Rok 1971 był już jedenastym w którym żużlowcy rywalizowali w Turnieju o Złoty Kask. Przypomnijmy, iż pierwszy raz zawody o to trofeum rozegrano w 1961 roku.
W 1971 roku organizatorzy zaplanowali rozegranie 7 turniejów w różnych miastach Polski, na torach drużyn walczących w drużynowych mistrzostwach Polski. Z ekip walczących o DMP jako gospodarz jednego z turniejów ZK nie znalazł się Gdańsk.
Wówczas rywalizacja ta trwała cztery miesiące. Celem tych zawodów było wyłonienie najlepszego zawodnika danego sezonu, który potrafił utrzymać wysoką formę przez niemal cały sezon. Turnieje te przypominały cykl Grand Prix. Zawodnikom do klasyfikacji generalnej nie zaliczano dwóch najsłabszych zawodów. Pierwszy turniej odbył się 16 kwietnia 1971 roku na stadionie w Gorzowie Wielkopolskim. Ostatnia impreza tego cyklu została rozegrana 12 sierpnia 1971 roku.
W początkowych latach Złoty Kask cieszył się dużym prestiżem. Był dla najlepszych polskich zawodników przepustką do udziału w Indywidualnych czy Drużynowych Mistrzostw Świata. Dodatkowo triumfator miał prawo przez cały sezon startować w kasku w odcieniu złota.
16 kwietnia 1971 roku pierwszy finał zawodów o Złoty Kask w Gorzowie wygrał Paweł Waloszek ze Świętochłowic, drugie miejsce zajął Jerzy Trzeszkowski z Wrocławia, a Zygmunt Pytko z Tarnowa uplasował się na trzeciej pozycji. Czwarty był Piotr Bruzda.
Dla zawodników wrocławskiej Sparty były to miłe złego początki. W pozostałych turniejach nie poszło już im tak dobrze i ostatecznie zajęli dalsze miejsca w klasyfikacji końcowej Złotego Kasku za 1971 rok. Jerzy Trzeszkowski był 8, a Piotr Bruzda – 13 – ostatni z klasyfikowanych zawodników.
W 1971 roku turnieje o Złoty Kask odbyły się na siedmiu torach: Gorzów Wlkp. Opole, Rybnik, Bydgoszcz, Tarnów, Wrocław, Świętochłowice.
Ostatnie zawody z cyklu Turniejów o Złoty Kask odbyły się 12 sierpnia w Świętochłowicach. riumfował przedstawiciel gospodarzy Paweł Waloszek, który w klasyfikacji generalnej uplasował się na drugiej pozycji. Zdobywcą Złotego Kasku został rybniczanin Antoni Woryna. Na trzeciej pozycji zmagania zakończył Jerzy Szczakiel z Opola.
Wyniki zawodów o Złoty Kask, Świętochłowice 12 sierpnia 1971 r:
1. Paweł Waloszek (Świętochłowice) – 15 (3,3,3,3,3)
2. Jan Mucha (Świętochłowice) – 14 (2,3,3,3,3)
3. Józef Jarmuła (Świętochłowice) – 12 (3,3,2,2,2)
4. Antoni Woryna (Rybnik) – 11 (1,2,2,3,3)
5. Zygfryd Friedek (Opole) – 10 (3,2,1,3,1)
6. Henryk Żyto (Gdańsk) – 10 (2,2,3,2,1)
7. Jerzy Gryt (Rybnik) – 10 (1,3,2,2,2)
8. Andrzej Wyglenda (Rybnik) – 8 (3,1,0,1,3)
9. Stanisław Skowron (Opole) – 7 (2,2,0,1,2)
10. Jerzy Padewski (Gorzów) – 5 (0,0,1,2,2)
11. Zygmunt Pytko (Tarnów) – 4 (2,1,1,0,0)
12. Piotr Bruzda (Wrocław) – 4 (1,1,2,0,0)
13. Stanisław Płaszczyk (Świętochłowice) – 4 (0,1,1,1,1)
14. Jerzy Szczakiel (Opole) – 3 (0,0,3,0,0)
15. Kazimierz Bury (Świętochłowice) – 2 (0,0,0,1,1)
16. Jerzy Trzeszkowski (Wrocław) – 0 (0,0,0,0,0)
Klasyfikacja końcowa zawodów o Złoty Kask w 1971:
| Msc. | Zawodnik | Klub | GOR | OPO | RYB | TRN | BDG | WRO | ŚWI | SUMA* |
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| 1 | Antoni Woryna | ROW Rybnik | 8 | 5 | 12 | 15 | 14 | 10 | 11 | 62 |
| 2 | Paweł Waloszek | Śląsk Świętochłowice | 13 | 8 | 10 | 6 | 8 | 14 | 15 | 60 |
| 3 | Jerzy Szczakiel | Kolejarz Opole | 7 | 15 | 12 | – | 10 | 8 | 3 | 52 |
| 4 | Jan Mucha | Śląsk Świętochłowice | 9 | 9 | 3 | 9 | 11 | 9 | 14 | 52 |
| 5 | Zygfryd Friedek | Kolejarz Opole | – | – | 11 | 12 | 11 | 6 | 10 | 50 |
| 6 | Henryk Glücklich | Polonia Bydgoszcz | 8 | 7 | 6 | 8 | 14 | 12 | – | 49 |
| 7 | Jerzy Gryt | ROW Rybnik | 6 | 9 | 7 | 14 | 5 | 7 | 10 | 47 |
| 8 | Jerzy Trzeszkowski | Sparta Wrocław | 12 | 9 | 8 | 8 | 4 | 9 | 0 | 46 |
| 9 | Andrzej Wyglenda | ROW Rybnik | 10 | 7 | 14 | – | 1 | – | – | 40 |
| 10 | Zygmunt Pytko | Unia Tarnów | 11 | 9 | 4 | 10 | 5 | 0 | 4 | 39 |
| 10 | Henryk Żyto | Wybrzeże Gdańsk | 2 | 6 | 5 | 1 | 11 | 7 | 10 | 39 |
| 12 | Józef Jarmuła | Śląsk Świętochłowice | – | 5 | 3 | 7 | 9 | 4 | 12 | 37 |
| 13 | Piotr Bruzda | Sparta Wrocław | 10 | 5 | 3 | 5 | 1 | 9 | 4 | 33 |
* – do ogólnego wyniku wliczano tylko pięć najlepszych występów każdego zawodnika (dwa najsłabsze odrzucano)








