Przez kilka lat próbowano modyfikować formułę Drużynowych Mistrzostw Świata. Ostatecznie w 2001 roku zrezygnowano z klasycznej formuły Drużynowych Mistrzostw Świata, które były rozgrywane od 1960 r. By urozmaicić rozgrywki narodowych reprezentacji wprowadzono Drużynowy Puchar Świata (Speedway World Cup), w dalszym ciągu o trofeum Ove Fundina.

Podobnie jak w przypadku innych sportów, zdecydowano, że główne zawody odbędą się w jednym kraju w krótkim odstępie czasu (tydzień dla żużla). SWC została zorganizowana przez BSI (Benfield Sports International), która z powodzeniem od 1995 roku prowadziła Grand Prix na żużlu. BSI nie organizowało rund kwalifikacyjnych (podobnie jak w SGP).

By nowy projekt się powiódł potrzebni byli kibice na trybunach. Polska, z najwyższą frekwencją widzów na stadionach żużlowych, została wybrana do zorganizowania tego pierwszego turnieju SWC. W turnieju miało rywalizować 12 drużyn, w trzech turniejach eliminacyjnych, po których następował „Race-Off” i finał. Te pięć zawodów początkowo miało się odbyć w Gdańsku, Pile, Bydgoszczy, Wrocławiu i Chorzowie. Tylko dwa z tych spotkań zapewniały udział polskiej drużyny. Ciężko byłoby zapełnić widzami pozostałe trzy turnieje. Ostatecznie uzgodniono, że Gdańsk zorganizuje trzy zawody eliminacyjne, a Wrocław zorganizuje „Race-Off”(turniej ostatniej szansy) i finał – tak, aby każdy z organizatorów miał zapewniony przynajmniej jeden występ reprezentacji Polski, a przy tym zapewniony udział wiekszej liczby publiczności.

Jednak sprzedaż biletów na pierwszy występ polskiej drużyny w Gdańsku była bardzo słaba, ze względu na wysokie ceny. Nadzieje na pojawienie się kibiców tego dnia zostały zniweczone przez pogodę. Ulewny deszcz na dwie godziny przed startem nie pomógł w pojawieniu się kibiców. Później niebo pociemniało, Gdy zawodnicy pojawili się na torze do prezentacji wówczas spadł ulewny deszcz, a na niebie pojawiły się grzmoty i błyskawice. W ciągu kilku minut tor w Gdańsku przypominał jezioro, a niewielka liczba kibiców  na próżno szukała schronienia. Kiedy godzinę później przestało padać, pompami usuwano wodę z toru. Start został opóźniony o 5 godzin. Zawody rozpoczęły się o 19:30. Niezbyt udany początek nowej wielkiej rywalizacji w żużlu.

Kiedy w końcu rozpoczęło się ściganie, Polska straciła w całych zawodach zaledwie dziesięć punktów, odnosząc zdecydowane zwycięstwo. Wielka Brytania, mimo osłabienia kontuzjami Chrisa Louisa i Scotta Nichollsa zakwalifikowała się do turnieju ostatniej szansy „Race Off” we Wrocławiu.

Ostatecznie w pierwszym finale Drużynowego Pucharu Świata (SWC) rozegranego 7 lipca 2001 r na Stadionie Olimpijskim we Wrocławiu wystartowało 5 reprezentacji narodowych: Australia, Dania, Szwecja, USA i Polska. Rywalizowano po pięciu zawodników w biegu, a punktacja wyglądała następująco: 4 pkt za pierwsze miejsce, 3 pkt za drugie, 2 pkt za trzecie, 1 pkt. Za czwarte i 0 pkt. Za ostatnią pozycję w biegu.

W finale Polacy mieli ogromne wsparcie 20-tysięcznej publiczności, ale zaczęli słabo, zwyciężając tylko raz w pierwszej serii składającej się z  pięciu biegów. Tymczasem Australia, z Boycem zastępującym Lyonsa, zdobyła 17 z 20 możliwych punktów w tej serii 5 wyścigów. Kangury wyśmienicie rozpoczęły rywalizację w SWC.

Polska zaczęła odrabiać straty. Zwycięstwo Tomasza Golloba 8-punktowym „dżokerem” w biegu 10 w dało gospodarzom jednopunktową przewagę w tej rywalizacji. Nasi zawodnicy nie byli długo na prowadzeniu w tych zawodach. Jednak doping całego stadionu sprawił, że po pierwszym biegu ostatniej serii za sprawą Piotra Protasiewicza Polacy ponownie byli na jednopunktowym prowadzeniu. Pomiędzy Australijczykami i Polakami toczyła się rywalizacja o zwycięstw w całych zawodach. Przed biegiem finałowym Polacy jednym punktem wyprzedzali kangury. Ale w ostatnim wyścigu wszystko poszło nie tak dla gospodarzy. Jacek Krzyżaniak upadł i został wykluczony z powtórki. Już wtedy było wiadomo, ze pierwszymi zwycięzcami Drużynowego pucharu Świata zostaną Australijczycy. Jason Crump, wśród gwizdów polskich kibiców wygrał bieg, kończąc turniej finałowy niepokonany z kompletem 20 punktów. Crump podczas okrążenia po zakończonym wyścigu został obrzucony puszkami i butelkami. Wypiął do najbardziej krewkich kibiców swoje cztery litery i palcem pokazywał znajdującą się podobno w tym miejscu flagę Australii. Wielu chce sądzić, że Crump właśnie miał w tym miejscu flagę swojego kraju… Po powrocie do parku maszyn musiał być chroniony przez policję.

Z czysto sportowego punktu widzenia, pierwszy SWC był oszałamiającym sukcesem. Ale aspekty finansowe i aspekty bezpieczeństwa wyścigów 5-osobowych wymagały szerokiej dyskusji.

Wyniki pierwszych zawodów Drużynowego Pucharu Świata 7 lipca 2001, Stadion Olimpijski we Wrocławiu:

I. Australia – 68 pkt.
1.Jason Crump – 20 (4,4,4,4,4)
2. Todd Wiltshire – 10 (3,0,3,2,2,)
3. Craig Boyce – 9 (3,1,3,1,1)
4. Ryan Sullivan – 13 (4,0,4,2,3)
5. Leigh Adams – 16

II. Polska – 65 pkt.
1. Krzysztof Cegielski – 11 (2,2,1,2,4)
2. Piotr Protasiewicz – 9 (2,1,1,2,3)
3. Tomasz Gollob – 27 (4,3,8j,4,4,4)
4. Sebastian Ułamek – 13 (t,4,2,4,3)
5. Jacek Krzyżaniak – 5 (1,-,1,3,wykl)

III. Szwecja – 51 pkt.
1. Jimmy Nilsen – 7 (0,3,4,0,d)
2. Mikael Max – 8 (w2,1,4,1,2,0)
3. Tony Rickardsson – 17 (4j,3,3,4,3)
4. Niklas Klingberg – 10 (3,3,0,3,1)
5. Andreas Jonsson – 9 (4,4,w,1,-)

IV. Dania – 44 pkt.
1. Nicki Pedersen – 16 (1,2,2,3,4,4)
2. Bjarne Pedresen – 6 (1,-,3,1,1)
3. Hans Clausen – 6 (0,1,2,1,2)
4. Jesper B. Monberg – 5 (2,2,0,0,1)
5. Brian Andersen – 11 (4j,2,0,2,3)

V. USA – 30 pkt.
1. Greg Hancock – 9 (3,0,2,0,3)
2. Billy Hamill – 13 (4,3,1,3,d,2)
3. Brent Werner – 2 (1,0,1,0,-)
4. Billy Janniro – 1 (1,0,-,0,0)
5. John Cook – 5 (0,1,2,d,2)