Josh Larsen, urodzony 12 maja 1972 roku w Anaheim (Kalifornia), zapisał się w historii żużla jako jeden z najbardziej utalentowanych i wszechstronnych zawodników z USA. Chociaż jego kariera w Europie nie była długa, zdołał osiągnąć kilka spektakularnych sukcesów – zarówno indywidualnych, jak i drużynowych – które zapewniły mu trwałe miejsce w pamięci kibiców.

Początki kariery i eksplozja talentu

Swoją przygodę z żużlem rozpoczął jako młody chłopak w USA, gdzie szybko zyskał miano cudownego dziecka amerykańskiego speedwaya. W latach 1986 i 1987 zdobywał tytuły młodzieżowego mistrza kraju, a jego kariera rozwijała się błyskawicznie. W 1992 roku przeniósł się do Europy, gdzie podpisał kontrakt z brytyjskim klubem Arena Essex Hammers, który właśnie awansował do First Division.

Larsen błyskawicznie zaadaptował się do europejskich warunków. Początkowo jeździł jako zawodnik rezerwowy, jednak już w drugim sezonie (1993) stał się jednym z liderów drużyny. W duecie z Leigh’em Adamsem wielokrotnie zdobywał komplet punktów (tzw. 5-1), co uczyniło go ulubieńcem kibiców. Jego sukcesy na torze sprawiły, że fani Hammers zorganizowali specjalny wyjazd do Pardubic, by dopingować go w finale Indywidualnych Mistrzostw Świata Juniorów – w którym zajął 6. miejsce.

Sukcesy międzynarodowe

Rok 1993 był dla Larsena przełomowy. Obok wspomnianego finału IMŚJ w Pardubicach (5. miejsce, 8 punktów), znalazł się w składzie reprezentacji Stanów Zjednoczonych na Drużynowe Mistrzostwa Świata w Coventry. Amerykanie zdobyli złoty medal, a Josh dołożył do drużynowego wyniku 5 punktów. To jedno z największych osiągnięć w jego karierze.

W 1994 roku zadebiutował w finale Indywidualnych Mistrzostw Świata seniorów, zajmując 9. miejsce w Vojens (Dania) z dorobkiem 7 punktów. Dzięki temu zakwalifikował się do nowo utworzonego cyklu Grand Prix w 1995 roku, gdzie jednak zajął 22. miejsce z łączną liczbą 7 punktów.

Kariera ligowa i kontuzje

Mimo dobrych występów międzynarodowych, kariera ligowa Josh’a była przerywana przez kontuzje i decyzje życiowe. W 1994 roku zaskoczył wszystkich, rezygnując z dalszych startów w Europie, by zostać strażakiem w Kalifornii. Powrócił jednak do Arena Essex w 1995 roku jako pełnoprawny uczestnik cyklu Grand Prix. Niestety, poważna kontuzja pleców odniesiona w Niemczech wykluczyła go z rywalizacji na dwa miesiące i przekreśliła jego marzenia o dobrym wyniku w GP.

W kolejnych latach reprezentował różne brytyjskie kluby: London Lions (1996), Bradford Dukes (1997 – z którymi zdobył tytuł mistrza Elite League), Eastbourne Eagles (1999), Belle Vue Aces (2003) i ponownie Arena Essex (2004–2005). Niestety, w 2005 roku seria kontuzji – uszkodzone plecy, złamana kostka, złamana obojczyk – zakończyła jego występy na brytyjskich torach.

Występy w Polsce

Larsen dwukrotnie próbował swoich sił w polskiej lidze. W sezonie 1995 był zawodnikiem Stali Gorzów, a w 1999 roku reprezentował barwy Atlasu Wrocław. Łącznie wystąpił w dwóch meczach, w których pojechał w 8 biegach, zdobywając 13 punktów i 2 bonusy, co dało średnią 1,875 pkt/bieg.

Kolejne medale i zakończenie kariery

W 1999 roku ponownie reprezentował USA w Drużynowych Mistrzostwach Świata – tym razem w Pardubicach, gdzie jego drużyna zdobyła brązowy medal (Josh dołożył 2 punkty). Na krajowym podwórku był kilkukrotnie wicemistrzem USA (1994, 1998, 2000, 2001, 2003) i zdobył łącznie 11 występów w reprezentacji narodowej.

Po zakończeniu kariery sportowej związał się z branżą filmową, pracując jako asystent operatora kamery w dużej amerykańskiej wytwórni produkcyjnej.

Podsumowanie kariery międzynarodowej:

Indywidualne Mistrzostwa Świata:

  • 1994 – Vojens – 9. miejsce (7 punktów)

Speedway Grand Prix:

  • 1995 – 22. miejsce (7 punktów, najlepszy wynik: 15. miejsce w GP Danii)

Indywidualne Mistrzostwa Świata Juniorów:

  • 1993 – Pardubice – 5. miejsce (8 punktów)

Drużynowe Mistrzostwa Świata:

  • 1993 – Coventry – 🥇 złoty medal (5 punktów)
  • 1999 – Pardubice – 🥉 brązowy medal (2 punkty)

Dziedzictwo

Josh Larsen pozostaje w pamięci fanów jako jeden z najbardziej utalentowanych amerykańskich zawodników lat 90. Jego dynamiczny styl jazdy, sukcesy międzynarodowe i niezapomniane występy w barwach Arena Essex Hammers uczyniły go legendą tego klubu. Mimo że jego kariera była pełna wzlotów i upadków, bez wątpienia wniósł cenny wkład w historię światowego żużla.

Czy chcesz, abym przygotował też infografikę z jego najważniejszymi osiągnięciami?

Zdjęcie: speedwaybikes Michael Kirby