11 lipca 1987 r na torze Falubazu Zielona Góra rozegrano ostatni finał Indywidualnych Mistrzostw Europy Juniorów. De facto była to jednak rywalizacja o mistrzostwo świata bowiem w finałach tej rywalizacji, zapoczątkowanej w 1977 r, już dwa lata później wystąpił zawodnik z USA Ron Preston, który pokonał wszystkich rywali zostając Młodzieżowym Indywidualnym Mistrzem Europy… Później w tych zawodach zwyciężali jeszcze Shawn Moran (USA – 1981) oraz Australijczyk Steve Baker (1983).

Polacy nie mogli doczekać się medalu w rywalizacji młodzieżowców. Ba, nasi juniorzy mieli problemy z zakwalifikowaniem się do finału MIMEJ. Po raz pierwszy w walce o medale uczestniczyli Marek Kępa i Mirosław Berliński w 1980 r. w Pocking. Wówczas zwyciężył Tommy Knudsen a Marek Kępa był szósty, co na ówczesne czasy było dużym sukcesem naszego speedwaya. Do finału w Zielonej Górze było to najlepsze miejsce polskiego młodzieżowca.

W 1987 roku w finale Młodzieżowych Indywidualnych Mistrzostw Europy wystartowało trzech Polaków: Piotr Świst, Cezary Owiżyc oraz Sławomir Drabik. W stawce 16 zawodników był min. Ronnie Correy z USA, W tamtym czasie Świst na juniorskich torach wygrywał z każdym i wszędzie. Ale w naszym kraju. Powszechnie kibice liczyli, że „na swoim torze” zawodnik Stali Gorzów zostanie mistrzem.

A tak wspomina te zawody Piotr Świst:

Nazywały się Mistrzostwami Europy, ale dla mnie to były mistrzostwa świata.

11 lipca 1987 roku w Zielonej Górze złoty medal zdobył Brytyjczyk Gary Havelock, który zdobył 13 punktów. Świst teoretycznie miał szansę na taki sam dorobek, ale przyznaje, że w tamtych czasach srebro i tak było nie lada wyczynem. W swoim ostatnim programowym starcie zaliczył defekt motocykla i do mety dojechał dopiero trzeci.

Panę złapałem. Na szczęście, Cezar Owiżyc zachował się po koleżeńsku i mnie nie wyprzedził. Dzięki temu mogłem jechać w barażu o medal – powiedział zawodnik Stali.

W dodatkowym biegu o medale srebrny i brązowy stanęło aż czterech żużlowców. Seean Wilson (Wielka Brytania), Bo Arrheen (Szwecja), Tomy Dunker (RFN) oraz Piotr Świst.  Polak w tej gonitwie  nie zawiódł. Wygrał tę rywalizację i został wicemistrzem Europy Juniorów. Trzeci był Sean Wilson, czwarty Bo Arrhen, a piąty Tommy Dunker.

Cezary Owiżyc uplasował się na dwunastej pozycji, a Sławomir Drabik na piętnastej.

Piotr Świst zdobył pierwszy medal dla Polski w tej rywalizacji. Na kolejny musieliśmy czekać do 1996 r. Wówczas w Pocking złoty medal MIMŚJ zdobył Piotr Protasiewicz.

Wyniki finału IMŚJ, 11 lipca 1987 r. Zielona Góra:
1. Gary Havelock (Anglia) – 13 (3,2,3,3,2)
2. Piotr Świst (Polska) – 11+3 (3,3,2,2,1)
3. Sean Wilson (Anglia) – 11+2 (2,1,2,3,3)
4. Bo Arhen (Szwecja) – 11+1 (3,2,2,3,1)
5. Tommy Dunker (RFN) – 11+0 (2,3,2,2,2)
6. Gaspar Forgac (Czechosłowacja) – 8 (1,3,1,1,2)
7. Vladimir Kalina (Czechosłowacja) – 7 (2,2,0,0,3)
8. Niklas Karlsson (Szwecja) – 6 (3,3,w,-,-)
9. Tor Einar Hielm (Norwegia) – 6 (1,0,3,1,1)
10. Ronnie Correy (USA) – 5 (0,w,3,u,2)
11. Borivoj Hadek (Czechosłowacja) – 5 (1,d,1,0,3)
12. Cezary Owiżyc (Polska) – 5 (1,2,0,2,0)
13. Torben Hansen (Dania) – 5 (2,1,0,1,1)
14. Oleg Kurguskin (ZSRR) – 4 (d,1,3,w,0)
15. Sławomir Drabik (Polska) – 2 (u,0,1,1,0)
16. Allan Johansen (Dania) – 2 (0,1,1,u,-)
Rez. Peter Nahlin (Szwecja) – 8 (2,3,3,0)
Rez. Sandor Ujhely (Węgry) – ns