Giuseppe Marzotto urodził się 30 stycznia 1944 w Arzignano we Włoszech.
Jest jednym z prekursorów włoskiego sportu żużlowego. Motoryzacją zainteresował się w 1964 r., startując w rajdach samochodowych i wyścigach na torach motocrossowych (był wielokrotnym mistrzem w tych konkurencjach).
W 1973 roku, ze względu na to by być nierozpoznawalnym przez swojego ojca, który bytł zdecydowanym przeciwnikiem uprawiania sportów motorowych przez syna, startował pod pseudonimem Charlie Brown.
Poza startami w zawodach sportowych, pracował nad nowatorską konstrukcją silnika żużlowego, a w niedługim czasie opracował i wyprodukował własny silnik do motocykli żużlowych, który nazwał „GM”. Silniki oraz kompletne motocykle żużlowe są produkowane od 1977 r. w fabryce należącej do Giuseppe Marzotto, mieszczącej się w miejscowości Sarego.
Silniki „GM”, na których jako pierwsi tytuły indywidualnych mistrzów świata zdobyli Egon Müller (1983) oraz Erik Gundersen (1984), są uznawane za jedne z najlepszych stosowanych w sporcie żużlowym[.
W czasie swojej kariery żużlowej odniósł szereg sukcesów, m.in. zdobył 8 medali indywidualnych mistrzostw Włoch na żużlu, w tym 5 złotych (1975, 1976, 1977, 1978, 1983), srebrny (1974) oraz 2 brązowe (1979, 1980). Był również indywidualnym mistrzem Argentyny (1981).
Wielokrotnie reprezentował Włochy na arenie międzynarodowej, m.in. czterokrotnie uczestniczył w półfinałach mistrzostw świata par (Miszkolc 1976 – V miejsce), Lonigo 1977 – V miejsce, Debreczyn 1978 – IV miejsce, Treviso 1981 – V miejsce), trzykrotnie w kontynentalnych półfinałach drużynowych mistrzostw świata (Landshut 1976 – III miejsce, Abensberg 1978 – IV miejsce, Rodenbach 1980 – IV miejsce) oraz w latach 1974–1983 w eliminacjach indywidualnych mistrzostw świata (najlepszy wynik: Leningrad 1976 – XII miejsce w finale kontynentalnym).
W 1976 r. startował w lidze brytyjskiej, w barwach klubu Wolverhampton Wolves, uzyskując średnią meczową 3,22 pkt.
Po raz pierwszy można było coś usłyszeć o silniku GM w 1979 roku, kiedy we włoskim magazynie motocyklowym ukazał się artykuł o zupełnie nowym silniku żużlowym wykonanym przez Giuseppe Marzotto. Już w 1964 roku Marzotto zaczynał od wyścigów Moto-X i przez około 10 lat miał ścigać się na wielu różnych maszynach, takich jak Greeves, Maico i Husqvarna. Ale wyścigi Moto X plus ciężka praca na farmie jego rodziców to było po prostu za dużo.
W 1979 roku Don Vincent Godden zbudował swój zupełnie nowy silnik GR 500, podczas gdy Weslake i Jawa pochwaliły się wówczas nowo zaprojektowanymi silnikami OHC i DOHC 4V. Te najnowsze maszyny sprzedawały się jak ciepłe bułeczki. O silnikach z warsztatów GM nic nie było słychać przez kilka lat. Marzotto i Galiazzo wkrótce dowiedzieli się, że między prototypem a w pełni rozwiniętym silnikiem trzeba wykonać wiele testów. Ale sytuacja miała się szybko zmienić…
Szwajcarski zawodnik ścigający się na długich torach Marcel Gerhardt zaczął testować silnik w wyścigach long track. Oprócz tego silnik GM, pokazał „super tunerowi” Otto Lantenhammerowi w Niemczech. Otto Lantenhammer uznał to za najbardziej interesujący silnik z dużym potencjałem i został pierwszym oficjalnym dealerem GM. Na sezon 1983 Lantenhammer przygotował GM dla niemieckiego jeźdźca Gringo Brandta i na tym GM zdobył on mistrzostwo Europy na torze trawiastym.
Na potrzeby światowego finału na żużlu w 1983 roku Lantenhammer i Egon Muller wspólnie zbudowali specjalnie dostrojony silnik GM, dzięki czemu Egon Muller został pierwszym mistrzem świata jeżdżącym na silniku GM. Zaledwie rok później Erik Gunderson zdobył tytuł mistrza świata na żużlu, ponownie na GM i nagle wszyscy chcieli mieć silnik GM.
Pierwszym typem silnika GM był SP. Silnik jest wykonany ze stopu i chłodzony powietrzem za pomocą układu SOHC 4V. Wszystkie łożyska w silnikach SP są łożyskami igiełkowymi z jednym wyjątkiem, łożyskiem wałka rozrządu po stronie łańcucha jest łożysko kulkowe, które przejmuje siły promieniowe z wałka rozrządu i łańcucha rozrządu. W SP jest stalowy korbowód i tłok ślizgowy Corworth.
Dwa zawory wlotowe mają średnicę 33,5 mm, a zawory wydechowe 29 mm, a trzpienie zaworów są chromowane. SP jest wyposażony w układ smarowania całkowitej utraty i konwencjonalną pompę olejową. Średnica x skok to 86 x 86 mm lub 84 x 89 mm dla długiego skoku. Zapłon przez skrzynkę elektroniczną i przerywacz styków. Moc 58 KM przy 8500 obr./min. Masa silnika 26 kg
Wszystkie odlewy są wykonywane przez firmę Gillardoni w Mandello, a krzywki i korby są wykonywane przez Mazzucchelli w Varese.
Silniki GM produkowane są do dziś.
Źródło: cybermotocycle.com
