Po wojnie żużel we Wrocławiu cieszył się ogromną popularnością. Drużyna Sparty (Związkowca, Spójni, Ślęzy) w latach 50-ych XX wieku seryjnie zdobywała medale drużynowych mistrzostw Polski. Do pełni szczęścia brakowało tylko złotego medalu tych zmagań. W latach 1952-1959 Wrocławianie zdobyli cztery srebrne i trzy brązowe medale).

Należy zwrócić też uwagę na fakt, iż w związku z ogromną popularnością speedway w stolicy Dolnego Śląska postanowiono przenieść żużlową sekcję wojskowego klubu z Warszawy właśnie do Wrocławia.  W latach 1952 – 1954 o drużynowe mistrzostwo Polski rywalizowała także ekipa CWKS Wrocław. Do niecodziennej i jedynej – jak dotąd w historii polskiego żużla – sytuacji doszło w 1952 roku. Wówczas na podium DMP znalazły się dwie drużyny z Wrocławia. Drugie miejsce zdobył CWKS Wrocław, a trzecie Spójnia Wrocław. Choć po fazie zasadniczej ówczesnego sezonu ligowe to CWKS był najlepszy…

W takiej sytuacji trudno było przebić się do pierwszego zespołu wrocławskiej Sparty. 29 marca 1929 roku we wsi Wrotków w Wielkopolsce urodził się Zygmunt Zygmuntowski.

Jego młodzieńcze lata przypadają na czas II wojny światowej, po której 16 letni Zygmunt znalazł się wraz z rodziną we Wroćławiu. Licencję żu żlową uzyskał dość późno, bo w 1955 roku – czyli w wieku 26 lat.

W drużynie Sparty Wrocław w rozgrywkach o DMP 1955 roku występowali tacy zawodnicy jak: Jerzy Błoch, Alojzy Frach, Edward Kupczyński, Konstanty Pociejkowicz, Tadeusz Teodorowicz i Roman Wielgosz.

Wrocławska ekipa ukończyła rozgrywki o tytuł druzynowych mistrzów Polski, a Zygmuntowaki w dwóch meczach odjecha l 6 biegówzdobywając 5 punktów co dąło uśrednią 0,833 pkt/bieg.

W kolejnym sezonie występuje na torach ówczesnej drugiej ligi w drugiej drużynie wrocławskiej Ślęzy. Startuje min z takimi zawodnikami jak Jerzy Sałabun, Henryk Kałuża, czy Adolf Słaboń. Niestety zespół z Wrocławia zajmuje siódme miejsce w Grupie Południe drugiej ligi i nituje spadek na trzeci front.

W kolejnym sezonie Zygmuntowski występuje zarówno w pierwszej lidze jak i trzeciej reprezentując wrocławską Spartę.

W rozgrywkach o DMP wystąpił w jednym biegu, ale dzięki temu mógł cieszyć się ze srebrnego medalu zdobytego przez Spartę w drużynowych mistrzostwach Polski w 1957 roku. Podobna sytuacja powtarza się w 1958 roku Zygmuntowski broni barw Sparty w zmaganiach o DMP, zdobywając srebrny medal jak i na trzecim froncie rozgrywek ligowych. W drugiej ekipie z Wrocławia występuje razem z 36 letnim wówczas Mieczysławem Kosierbem. Obaj Wrocławianie w 1959 roku przenoszą się do Krosna.

1959 rok był trzecim sezonem startów w najniższej klasie rozgrywkowej Legii Krosno. Żużlowcy tego klubu awansowali wówczas do drugiej ligi. Dokonała tego drużyna w składzie: Wiesław Kręt, Edward Węklar, Roman Gąsior, Kazimierz Węklar, Andrzej Winch, Emil Jakubowski, Ferdynand Długosz i Zygmunt Zygmuntowski. Jeżdżącym trenerem był Mieczysław Kosierb. Wrocławianie mieli duży udział w awansie Krośnian do drugiej ligi. Zygmuntowski odjechał wówczas najlepszy sezon w karierze notując średnią 1,424 pkt/bieg. Wystąpił w 8 meczach i odjechał 33 biegi zdobywając 47 punktów.

Po najlepszym sezonie w Karierze Zygmuntowski zniknął z żużlowych torów. Do ścigania wrócił w 1961 roku w barwach Sparty Wrocław. Jednak w dwóch biegach w najwyższej lidze w Polsce nie zdobył żadnego punktu i zakończył swoja trwająca 6 lat żużlową karierę.

Później wyjechał do Niemiec. Jego dalsze losy nie są znane.

Zygmunt Zygmuntowski w czasie swojej kariery żużlowej wystąpił w 43 meczach na trzech ligowych frontach w Polsce. Odjechał 135 biegów, zdobywając 166 punktów, co dało uśrednią z całej kariery 1,230 pkt/bieg.

W swoim dorobku ma dwa srebrne i jeden medal drużynowych mistrzostw Polski.

Zdjęcie: sparta.wroclaw.pl