16 maja swoje urodziny obchodzi Carl Bryan Stonehewer, jeden z najbardziej charakterystycznych brytyjskich żużlowców przełomu XX i XXI wieku. Choć nigdy nie zdobył indywidualnego medalu mistrzostw świata, przez lata należał do ścisłej czołówki brytyjskiego speedwaya, reprezentował swój kraj na arenie międzynarodowej, rywalizował w cyklu Grand Prix, a dla wielu kibiców zapisał się jako symbol waleczności, konsekwencji i niezwykłej odporności.

Urodzony 16 maja 1972 roku w Manchesterze zawodnik przeszedł długą drogę – od ligowych torów w Anglii, przez sukcesy w Polsce i Szwecji, aż po dramatyczny wypadek i spektakularny powrót do ścigania.

Początki kariery i rozwój w brytyjskim speedwayu

Stonehewer zaczynał karierę pod koniec lat osiemdziesiątych. Pierwsze znaczące kroki stawiał w barwach Belle Vue Aces, jednego z najbardziej zasłużonych klubów brytyjskiego żużla. Reprezentował ten zespół w latach:

1988–1989, 1991–1993 oraz 2003.

Pomiędzy tymi okresami ścigał się także dla:

  • Wolverhampton Wolves (1990)
  • Peterborough Panthers (1994)
  • Long Eaton Invaders (1995–1997)
  • Sheffield Tigers (1998)
  • Workington Comets (1999–2005, 2007–2008)
  • Redcar Bears (2009)

To właśnie z Workington Comets związał się najmocniej i tam zyskał status klubowej legendy.

Pierwsze sukcesy – mistrz Anglii i specjalista od par

Już w 1993 roku Stonehewer sięgnął po złoty medal Drużynowych Mistrzostw Wielkiej Brytanii.

W tym samym sezonie został także młodzieżowym wicemistrzem Wielkiej Brytanii, potwierdzając ogromny potencjał.

Kolejny ważny sukces przyszedł w 1996 roku, kiedy wywalczył brązowy medal Indywidualnych Mistrzostw Wielkiej Brytanii.

Jednak jego prawdziwą specjalnością stały się rozgrywki par.

Stonehewer aż pięciokrotnie wygrywał Premier League Pairs Championship, ustanawiając imponujący rekord:

  • 1997 – z Martinem Dixonem (Long Eaton)
  • 1999 – z Brentem Wernerem (Workington)
  • 2000 – z Mickiem Powellem (Workington)
  • 2001 – z Peterem Ingvarem Karlssonem (Workington)
  • 2003 – z Simonem Steadem (Workington)

Co niezwykle imponujące – każdy z tych triumfów odniósł z innym partnerem.

Dominator Premier League

Początek XXI wieku należał do Stonehewera.

W 2000 i 2001 roku został Premier League Riders Champion, czyli indywidualnym mistrzem brytyjskiej Premier League.

Był pierwszym zawodnikiem z brytyjskiej Premier League, który zakwalifikował się do cyklu Speedway Grand Prix, co było wydarzeniem symbolicznym dla całych rozgrywek.

W Grand Prix Challenge także pokazywał klasę:

  • 1999 – 3. miejsce
  • 2000 – 2. miejsce

To otworzyło mu drogę do rywalizacji z najlepszymi zawodnikami świata.

Trzy sezony w Grand Prix

Stonehewer uczestniczył w cyklu Speedway Grand Prix w latach 2000–2002.

Łącznie wystąpił w:

  • 19 turniejach Grand Prix
  • zdobył 106 punktów

Najlepsze rezultaty:

  • 2000 – 18. miejsce w klasyfikacji generalnej
  • 2001 – 12. miejsce
  • 2002 – 19. miejsce

Czterokrotnie awansował do półfinałów Grand Prix:

  • raz zajął 6. miejsce
  • dwa razy 7. miejsce
  • raz 8. miejsce

Nigdy nie należał do ścisłych kandydatów do podium, ale regularnie potrafił rzucać wyzwanie największym gwiazdom światowego speedwaya.

Wicemistrz świata z reprezentacją

Największy sukces międzynarodowy przyszedł w 2000 roku, kiedy z reprezentacją Wielkiej Brytanii zdobył srebrny medal Drużynowych Mistrzostw Świata.

W swojej karierze zaliczył:

  • 7 występów dla reprezentacji Anglii
  • 5 występów dla reprezentacji Wielkiej Brytanii

Polski rozdział – Zielona Góra i Piła

Polscy kibice również dobrze pamiętają Carla Stonehewera.

W polskiej lidze reprezentował:

  • ZKŻ Zielona Góra (1999–2001)
  • Polonię Piła (2002)

W sumie w Polsce odjechał:

  • 24 mecze
  • 106 biegów
  • zdobył 185 punktów + 19 bonusów

Średnia biegowa:

1,925 pkt/bieg

Największy sukces odniósł w 2000 roku, gdy wraz z ZKŻ Zielona Góra wywalczył mistrzostwo II ligi polskiej.

Sukcesy w Szwecji

Stonehewer ścigał się również w lidze szwedzkiej:

  • Lindarna (2000)
  • Smederna (2000–2003)

W 2003 roku zdobył drużynowe mistrzostwo Szwecji, dokładając kolejny cenny medal do swojej bogatej kolekcji.

Dramatyczny wypadek i niezwykły powrót

W 2005 roku jego karierę brutalnie zatrzymał dramatyczny wypadek torowy.

Stonehewer doznał poważnych obrażeń i rozległych oparzeń ciernych (friction burns) w niezwykle pechowym incydencie.

Na początku 2006 roku oficjalnie ogłosił zakończenie kariery.

Wydawało się, że to definitywny koniec.

Tymczasem już w kwietniu 2007 roku ogłoszono jego sensacyjny powrót do Workington Comets.

Jakby tego było mało, w 2008 roku znów świętował sukces – zdobył z klubem Premier League Four-Team Championship, sięgając po swój czwarty tytuł drużynowy w tej konkurencji.

Był to symboliczny triumf zawodnika, który odmówił poddania się przeciwnościom.

Najważniejsze sukcesy Carla Stonehewera

Indywidualne:

  • Premier League Riders Champion: 2000, 2001
  • Brązowy medal Indywidualnych Mistrzostw Wielkiej Brytanii: 1996
  • Młodzieżowy wicemistrz Wielkiej Brytanii: 1993

Drużynowe:

  • Drużynowy wicemistrz świata: 2000
  • Drużynowy mistrz Wielkiej Brytanii: 1993
  • Drużynowy mistrz Szwecji: 2003
  • Premier League Four-Team Champion: 1997, 2001, 2004, 2008
  • Premier League Pairs Champion: 1997, 1999, 2000, 2001, 2003
  • Young Shield winner: 2008
  • Mistrz polskiej II ligi z Zieloną Górą: 2000

Żużlowiec, którego warto pamiętać

Carl Stonehewer nigdy nie był megagwiazdą na poziomie Tony’ego Rickardssona czy Jasona Crumpa. Nie zdobywał medali Grand Prix ani nie błyszczał na pierwszych stronach gazet całego świata.

Był jednak kimś niezwykle cennym dla speedwaya – zawodnikiem solidnym, walecznym, lojalnym wobec klubów i uwielbianym przez kibiców.

Jego historia to opowieść o konsekwencji, ciężkiej pracy i miłości do żużla, która pozwoliła wrócić nawet po najtrudniejszych doświadczeniach.

Dziś, gdy kończy 54 lata, pozostaje jednym z najbardziej cenionych brytyjskich zawodników swojego pokolenia – symbolem wytrwałości i prawdziwego ducha speedwaya.