Po zniszczeniach wojennych życie w Polsce wracało do normalności. W 1947 roku odbyły się indywidualne mistrzostwa Polski z podziałem na klasy. W kolejnym roku ruszyły zmagania o drużynowe mistrzostwo Polski.

Początek rywalizacji drużynowej, jak i szereg innych zawodów doprowadziły do tego, iż w roku 1948 zabrakło czasu na rozegranie rywalizacji o tytuł najlepszego żużlowca w Polsce. Sporządzono tylko listy kwalifikacyjne zawodników (niesłusznie uznane przez niektórych jako wyniki rywalizacji w tym roku). Ostatecznie indywidualnych mistrzostw naszego kraju, które miały się odbyć w Krakowie, nie rozegrano.

23 października 1949 roku na stadionie w Lesznie, w pierwszym finale IMP bez podziału na klasy, pierwotnie miało wystartować 16 zawodników. Kontuzje wyeliminowały z zawodów Maciejewskiego, Polaka, Budę i Śrubkowskiego. Zastąpili ich Rataj, Chlebicz i Morawski.

Ale z Warszawy przywieziono do Leszna tylko 13 motocykli JAP, stąd w indywidualnych mistrzostwach Polski mogło wystąpić tylko trzynastu zawodników. Z tego powodu w IMP w Lesznie nie wystartowali Józef Dyląg (Rzeszów) oraz Marian Kaznowski (Częstochowa). Rywalizowano zatem wg tabeli 13 biegowej a każdy zawodnik miał do odjechania po 4 biegi(w systemie „każdy z każdym”).

Pierwotna lista startowa turnieju dwudziestobiegowego wyglądała następująco:
1. Alfred Smoczyk, (Leszno)
2. Józef Olejniczak (Leszno)
3. Eugeniusz Zenderowski (Warszawa)
4. Stefan Maciejewski (Ostrów Wlkp)
5. Tadeusz Kołeczek (Łódź)
6. Henryk Woźniak (Leszno)
7. Jan Paluch (Bytom)
8. Paweł Dziura (Bytom)
9. Bonifacy Szpitalniak (Ostrów Wlkp.)
10. Czesław Szałkowski (Grudziądz)
11. Jan Polak (Bytom)
12. Jan Najdrowski (Grudziądz)
13. Józef Buda (Bydgoszcz)
14. Józef Dyląg (Rzeszów)
15. Franciszek Śrubkowski (Bydgoszcz)
16. Marian Kaznowski (Częstochowa)
Rezerwowi: Ludwik Rataj (Ostrów Wlkp), Mieczysław Chlebicz (Warszawa), Witold Kołeczek (Łodź), Ryszard Morawski (Warszawa), Eugeniusz Wróżyński.

Wówczas obowiązywała punktacja 4 pkt. za miejsce pierwsze, 3 pkt. za drugie, 2 pkt. za trzecie i 1 pkt. za czwartą pozycję. 0 punktów było za nieukończenie biegu.

Alfred Smoczyk przeszedł do historii jako pierwszy powojenny Indywidualny Mistrz Polski na żużlu (bez podziału na klasy). W Lesznie, był głównym faworytem tych mistrzostw i nie zawiódł swoich kibiców. Smoczyk wygrał z kompletem punktów i wyprzedził ostatecznie Eugeniusza Zenderowskiego ze Związkowca Warszawa oraz Jana Palucha z Ogniwa Bytom.

Wyniki finału IMP 23.10.1949 Leszno:
1. Alfred Smoczyk (Unia Leszno) – 16 pkt. (4,4,4,4)
2. Eugeniusz Zenderowski (Związkowiec Warszawa) – 15 (4,3,4,4)
3. Jan Paluch (Ogniwo Bytom) – 14 (4,4,2,4)
4. Ludwik Rataj (Ostrów Wlkp.) – 13 (3,3,4,3)
5. Bonifacy Spitalniak (Ostrów Wlkp.) – 11 (4,1,3,3)
6. Jan Najdrowski (Grudziądz) – 10 (3,3,2,2)
7. Paweł Dziura (Ogniwo Bytom) – 9 (2,2,3,2)
8. Ryszard Morawski (Związkowiec Warszawa) – 7 (3,1,ns,3)
9. Henryk Woźniak (Unia Leszno) – 6 (d,2,ns,4)
10. Tadeusz Kołoczek (Ogniwo Łódź) – 5 (2,3,d,u)
11. Czesław Szałkowski (Grudziądz) – 3 (3,d,ns,ns)
12. Mieczysław Chlebicz (Związkowiec Warszawa) – 3 (2,1,u/ns,ns)
13. Józef Olejniczak (Unia Leszno) – 0 (d,d,ns,ns)

W 10 biegu Woźniak wystartował na motocyklu Palucha.

Bieg po biegu:1. Paluch, Szałkowski, Chlebicz, Olejniczak-d
2. Paluch, Rataj, Kołeczek, Woźniak-d
3. Zenderowski, Kołeczek, Dziura, Chlebicz
4. Smoczyk, Najdrowski, Woźniak, Chlebicz-u
5. Smoczyk, Rataj, Dziura, Olejniczak-d
6. Szpitalniak, Najdrowski, Kołeczek-d, Olejniczak-ns
7. Smoczyk, Zenderowski, Paluch, Szpitalniak
8. Zenderowski, Morawski, Woźniak-ns, Olejniczak-ns
9. Paluch, Dziura, Najdrowski, Morawski
10. Woźniak, Szpitalniak, Dziura, Szałkowski-d
11. Rataj, Szpitalniak, Chlebicz-ns, Morawski-ns
12. Zenderowski, Rataj, Kołeczek-d, Szałkowski-ns
13. Smoczyk, Morawski, Kołeczek-u, Szałkowski-ns