Gordon William Kennett należał do pokolenia brytyjskich żużlowców, dla których speedway był nie tylko sportem, lecz całym sposobem na życie. Przez ćwierć wieku rywalizował na torach Wielkiej Brytanii, reprezentował Anglię na arenie międzynarodowej i doczekał się momentu, który na zawsze zapisał jego nazwisko w historii światowego żużla.

Największy przyszedł w 1978 roku. Kennett został mistrzem świata par, a kilka miesięcy później na londyńskim Wembley zdobył srebrny medal indywidualnych mistrzostw świata. Do złota zabrakło mu wówczas tylko jednego rywala – Ole Olsena.

Pierwsze kroki w Eastbourne

Kennett urodził się 2 września 1953 roku. Karierę ligową rozpoczął w 1970 roku, kiedy dołączył do Eastbourne Eagles występujących w drugiej klasie brytyjskiej ligi.

Nie potrzebował wiele czasu, aby przebić się do czołówki zespołu. Szybko stał się jednym z jego liderów. Już rok później miał znaczący udział w wywalczeniu przez Eastbourne mistrzostwa ligi.

W drużynie tworzył mocne trio razem z Malcolmem Ballardem i swoim bratem Dave’em Kennettem. Ich wyniki pozwalały Eastbourne skutecznie rywalizować na zapleczu najwyższej klasy.

Dla młodego zawodnika był to dopiero początek drogi.

Rekordowy transfer do Oxfordu

W 1972 roku Kennett nadal reprezentował Eastbourne, ale jednocześnie dostał możliwość sprawdzenia się w wyższej klasie rozgrywkowej. Zadebiutował w Oxfordzie, który występował wówczas jako Oxford Rebels.

Klub zapłacił za jego pozyskanie 1500 funtów. W tamtym czasie była to rekordowa opłata w National League.

Kennett pozostał w Oxfordzie przez kolejne trzy sezony. Regularnie dostarczał punktów, choć drużyna długo nie potrafiła przełożyć jego indywidualnych wyników na większe sukcesy. Przełom nastąpił w 1975 roku.

Oxford zdobył wtedy Midland Cup po niezwykle zaciętej rywalizacji. W finale potrzebne były dodatkowe rozstrzygnięcia – po remisach w meczach ze Swindon Robins rywalizacja została przedłużona, a następnie Oxford musiał uporać się z Wolverhampton Wolves.

Ten sam sezon przyniósł Kennettowi jeszcze jedno ważne osiągnięcie. Po raz pierwszy zakwalifikował się do finału Indywidualnych Mistrzostw Wielkiej Brytanii.

Z Oxfordu do White City

Rok 1976 przyniósł kolejną zmianę. Zespół przeniósł się z Oxfordu do White City, a Kennett wraz z drużyną zmienił nazwę klubową na White City Rebels.

W nowym miejscu jego pozycja jeszcze wzrosła. Został kapitanem, a ze średnią 9,69 był najlepszym zawodnikiem zespołu. Nie był już tylko solidnym ligowcem. W Wielkiej Brytanii zaczęto postrzegać go jako jednego z najlepszych żużlowców swojego pokolenia.

W 1977 roku potwierdził tę opinię. Podniósł średnią do 10,41 i pomógł White City zdobyć mistrzostwo British League, czyli najwyższej klasy rozgrywkowej.

Nadchodził jednak sezon, który miał przynieść Kennettowi największe sukcesy.

Rok, który zmienił wszystko

W 1978 roku White City Rebels wystąpili w lidze po raz ostatni przed rozwiązaniem zespołu. Dla Kennetta był to jednocześnie najważniejszy sezon jego kariery.

Najpierw przyszedł sukces w mistrzostwach świata par. Kennett wystąpił w Chorzowie razem z Malcolmem Simmonsem. Brytyjska para zdobyła złoty medal, a Kennett zapisał przy swoim nazwisku 24 punkty.

Później przyszedł finał indywidualnych mistrzostw świata na Wembley.

2 września 1978 roku, w dniu swoich 25. urodzin, Kennett stanął przed szansą zdobycia najważniejszego indywidualnego tytułu w speedwayu. Ostatecznie zgromadził 12 punktów i został wicemistrzem świata. Złoto zdobył Ole Olsen.

Srebro na Wembley było jednak czymś więcej niż tylko drugim miejscem. Kennett znalazł się w ścisłej światowej czołówce, a jego sezon 1978 przeszedł do historii także za sprawą triumfu w parach.

Do pełnej kolekcji zabrakło mu wówczas złota indywidualnego.

Mocny punkt reprezentacji Anglii

Po zakończeniu sezonu 1978 Kennett wrócił do Eastbourne. Od 1979 roku przez kolejne cztery sezony był najlepszym zawodnikiem zespołu pod względem średniej.

Jednocześnie stał się regularnym reprezentantem Anglii. W trakcie kariery wystąpił w narodowych barwach 53 razy.

Na arenie drużynowej dwukrotnie zdobywał srebrne medale mistrzostw świata.

Pierwszy z nich przypadł na 1978 rok. W Landshut reprezentacja Anglii z Kennettem, Malcolmem Simmonsem, Dave’em Jessupem, Peterem Collinsem i Michaelem Lee zajęła drugie miejsce, zdobywając 27 punktów.

Trzy lata później Kennett ponownie znalazł się w srebrnej drużynie. W 1981 roku w Olching Anglicy w składzie z Kennettem, Dave’em Jessupem, Chrisem Mortonem, Kennym Carterem i Johnem Davisem zdobyli 29 punktów i również zakończyli rywalizację na drugiej pozycji.

Lata zmian i powrót do Eastbourne

Po okresie występów w Eastbourne Kennett jeździł również dla King’s Lynn Stars i Wimbledon Dons. W 1985 roku ponownie związał się z Eastbourne, tym razem już na poziomie National League.

I właśnie tam rozpoczął kolejny bardzo udany rozdział swojej kariery.

W sezonie 1985 zakończył rozgrywki z najlepszą średnią w lidze i pomógł Eastbourne zdobyć Knockout Cup.

Rok później drużyna sięgnęła po mistrzostwo ligi oraz puchar. Ten sam podwójny sukces powtórzyła w 1987 roku.

Kennett pozostawał numerem jeden Eastbourne aż do końca sezonu 1990. W tym okresie potwierdzał, że nawet po zejściu do niższej klasy rozgrywkowej nadal potrafił być zawodnikiem decydującym o obliczu drużyny.

Ostatnie sezony

W kolejnych latach Kennett reprezentował następne kluby. W 1991 i 1992 roku jeździł dla Milton Keynes Knights, w 1993 roku występował w Exeter Falcons, a w latach 1993–1994 reprezentował Wolverhampton Wolves.

Wcześniej w jego karierze pojawiały się także barwy Hackney Hawks, King’s Lynn Stars, Swindon Robins i Wimbledonu.

Jego ostatni sezon przypadł na 1994 rok. Był to jednocześnie 25. sezon ligowej kariery.

Rodzinna tradycja

Nazwisko Kennett przez lata było mocno związane z brytyjskim żużlem. Nie tylko Gordon zapisał się w historii dyscypliny.

Na torach ścigali się również jego bracia Dave i Barney. Dave Kennett doczekał się reprezentacyjnych występów dla Wielkiej Brytanii, podobnie jak jego syn Edward Kennett, a więc bratanek Gordona.

Żużlowa tradycja rodziny obejmowała zatem kilka pokoleń zawodników.

Po zejściu z motocykla

Po zakończeniu kariery Kennett nie odszedł całkowicie od speedwaya. Po przejściu na sportową emeryturę w 1995 roku pracował jako mechanik samochodowy.

Później ponownie znalazł się w środowisku żużlowym jako menedżer Oxford Cheetahs. Klub występował wówczas w okresie, gdy nie posiadał własnego toru.

Kennett przez lata mieszkał w Bexhill razem z żoną Susan.

Zmarł 11 września 2023 roku na Wyspach Kanaryjskich. Miał 70 lat.

Dorobek, który został na zawsze

Kariera Gordona Kennetta to historia zawodnika, który znalazł się o krok od największego indywidualnego triumfu, ale jednocześnie zdobył światowe złoto w innej konkurencji i przez lata był jednym z filarów angielskiego speedwaya.

Najważniejsze wyniki jego kariery mówią same za siebie.

Mistrzostwa świata:

1978 – srebrny medal indywidualnych mistrzostw świata, Wembley, 12 punktów;
1978 – złoty medal mistrzostw świata par w Chorzowie, razem z Malcolmem Simmonsem;
1978 – srebrny medal drużynowych mistrzostw świata w Landshut;
1981 – srebrny medal drużynowych mistrzostw świata w Olching.

Najważniejsze sukcesy klubowe:

1971 – mistrzostwo ligi z Eastbourne;
1975 – Midland Cup z Oxford Rebels;
1977 – mistrzostwo British League z White City Rebels;
1985 – Knockout Cup z Eastbourne;
1986 – mistrzostwo ligi i Knockout Cup z Eastbourne;
1987 – mistrzostwo ligi i Knockout Cup z Eastbourne.

Do tego dochodziły wyróżnienia indywidualne: tytuł London Riders’ Champion w 1976 roku, Pride of the Midlands w 1977 oraz Olympique w 1978.

Kennett pozostawił po sobie coś więcej niż medalowe statystyki. Był zawodnikiem, który potrafił przez wiele sezonów utrzymywać się na wysokim poziomie, odnajdywał się w różnych zespołach i ligach, a jego największy moment przypadł na jedną z najbardziej prestiżowych aren w historii żużla.

W 1978 roku Wembley nie dało mu mistrzowskiej korony. Dało mu jednak miejsce w historii. A złoto zdobyte w Chorzowie sprawiło, że Gordon Kennett nie pozostał jedynie wicemistrzem świata – został również mistrzem świata.

I właśnie dlatego jego nazwisko w historii brytyjskiego speedwaya pozostaje znacznie większe niż sugerowałoby samo drugie miejsce w najważniejszym indywidualnym finale.