistrzostw Świata na żużlu na Gubbangens Idrottsplads w Sztokholmie 20 maja 1976 roku. Uderzył w ostrą, górną część ogrodzenia, które przecięło tętnicę szyjną. Zmarł w drodze do szpitala..

Jego brat, Bo Jansson, również był żużlowcem.

Był ostatnim zawodnikiem, który zdobył złoty hełm brytyjskiego żużla (Golden Helmet). Oryginalny Złoty Hełm został przekazany jego rodzinie po jego śmierci.

Drużynowe Mistrzostwa Świata na żużlu 1973: