Rybnik w latach 60-ych i 70-ych XX wieku „żył żużlem”. Tak opisywał dzień meczowy w tym mieście redaktor Adam Jaźwiecki:

Kiedy był mecz czy impreza rangi ogólnopolskiej, mistrzostw świata z okolic bliskich i dalekich zjeżdżali się kibice, z dworca PKP falangi fanów w rodzinnym nastroju maszerowały przez całe miasto na stadion, po drodze przy stoliczkach można było kupić bilety, programy i pamiątki. Bez tłoku, modelowo, warto pomyśleć nowym prezesom, co dawnej robiono atrakcyjnie i udanie. Tradycją było na stadion przyjść; imprezy wczesną porą niedzielną, więc obiad o godzinie 12.00, rosół, rolada, kompot, kołacz i marsz na żużel. Święto, niedziela, sport jak karuzela. Nad stadionem unosił się zapach charakterystyczny, który oznaczał, że zawodnicy grzeją motory. Uciecha dla wszystkich, dzieci, młodych, starych, rodzinny styl oglądania żużla miał początki sympatyczne, tłumne. Atmosfera familijna sprzyjała temu, żeby o żużlu rozmawiać zażarcie, więc dyskutowano prawie wszędzie. Tak to było, niczym na obrazkach, pożółkłych zdjęciach i folderach, gazetach, które są w szafach, walizkach kibiców związanych z żużlem od zawsze. I na zawsze.

W 1968 roku Górnik (ROW) Rybnik po raz 10 w historii został drużynowym mistrzem Polski. Tym samym w następnym sezonie finał indywidualnych mistrzostw Polski ponownie odbywał się w Rybniku.

27 czerwca w finale kontynentalnym IMŚ w Ufie wystartowało aż 12 Polaków. W półfinale walczyło 7 z nich. Szósta – z wyjątkiem Jana Muchy miała zapewniony udział w finale indywidualnych mistrzostw Polski 1969. Byli to: Antoni Woryna, Andrzej Wyglenda, Henryk Gluecklich, Edward Jancarz, Zbigniew Podlecki oraz Andrzej Pogorzelski.

Tak wiec z półfinałów, które odbywały się 3 sierpnia we Wrocławiu i Gorzowie awans mogło uzyskać tylko po pięciu pierwszych żużlowców. Wrocławianie – Jerzy Trzeszkowski i Piotr Bruzda o awans do finału IMP walczyli w mieście nad Wartą.

Złota zdobytego w 1968 roku bronił Andrzej Wyglenda z miejscowego ROW-u. Ostatecznie 12 października 1969 z powodu kontuzji nie wystartowali Edward Jancarz oraz Antoni Woryna. W ich miejsce wskoczyli Józef Jarmuła oraz Andrzej Perczyński.

W takiej sytuacji głównym faworytem do złota był wspomniany już Wyglenda. Zawodnik gospodarzy toczył zacięty bój z Pawłem Waloszkiem ze Śląska Świętochłowice.

25 Finał Indywidualnych Mistrzostw Polski rozegrany 12 października 1969 r na torze w Rybniku zakończył się ostatecznie drugim z rzędu, a wtedy trzecim indywidualnym mistrzostwem Polski Andrzeja Wyglendy. Od samego początku prym w zawodach wiedli Wyglenda, Waloszek, Trzeszkowski i Zygmunt Pytko. Ten ostatni w czwartej serii startów przywiózł „zerówkę” i przestał liczyć się w walce o medale.

Wyglenda w drugiej serii startów pokonał Waloszka. Ale z kolei przegrał w 11 biegu z innym zawodnikiem Śląska Świętochłowice Janem Muchą. Natomiast 24-letni wówczas Trzeszkowski został pokonany przez obu zawodników z Górnego Śląska.

Zawodnik po zwycięstwie w wyścigu 18 miał na swoim koncie 13 punktów i zapewnione trzecie miejsce w indywidualnych mistrzostwach Polski. Był to największy sukces Jerzego Trzeszkowskiego, wieloletniego lidera Wrocławian.

O tytule IMP zadecydować musiał bieg dodatkowy, gdyż Waloszek i Wyglenda zgromadzili po 14 punktów. Zawodnik Śląska Świętochłowice w 25 finale IMP w 1969 r był najbliżej tytułu indywidualnego mistrza Polski. Jednak przegrał z Wyglendą (po raz drugi tego dnia) w biegu dodatkowym o złoty medal.

Startujący w tym finale 23 letni Piotr Bruzda ze Sparty Wrocław zdobył łącznie 3 punkty i zajął ostatecznie 13 miejsce.

Wyniki 25 finału IMP, Rybnik, 12 października 1969 roku:
1. Andrzej Wyglenda (ROW Rybnik) 14+3 (3,3,2,3,3)
2. Paweł Waloszek (Śląsk Świętochłowice) 14+2 (3,2,3,3,3)
3. Jerzy Trzeszkowski (Sparta Wrocław) 13 (3,3,2,2,3)
4. Zygmunt Pytko (Unia Tarnów) 10 (3,3,2,0,2)
5. Jerzy Szczakiel (Kolejarz Opole) 9 (0,1,3,3,2)
6. Józef Jarmuła (Śląsk Świętochłowice) 8 (2,u,3,1,2)
7. Stanisław Tkocz (ROW Rybnik) 8 (0,2,2,1,3)
8. Andrzej Pogorzelski (Stal Gorzów Wlkp.) 8 (2,0,1,3,2)
9. Zbigniew Podlecki (Wybrzeże Gdańsk) 8 (1,3,1,2,1)
10. Jan Mucha (Śląsk Świętochłowice) 7 (2,2,3,u,–)
11. Henryk Glücklich (Polonia Bydgoszcz)6 (1,2,d,2,1)
12. Jerzy Padewski (Stal Gorzów Wlkp.) 5 (2,1,1,u,1)
13. Piotr Bruzda (Sparta Wrocław) 3 (0,0,0,2,1)
14. Edmund Migoś (Stal Gorzów Wlkp.) 3 (1,1,1,0,w)
15. Jerzy Kowalski (Unia Leszno) 2 (1,1,d,u)
16. Andrzej Perczyński (Motor Lublin) 1 (0,d,0,1,0)
rez. Jerzy Gryt (ROW Rybnik) 0 (0)